Dit verhaal gaat over een meisje, Mees. Nou, eigenlijk heet ze Mesulina maar ze haat die naam dus noemt ze zichzelf Mees. Mees is helemaal gek van de zee, maar dat is ook niet zo raar, ze woont er al de hele leven lang dichtbij omdat haar ouders een hotelletje hebben in Scheveningen. Ook is ze al jaren fan van Greenday. Mees heeft ook een broer gehad, Alexander, maar die is vier jaar geleden overleden doordat hij is aangereden door een dronken automobilist. Toch mist ze hem nog elke dag en denkt ze elke dag aan hem. Sinds haar broer is aangereden ging het echter steeds slechter met de relatie van haar ouders, ze kregen steeds vaker ruzie en praatte soms dagen lang niet meer met elkaar, alleen om dingen te regelen in het hotel of om net te doen alsof ze nog een happy family zijn.. Verder is Mees een dood normaal meisje, ze gaat naar school, heeft ruzie met haar ouders en ze is onzeker over allerlei dingen.
‘Ik ga naar het strand hoor, mam.’ Zei ik toen ik de keuken inliep. ‘Is goed lieverd!’ antwoordde mijn moeder, Denise, lachend. Ik deed mijn zwarte All Stars en mijn jas aan en pakte snel mijn tas waar van alles inzat. Toen liep ik naar buiten. Ik pakte mijn iPod, zette wat rustige muziek op en ik stak de weg over. Ik liep richting het strand en ik voelde dat ik wind tegen had. Snel boog ik mijn hoofd zodat ik geen zand in mijn gezicht kreeg. Het hotel stond gelukkig dicht bij het strand dus ik was er snel. Ik keek om me heen, ik zag verschillende mensen op het strand. Een paar mensen liepen met hun hond en wat verder waren er twee jongens aan het frisbeen. En dat op tweede kerstdag. Ik keek de zee in. Waarom moeten mijn ouders altijd ruzie hebben met kerst? Het is dan toch vrede op aarde? Nou ja, overal behalve bij ons in het hotel dan… Ik zuchtte en liep wat verder langs het water. Na een tijdje bleef ik weer staan en ging mijn blik weer naar de zee. Er voeren in de verte twee grote schepen. Moeten die schippers niet bij hun familie zijn? Vroeg ik me af en ik bleef kijken naar de zee. Opeens schrok ik op van iemand die hard riep: ‘Pass auf!’ Ik draaide me snel om en werd omver gelopen. Ik zag nog net dat het de jongens waren die aan het frisbeen waren. De jongen knalde zo hard tegen mij aan dat we beide in het zand vielen. De jongen viel boven op me en ik kreeg een stomp in mijn buik waarvan ik bijna over mijn nek ging. De jongen die op me was gevallen stond snel op en inmiddels was de andere jongen er ook bij komen staan. Hij liep snel naar me toe en stak zijn hand uit.
‘Geht es?’ vroeg hij bezorgd. Ik pakte zijn hand aan en stond op. ‘Ja, het gaat wel.’ Antwoordde ik in mijn beste Duits en ik glimlachte naar de jongen die me omhoog geholpen had. Wat een vreemd mutsje heeft hij op… Zou hij lang of kort haar hebben? Én hij draagt make-up… Maar dat staat hem zeker niet slecht! ‘Sorry…’ verontschuldigde de jongen zich tegen me omdat hij tegen me opgelopen was. De jongen had een pet op en daarover had hij zijn capuchon gedaan van zijn veels te grote vest. Ik glimlachte naar hem en zei: ‘Geeft niet hoor, kan gebeuren.’ De jongen kreeg nu een glimlachje op zijn gezicht. ‘Waarom zijn jullie aan het frisbeeën in de winter?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘En dan nog wel op tweede kerstdag.’ De jongens begonnen te grijnzen en die met de vapuchon over zijn pet antwoordde: ‘We verveelde ons en we hadden er gewoon zin in!’ Ik lachte en pakte de fribee op die voor mijn voeten lag. ‘Maar… Moeten jullie dan niet bij jullie familie zijn?’ vroeg ik terwijl ik wat me de frisbee speelde. ‘Nee… Die zijn allemaal in Duitsland…’ zei de jongen met het rare mutsje spijtig. ‘Oh…’ antwoordde ik niet-wetend wat te zeggen. ‘En jij dan?’ vroeg de jongen toen onverwachts. Ik liet mijn blik afdwalen naar de zee en zei: ‘Ik hou niet zo van kerst bij ons thuis.’ En ik keek weer naar de jongens en glimlachte. De jongens glimlachten ongemakkelijk terug en toen was het even stil. ‘Hoe heet je?’ vroeg de jongen met de capuchon over zijn pet om de stilte te verbreken. ‘Mees.’ Antwoordde ik. ‘Ik heet mees.’ En ik glimlachte even. ‘Hoe heten jullie?’ vroeg ik. De jongen met het mutsje leek even te denken. Okee, je hoeft toch niet te denken over je eigen naam? Maar zei toen: ‘Ik heet Bob.’ De jongen naast hem keek even vreemd. ‘En ik heet Tim.’ Zei hij toen snel. ‘Leuk om jullie te leren kennen!’ zei ik vrolijk en de jongens moesten lachen om mijn enthousiasme. ‘Mag ik misschien even meedoen?’ vroeg ik terwijl ik naar de frisbee in mijn handen keek. ‘Lijkt me gezellig… Vind je ook niet To- Tim?’ zei Bob ongemakkelijk. ‘Lijkt mij wel.’ Zei Tim lachend. ‘Oké!’ zei ik vrolijk en we gingen alle drie op een goed plek staan, ver van elkaar af. Ik had de frisbee nog vast en gooide hem naar Tim. Tim gooide hem weer naar Bob en Bob gooide hem weer terug naar mij. Zo ging het een tijdje door en af en toe riepen we wat naar elkaar zoals: ‘Minder scheef gooien hoor!’ of ‘Hier sta ik, niet daar!’ Na een tijdje begon het alweer donker te worden en stopte we omdat we de frisbee niet meer goed zagen. ‘Hoe laat is het eigenlijk?’ vroeg ik toen we alle drie weer bij elkaar stonden. ‘Even kijken hoor.’ Zei Bob en hij keek op zijn horloge. ‘Kwart voor zes.’
Ik zuchtte. Ik ben weer eens te laat. En dat net wanneer mijn moeder niet zo blij meer is… Waarschijnlijk word dat weer de volle laag. ´Dan ben ik te laat.´ zuchtte ik en ik pakte mijn mobiel uit mijn tas. ´Oei…´ zei Tim. Ik glimlachte naar hem en zei: ‘Ik bel wel even, misschien snappen ze het dan.’ Ik toetste het huisnummer in en de telefoon ging over. Ik begon zenuwachtig figuurtjes in het zand te tekenen met mijn voet tot er werd opgenomen.
Met Denise’ hoorde ik aan de andere kant.
‘Hoi Mam, met Mees.’ Zei ik zenuwachtig.
‘Ha, Mees, waar ben je?’ vroeg Denise vrolijk.
‘Ehh.. Bij vrienden..’ antwoordde ik verbaasd omdat mijn moeder zo vrolijk klonk.
‘Gezellig! Het is misschien een rare vraag.. En zeker met kerst. Maar zou je kunnen vragen of je bij ze kan blijven slapen? Want ik denk dat je nu liever niet thuis bent.’
‘Ehh, is goed hoor..’ antwoordde ik ondersteboven van dit antwoord.
‘Gelukkig lieverd. Alvast slaap lekker… En sorry.’ Zei Denise.
‘Sorry voor wat?’ vroeg ik verbaasd.
‘Voor deze kerst. ‘ antwoordde haar moeder.
‘Geeft niet Mam.’
‘Volgend jaar word beter, beloofd.’ Zei Denise met een snik in haar stem.
‘Mam, alles komt vast wel goed.’ Zei ik om mijn moeder wat moed in te spreken.
‘Ik weet het lieverd! Tot morgen.
‘Doei mam.’ En ik hing op. Ik keek even voor me uit en dacht aan wat er gebeurt is. Lang duurde dat niet want Bob vroeg belangstellend: ‘Waren ze erg boos?’ Ik zuchtte ‘Nee, niet eens.’ ‘Maar?’ vulde Tim Bob aan. Ik kan toch niet zomaar vragen aan twee jongens die ik net ongeveer drie uur ken of ik bij ze mag blijven slapen? ‘Nee, er is niks hoor.’ Zei ik snel en ik keek even in mijn tas. Ik zag tot mijn grote opluchting dat mijn portemonnee erin zat dus had ik waarschijnlijk ook mijn bankpas mee. Hopelijk staat er genoeg op! ‘Ik ehm… Ik moet gaan.’ Zei ik opeens zenuwachtig. Tim keek me onderzoekend aan en zei: ‘Jammer!’ ‘Ja, vind ik ook!’ vulde Bob hem aan. ‘Kunnen we misschien morgen nog wat afspreken? We zijn hier namelijk nog twee dagen.’ Ik keek ze glimlachend aan. ‘Is goed, hoe laat?’ vroeg ik. Bob en Tim keken elkaar aan. ‘Weten we nog niet, mogen we misschien je nummer? Dan sms’en we je vanavond wel.’ Zei Bob. ‘Is goed hoor.’ Antwoordde ik en ik ga mijn nummer. ‘Nu moet ik echt gaan hoor!’ zei ik lachend en Bob en Tim zeiden gedag. Ik liep het strand af en toen ik bijna bij de weg was voelde ik twee paar ogen in mijn rug branden. Ik draaide me om en zag dat de twee jongens me aan het nakijken waren en wat tegen elkaar zeiden. Ik zwaaide even kort naar ze en ze zwaaide beide terug toen liep ik het strand af. Het was echt gezellig vandaag! Maar waar moet ik nou slapen? Zal ik wel genoeg geld hebben om een kamer te huren? Dat waren allemaal vragen die door mijn hoofd heen spookte terwijl ik naar het dichtstbijzijnde hotel liep.
Toen ik voor hert hotel stond keek ik even naar binnen door de glazen deur. Wat ziet dat er chic uit.. Straks laten ze me niet eens binnen! Ik zuchtte even maar liep toen het hotel binnen. Daar loop ik dan… In mijn alledaagse kloffie tussen al die kakkers… Maar toch, mijn grootste zorg is nu dat ik ergens kan eten en slapen. Ondertussen stond ik zonder dat ik dat wist alweer vijf minuten in het midden van de lobby en kreeg ik allemaal afkeurende blikken naar me toe geworpen. Ik liep naar balie en begon beleefd een gesprek. ‘Hallo.’ Zei ik met een glimlach. ‘Hallo, kan ik u helpen?’ vroeg de vrouw achter de balie. U! haha! ‘Ehm, ja… Hoe deur is de goedkoopste kamer hier?’ Vroeg ik beleefd. De vrouw keek me wantrouwig aan maar zei toen: ‘Twee honderd euro per nacht.’ Shit… Man, hoe duur kan een hotel zijn?! Ik glimlachte beleefd naar de balievrouw en bedankte haar, ik liep naar het bankje naast de balie en opende mijn tas. Ik pakte mijn portemonnee en keek hoeveel geld ik mee had. Nee! Nog maar twintig euro contant!! En mijn bankpas zit er niet in! Shit… Dat is waar ook, die heb ik er eergisteren uitgehaald… Ik kreeg tranen in mijn ogen en liet mijn hoofd zakken.‘Mees?’ Hoorde ik toen opeens. Verbaasd keek ik op en ik zag Bob en Tim staan. Snel veegde ik mijn tranen weg en glimlachte ik ongemakkelijk. ‘Hoi.. Jongens.’ Bob en Tim keken haar bezorgd aan. ‘Wat is er?’ vroeg Tim. Ik haalde mijn schouders op en ontweek de vragende blikken. ‘Je kunt het vertellen hoor.’ Zei Bob geruststellend. ‘Ach het is niks…’ zei ik terwijl ik me groot probeerde te houden. ‘Kom maar even mee naar onze kamer, dan gaan we even wat drinken.’ Zei Bob en stak zijn hand uit om me overeind te helpen. ‘Maar…’ ging ik er tegenin. ‘Nee, geen maar! Je hoeft blijkbaar niet naar huis dus deze vijftien minuutjes kunnen er ook nog wel bij.’ Zei Tim nu en hij trok me van het bankje af. We liepen de lift in en Tim drukte op het knopje van de vierde verdieping. Toen de lift omhoog ging was het helemaal stil. Ik zag alleen dat Bob en Tim elkaar veelbetekende blikken wierpen naar elkaar.
‘Ping!’ zei toen de lift en de liftdeuren gingen open. Tim ging Bob en mij voor en wij liepen achter hem aan. Ik keek even naar Bob en zag dat hij peinzend voor zich uit keek. Wat zou hij denken? Dacht ik nieuwsgierig. Opeens stopte Tim toen met lopen en ik knalde tegen hem aan. ‘Nu staan we quitte!’ zei deze grijnzend en ik werd rood. ‘Sorry, had niet door dat je stopte.’ Zei ik verlegen. ‘Geeft niet hoor, heb je je bezeerd?’ vroeg Tim. Ik schudde mijn hoofd en Tim glimlachte naar me. Hij klopte op de deur en ik hoorde voetstappen van de andere kant van de deur vandaan komen. Na wat gepruts aan de deur ging hij open. ‘Ha, jongens!’ zei de jongen die de deur open had gedaan. Hij had bruin, stijl haar tot aan zijn schouders. ‘Hey!’ zei Tim vrolijk en hij liep naar binnen. Ik volgde hem aarzelende en opeens voelde ik een hand op mijn schouder. Ik keek achter me en zag dat Bob me geruststellend aankeek. ‘Het komt wel goed.’ Zei hij zacht en ik voelde me gelijk een stuk rustiger. Ik liep achter Tim aan en we kwamen in een soort woonkamer waar ook nog een andere jongen, met blond, kort haar, op de bank zat. ‘Hey!’ zei hij vrolijk en hij riep wat naar Tim wat ik niet kon verstaan. Ik had toch beter op moeten letten met Duits.. De jongen kwam op me af lopen en stak zijn hand uit. ‘Ik ben…’ zei hij toen maar opeens stopte hij midden in zijn zin. Hij keek verbaasd achter zich en ik draaide me om. Daar zag ik Bob en Tim wild gebarend staan springen. ‘Alles goed daar?’ vroeg ik verbaasd en ik trok een wenkbrauw omhoog. Bob en Tim knikte hevig met hun hoofd en ik draaide me weer om. ‘Ik ben dus Gustav.’ Zei de jongen die zich al eerder wilde voorstellen en hij stak zijn hand opnieuw uit. Ik lachte naar hem en pakte zijn hand beleefd aan. ‘Ik ben Mees.’ Zei ik en de ander jongen die zich nog niet voor gesteld had kwam er ook bij staan. Hij duwde Gustav zowat aan de kant en ook hij stak zijn hand uit. ‘Ik ben Georg.’ Zei hij grijnzend en ik pakte zijn hand aan en schudde ook die. ‘Mees.’ Zei ik nog een keer en ik glimlachte. ‘Nou, dat is toch wel even anders begroet worden dan vanmiddag!’ zei ik lachend tegen Bob en Tim. ‘Wat hebben jullie gedaan?’ vroeg Georg grijnzend. ‘Ik liep tegen Mees op toen we aan het frisbeeën waren…’ mompelde Tim snel voordat iemand anders iets kon zeggen. ‘Echt weer zo’n Tom actie!’ grijnsde Gustav nu. ‘Tom?’ vroeg ik verbaasd. Waarom noemen ze die gast Tom? ‘Ja, hij heet Tom, heeft hij zich nog niet eens voorgesteld?’ vroeg Gustav verbaasd. Ik keek Tim verbaas aan. Okè, is het heel raar als ik het nu niet meer snap? ‘Jawel hoor, hij heeft zich wel voorgesteld… Als Tim.’ Zei ik verbaasd. Tim zuchtte. ‘Ik heet Tom.’ Zei hij zonder mij aan te kijken. ‘En hij heet Bill.’ Ging hij verder en hij wees naar Bob. Ik keek ze even verbaas aan. ‘Oh, okee… Ik heet Mees.’ Zei ik toen droog en ik stak mijn hand uit. De jongens moesten alle vier lachen en Bill en Tom namen lachend mijn hand aan. Gelijk voelde ik dat de spanning in de kamer minder bedrukt werd maar toch voelde ik me niet helemaal op mijn gemak. Nu moet ik toch echt zo meteen gaan uitleggen waarom ik hier was… Maar ik kan toch niet zo maar zeggen dat mijn ouders ruzie hebben en ik niet naar huis mag. Ik zuchtte. ‘Misschien is het even slim om jullie jassen uit te doen.’ Merkte Georg slim op. Tom en Bill lachte en ik volde ze naar de kleine gang. Ik deed mijn tas af en mijn jas uit en hing beide aan de kapstok. Ik keek even naar Tom en zag tot mijn grote verbazing dat hij dreadlocks had. Toen keek ik naar Bill en zag toen hij zijn mutsje afdeed dat hij lang, zwart haar had met blonde highlights. ‘Dát had ik niet verwacht.’ Mompelde ik in het Nederlands in mezelf en ik grinnikte even. ‘Sorry?’ vroeg Bill die me blijkbaar gehoord had. ‘Niks hoor.’ Antwoordde ik vrolijk en ik liep achter Tom de kamer weer in.
Toen iedereen weer zat vroeg Tom aan me: ‘Waarom was je nou in dit hotel?’ Ik glimlachte. Nu moet ik het toch echt zeggen… Of niet. ‘Om een kamer te huren.’ Glimlachte ik. Bill en Tom keken elkaar aan en Bill zei toen:‘Ja, dat snappen we, maar waarom zei je dan dat je naar huis ging?’ ‘Gewoon, ik ken jullie net, waarom zou ik jullie alles gelijk vertellen?’ vroeg ik moeilijk.‘Dat is waar.’ Zei Tom nu tegen Bill, die knikte. ik glimlachte even kort en zuchtte. ‘Je kunt best vertellen wat er is hoor.’ Zei Bill nu voorzichtig. Mees glimlachte weer. Ach wat kan het me ook schelen, ik vertel het gewoon! En als ze het dan verkeerd oppakken ben ik hier zo weer weg. ‘Ik zei tegen mijn moeder dat ik bij vrienden was en toen zei ze of ik wilde vragen of ik daar wilde blijven slapen. Nou, ik ga niet aan mensen die ik net ken vragen of ik bij ze mag blijven slapen. Ik moest dus een kamer huren maar ik had niet genoeg geld meer.. ‘ zei ik terwijl ik me toch wel schaamde. Ik keek snel naar mijn voeten omdat ik voelde dat ik rood werd. ‘Je mag hier wel komen slapen hoor!’ antwoordde Tom vrolijk. ‘Ja!’ zei Bill ook vrolijk ‘We hebben toch nog een kamer over!’ Ik glimlachte naar de jongens die tegen over me zaten. ‘Oh ja?’ vroeg Tom verbaasd aan Bill. Die stootte hem aan en zei: ‘Jáhá!’ ‘Oh ja!’ zei Tom instemmend en Georg grinnikte en zei: ‘Willen jullie wat drinken?’ Tom en Bill knikte en ook Gustav wilde wel wat. ‘En jij Mees?’ vroeg hij toen aan mij. Ik knikte, ik had wel dorst! ‘Ja, ik wil ook wel wat.’ Antwoordde ik en ik liep mee om Georg te helpen. Die begon al gelijk met water opzetten en glazen neerzetten. ‘Hoe weet je wat iedereen wilt?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Simpel,’ lachte Georg. ‘Het is nu kwart over zes. Dan wil Bill thee, Gustav vruchtensap en Tom en ik willen cola.’ Ik keek hem verwonderd aan. ‘Logisch..’ zei ik ongelovig terwijl ik met mijn hoofd knikte. Georg lachte weer. ‘Dat krijg je als je zo lang met die gasten omgaat! Maar wat wil je drinken?’ Ik staarde even voor me uit om te bedenken wat ik wilde drinken. Toen ik weer opkeek zei ik: ‘Doe mij maar thee, heb ik wel zin in.’ Georg glimlachte en mompelde in zichzelf: ‘Één voor Mees… En één voor Bill.’ Ik glimlachte om het uitzicht van Georg die aandachtig keek of hij wel genoeg thee in de kopjes deed. ‘Zo!’ zei hij toen hij klaar was en hij pakte de kopjes en gaf ze over aan mij. ‘Neem die maar mee hoor!’ zei hij vrolijk en ik pakte de kopjes aan. Ik liep naar de kamer waar de rest ook was en ik gaf het kopje van Bill aan Bill. ‘Dankje wel.’ Zei hij snel en hij ging weer verder met een discussie met Gustav. Ik probeerde deze te volgen maar met mijn miezerige woordenschat van de Duitse taal kwam ik niet ver. Toen kwam Georg ook binnen met drie glazen met drinken in zijn hand en gaf Gustav en Tom hun drinken. Georg kwam naast mij zitten en we begonnen gezellig te praten.‘Woon jij hier in Scheveningen?’ vroeg Georg belangstellend. Ik knikte.‘Ja, al mijn hele leven lang, in een hotelletje bijna aan het strand, er zit alleen een weg tussen.’ Zei ik. ‘Gaaf! Ga je vaak naar het strand?’ vroeg Georg enthousiast en ik knikte weer. En of! Ik ben er zeker één keer per dag, en misschien wel meer! Ik zou niet weten hoe het zou zijn als ik niet langs de zee zou wonen. ´Ja, bijna elke dag wel een keer.´ zei ik glimlachend. ´Leuk!´ Zei Georg vrolijk en alweer knikte ik.´En jij? Heb jij nog een hobby of zo?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Ja, ik speel heel graag basgitaar en playstationnen natuurlijk!’ zei hij grijnzend. Ik lachte. Jongens deden ook niks anders dan gamen. ‘Maar hoe komt het dat je zo goed Duits praat?’ vroeg Georg belangstellend. Ik moest weer lachen.‘Je bent de eerste die dat zegt! En zo goed kan ik het ook weer niet,’ zei ik een beetje verlegen. ‘heel vaak wil ik iets zeggen maar dan hou ik mijn mond maar omdat ik niet zeker weet of ik het goed zeg of dat ik het überhaupt wel weet.’
‘Toch vind ik dat je het niet slecht spreekt, maar als je Nederlands zou praten? Zou je dan meer zeggen?’ ‘Ja, dat zeker, als ik tegen mijn vriendinnen praat ben ik eigenlijk nooit stil’ grinnikte ik en ik begon mijn thee te drinken dat inmiddels wat was afgekoeld. ‘Kun je verstaan wat Gustav en Bill zeggen?’ vroeg Georg grijnzend. Ik probeerde het gesprek te volgen maar nog steeds snapte ik er niks van. Af en toe hoorde ik wat woordjes die ik herkende maar verder ook niet. ‘Nee, af en toe hoor ik een woord dat ik ken maar verder ook niet.’ Antwoordde ik lachend. ‘Eigenlijk best raar… Ik kan het gewoon goed verstaan en jij gewoon niet… Waarom zijn er eigenlijk zoveel talen op de wereld?’ dacht Georg hardop. ‘Ik weet niet zal wel een reden hebben denk ik… Ben je altijd zo filosofisch?’ vroeg ik grijnzend. Georg schudde snel zijn hoofd. ‘Echt niet! Alleen ik vroeg het me af!’ zei hij, bang dat ik hem nog een keer filosofisch zou noemen. ‘Oh okee, ik vroeg het me ook gewoon af.’ Zei ik grijnzend. Georg grijnsde ook en zo praatte we nog wat door over koetjes en kalfjes. Na een uur zei Tom: ‘Ik heb honger… Gaan we zo eten?’ Bill glimlachte.‘Ik dacht dat je het nooit zou vragen’ zei hij grijnzend. ‘Haha. Flauw hoor.’ Zei Tom sarcastisch maar Bill ging pizza’s bestellen.
Nadat we gegeten hadden gingen we allemaal rustig even op de bank zitten. Tom luisterde wat muziek en zat een of ander artikel in een hiphop blad te lezen. Bill zat in een ander tijdschrift te lezen wat mij niks zei en Georg en Gustav lazen allebei een boek. Ik zat in een tijdschrift van Bill te bladeren al had ik geen idee waar het over ging, ik was er niet helemaal bij met m’n hoofd. Ik dacht aan wat er gisteravond en deze ochtend was gebeurt.
Ik liep naar beneden, de woonkamer in. Daar zag ik mijn moeder, Denise, met haar rug naar me toe zitten op de bank.‘Mam! Greenday gaat in Duitsland optreden! Mag ik er alsje, alsje, alsjebliééft heen?’ smeekte ik enthousiast. Ik keek mijn moeder even aan en zag toen dat haar schouders schokten. Snel liep ik naar haar toe en ik knielde bezorgd voor haar neer. ‘Mam? Wat is er?’ vroeg ik. Denise keek op en keek me aan met betraande ogen.‘Mam!’ riep ik geschrokken uit. ‘Wat is er gebeurt?’ ‘Ik en je vader hadden weer ruzie..’ zei ze zacht.‘Maar dat hebben jullie toch wel vaker?’ vroeg ik verbaasd. Denise knikte.‘Dat klopt lieverd, maar we hebben besloten om uit elkaar te gaan…’ boem, daar ging mijn wereld dan… Dit kon ze niet menen! Oké ze hadden dan wel sinds dat Alexander overleden is wat meer ruzie… Maar scheiden? Opeens voelde ik enorme woede op komen.‘Jullie kunnen nu toch niet uit elkaar gaan?! Na alles wat we hebben meegemaakt geven jullie nu de moed op? Jullie proberen het gewoon niet genoeg! Jullie moeten ook een keer aan mij denken!’ riep ik zo hard als ik kon en ik rende de kamer uit. Ik stormde de trap op naar mijn kamer. Ik ging op mijn bed liggen en keek naar het plafond en begon te denken. Als dit een grap is dan.. Langzaam viel ik in slaap, ook al was het pas half zeven.
De volgende ochtend werd ik om half twaalf pas wakker. Normaal slaap ik nooit zo lang.. Ik deed een extra boxer aan tegen de kou en deed toen een wijde broek aan. Ik was van plan om naar het strand te gaan en dan is het soms best fris dus dan deed ik wel vaker een extra lange boxer aan. Ik liep naar beneden en ging naar de keuken. Daar zaten Denise en Kim, de zus van haar moeder.‘Goedemorgen.’ Zei ik zacht en ik ging op de bar kruk naast Kim zitten. ‘Goedemorgen lieverd.’ Zei mijn moeder en Kim glimlachte naar me. Geralda, de chef-kokkin in het hotel zette een kom met cornflakes neer en ik begon te eten. Denise en Kim waren zachtjes aan het overleggen en af en toe bemoeide Geralda zich er ook mee, dat was een goede vriendin van Denise. Ik bemoeide me er maar niet mee want en ik verstond het niet én ik wist niet waar het overging. Toen ik mijn cornflakes op had liep ik weer naar boven en ging ik wat muziek luisteren. Na een half uur liep ik weer naar beneden. ‘Ik ga naar het strand hoor, mam.’ Zei ik tegen mijn moeder. Mijn moeder probeerde te glimlachen en zei: ‘Is goed lieverd.’
Ik zuchtte diep. Nog steeds begreep ik niet dat haar ouders gingen scheiden… En dan moet ik waarschijnlijk ook nog kiezen bij wie ik ging wonen… Oké dat wist ik eigenlijk al, ik bleef bij diegene wie het hotel bleef houden. Mijn moeder dus, want die had het hotel jaren geleden opgericht en wilde het voor geen goud weg doen. Zelfs toen Alex net overleden was wilde ze het zelf blijven runnen, hoe slecht het ook ging met haar. Maar goed, nu zit ik dus bij vier jongens waar ik niks van weet. ‘Mag ik misschien vragen hoe oud jullie zijn?’ vroeg ik verlegen om de stilte te doorbreken.
‘Van mij wel.’ Zei Gustav lachend. ‘Ik ben net twee maanden achttien.’ ‘Bill en ik zijn sinds 1 september zeventien.’ Grijnst Tom. ‘Ik ben trouwens ouder.’ ‘Leuk Tom, wrijf het er nog maar eens in!’ Zei Bill en hij prikte zijn broer in zijn zij. ‘En ik word 31 maart negentien.’ Antwoordde Georg die zich niks aantrok van de tweeling. ‘En wanneer ben jij jarig Mees?’ vroeg Gustav. ‘Op 24 februari.’ Lachte ik. ‘Dat is al bijna!’ zei Tom verbaasd. ‘Uhm, ja.’ Antwoordde ik verbaasd om zijn antwoord. ‘En?’ ‘Niks.’ Zei Tom vaag en ik kijk hem verbaasd aan. Jongens… Wat moet je er ook mee? ‘En? Gaan jullie nog wat doen de rest van deze vakantie?’ vroeg ik snel om het gesprek op gang te helpen. ‘Jaaa!!’ riep Tom vrolijk en hij begon hyper te bewegen op de bank. ‘Naar de Malediven!!’ gilde hij er achteraan. Ook Bill begon te grijnzen en knikte. ‘Leuk!’ grijnsde ik en ik glimlachte nep. Zeker te weten dat wij niet gaan… Het is niet eerlijk… ‘Ga jij nog weg?’ vroeg Georg die zag dat ik niet al te blij was. ‘Ik denk het niet.’ Glimlachte ik en ik keek op de klok. Het was alweer twaalf uur. ‘Weet jij hoe je moet ezelen?’ vroeg Bill toen opeens waardoor ik hem vreemd aankeek.‘Je bedoelt dat iedereen vier kaarten krijgt en dan een kaart moet doorgeven tot je vier dezelfde hebt? Of bedoel je iets anders?’ vroeg ik.‘Nee, wat je zei. Zullen we dat doen?’ vroeg Bill grijnzend. Ik keek hem verbaasd aan.‘Maar het is twaalf uur…’ zei ik dan ook verbaasd. Nu grijnsde de rest van de jongens ook en Tom zei:
‘Dat geeft toch niet? We kunnen morgen uitslapen!’ Ik glimlachte. ‘Ach waarom ook niet? Is goed hoor.’ Zei ik en Bill pakte een pakje kaarten en zocht ze uit. En zo zaten we met z’n vijven om twaalf uur nog een potje te ezelen. Na anderhalf uur waren we het zat en gingen we dan toch naar bed. Ik kon kiezen uit een shirt van Tom of een shirt van Bill. Ik koos voor die van Bill omdat ik niet zo van die grote shirts hield. Bill vond dit helemaal niet erg en hij grijnsde naar Tom en siste zodat ik het niet kon horen: ‘Lekker voor je broertje.’ Tom keek hem boos aan.‘Het is altijd nog broer! En wat geeft het als ze mijn shirt niet aan wilt?’ zei hij. Bill grijnsde. ‘Je zult wel zien broerTJE!’ zei Bill grijnzend en hij liep naar de kamer waar hij samen met Tom sliep. Bill had namelijk zijn kamer afgestaan aan mij. Tom was er niet zo blij meer maar toch. Ik had me ondertussen al omgekleed en had eigenlijk gewoon een pyjama aan doordat ik die veels te grote boxer had aangetrokken tegen de kou. Thuis sliep ik ook gewoon in die boxer en een shirtje. Ik haalde haar make-up tasje uit mijn tas en begon in de badkamer de mascara van mijn ogen af te halen. Toen ik klaar was liep ik terug naar de kamer en pakte ik mijn mobiel. Ik sms’te even naar mijn beste vriendin Susanne:
Suus! Je raad het nooit!
Ik slaap vanavond bij 4 jongens en
1tje draagt nog meer make-up dan ik in een heel jaar
Draag! Ik hoop dat ik je niet wakker sms…
Maar ja, dan staan we quitte van vorige week ;]
xxx.
Mees
Ik verstuurde hem en ging in bed liggen en viel langzaam inslaap. Toen ik bijna sliep werd ik wakker van getril op mijn nachtkastje, mijn mobiel. Snel pakte ik hem en las het berichtje wat ik had gekregen.
Meesje! Doe wel voorzichtig hoor!
Maar draagt die jongen dan echt zoveel make-up?
Staat het hem goed?
Je hebt me niet wakker gesmst hoor,
Ik ben net terug van mijn oma, die ene in Drenthe.
Het was wel gezellig.
Maar ik ga slapen, bel me morgen!!
kusje, loveyouu!
Suus
Ik glimlachte. Ik kende Susanne van een forum van Greenday. We waren allebei fan en we konden het erg goed met elkaar vinden. We hebben elkaar drie keer in het echt ontmoet en we delen echt alles met elkaar. Ik legde mijn mobiel weer op het nachtkastje en ik ging weer liggen. Na nog geen vijf minuten viel ik inslaap.
Langzaam zag ik de kist van Alexander naar beneden zakken. Ik moest mezelf tegenhouden om er niet heen te rennen en de kist omhoog te trekken. Opeens zag ik iets oranjes er vandaan komen. Langzaam liep ik dichterbij en zag ik dat de kist in brand stond. ‘Alex!! Nee!’ gilde ik bang en ik pakte snel het vogelbadje wat iets verderop stond. Ik gooide het water over de kist heen maar het hielp niks, de vlammen bleven zich maar verspreiden. Ik keek om mee heen naar de rest van de familie en vrienden. Ze stonden allemaal maar naar de kist te kijken alsof er niks gebeurde. ‘Hallo! De kist staat in brand hoor!’ riep ik hysterisch en ik begon te gillen. Ik pakte met mijn handen mijn hoofd vast en toen werd alles zwart.
Langzaam zag ik de kist van Alexander naar beneden zakken. Ik moest mezelf tegenhouden om er niet heen te rennen en de kist omhoog te trekken. Opeens hoorde ik allerlei gekraak en ik liep dichter naar het gat toe waar de kist van Alex lag. Ik keek met grote ogen naar de kist en toen begon het nog harder te kraken. Opeens kwam er een luide knal uit het gat en viel de kist naar beneden. Ik gilde zo hard als ik kon en ik wilde het gat in springen. Toen voelde ik een hand op mijn schouder en keek ik achter me. Daar stond Alex. ‘Alex!’ gilde ik terwijl mijn stem oversloeg. ‘Rustig maar Lina, het komt allemaal goed, let maar op.’ Zei hij en ik sloot mijn ogen even. Ik hoorde dat Alex dichterbij kwam en even later voelde ik zijn lippen op mijn wang. Langzaam deed ik mijn ogen open maar ik zag Alex nergens meer. ‘Alex!’ gilde ik en ik wilde weg rennen. Ik was alleen vergeten dat ik bij het gat van Alex’ graf stond. Ik viel naar beneden en toen werd alles zwart.
Ik schrok wakker en keek om me heen. Gelukkig, ik was gewoon in het hotel. Langzaam ging mijn hand naar mijn wang, waar Alex me in mijn nachtmerrie gekust had. ‘Lina…’ fluisterde ik en ik aaide mijn eigen wang. Toen voelde ik de tranen opkomen en ik veegde ze snel weer weg. Ik kroop het bed uit en liep naar de woonkamer. Daar was het eng donker, alleen het lichtje van de tv stond nog aan. Snel liep ik er naar toe en drukte hem uit. Energie besparen. Ging er door mijn hoofd waardoor ik moest lachen. Ik ben ook gek ook hoor. Ik liep naar de keuken en ik opende de koelkast. Ik haalde er een pak melk uit en ging op zoek in alle kastjes naar een mok waar ik het in kon doen. Na drie willekeurige kastjes had ik dan toch geluk want die kast stond vol met mokken. Ik pakte gewoon een willekeurige eruit en ik zette hem op het aanrecht. Ik deed er wat melk in en zette dat in de magnetron. En ik stelde hem in op stand drie. Thuis betekende dat dat hij er twee minuten in zou staan en hopelijk hier ook. Gelukkig had ik gelijk en na ongeveer twee minuten haalde ik mijn mok er weer uit. Ik zette hem op de keuken tafel en zelf ging ik op een stoel zitten. Ik vouwde mijn handen om de mok heen en begon wat te blazen in de melk. Wat hadden die dromen te betekenen? Het leek zo echt! Langzaam rolde er weer tranen uit mijn ogen maar dit keer veegde ik ze niet weg. Wat miste ik Alex op dit moment zeg! Ik zou willen dat hij nu hier zou kunnen zijn en dat hij me kon troosten en zeggen dat alles wel weer goed kwam. Maar ik wist zelf ook hartstikke goed dat dat niet meer kon… Ik staarde hulpeloos voor me uit met nog steeds de mok tussen mijn handen. Het was doodstil in de keuken en na een tijdje hoorde ik allerlei gekraak en hoorde ik voetstappen dichterbij komen. Ik keek angstig naar de deur en hield mijn warme mok nog steviger vast waardoor het voelde alsof mijn handen verbranden. De voetstappen stopte ineens en ik hoorde dat de keuken deur krakend open ging. Ik sloot angstig mijn ogen, wachtend op wat er komen zou gaan.
De deur zwaaide open en het licht ging aan. Daar stond een man van middelbare leeftijd met bruin haar dat helemaal door de war was in de deuropening. Hij keek me even aan maar kwam toen gelijk op me af. ‘Ik ben David Jost, jij moet dat meisje zijn die Tom en Bill op het strand hebben ontmoet.’ Zei hij in één adem en hij stak zijn hand naar me uit. Het enige wat ik deed was naar zijn hand kijken verder bewoog ik niks. ‘Sorry, ik kom nogal met de deur in huis vallen maar ik zit hier naast en de koffie is op… En ik kan dus niet slapen dus ik wilde wat koffie nemen. Maar ja, zonder koffiepoeder gaat dat dus niet en ik dacht, ik kan hier wel even wat halen, maar ik had niet verwacht dat hier iemand zou zitten snap je.’ Ging David verder met zijn woordenwaterval en zijn gebaren van hier tot Tokio. Ondertussen had ik nog niks anders gedaan dan hem alleen aan staren. David keek me moeilijk aan en toen kwam ik eindelijk wat op gang. Ik schraapte mijn keel en zei verlegen: ‘Ik ben Mees.’ David stak zijn hand nog eens uit en dit keer schudde ik hem wel. ‘David.’ Glimlachte hij en ik knikte even. ‘Maar goed, ik ga dan maar weer.’ Zei David toen hij een blik had gepakt. ‘Slaap lekker.’ Zei ik ondersteboven van het gesprek en David verliet de keuken weer. Oké dat was even vreemd… Dacht ik en ik nam een slok van mijn melk. Dat deed me goed, ik schrok me echt rot toen de deur open ging. Ik zuchtte even diep en voelde dat ik toch wel moe was. Snel dronk ik de rest van mijn melk op en ik zette de mok in de gootsteen. Ik liep terug naar de kamer waar ik sliep en ik ging lekker onder de dekens liggen. Ik pakte mijn mobiel even om te kijken hoe laat het was en zag dat het alweer twee uur. Ik draaide me om met mijn rug naar de muur en ik sliep snel.
De volgende morgen toen ik wakker werd hoorde ik al stemmen vanuit de kamer komen. Snel pakte ik mijn mobieltje van het nachtkastje en keek ik hoe laat het was. Half één! Snel begon ik me aan te kleden. Hoe kon dit gebeuren? Zijn die jongens zo aardig dat ik hier mag blijven slapen, zien ze me bijna niet omdat ik alleen maar slaap. Inmiddels had ik me omgekleed en liep ik naar de badkamer. Ik friste me op en deed wat mascara op. Ik deed al mijn spullen in mijn tas en liep de woonkamer in. ‘Goede morgen!’ zei Tom vrolijk toen ik binnen kwam. ‘Jij ook goede morgen.’ Zei ik vrolijk terug. Ik was al blij dat hij het niet erg vond dat ik zo lang had geslapen. Er viel een ongemakkelijke stilte tussen Tom en mij maar gelukkig kwamen Georg en Gustav snel de keuken uitlopen en begroette ik ze vriendelijk. Ik keek even om me heen en ik kreeg door dat Bill ontbrak. ‘Waar is Bill?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘In de badkamer!’ kwam er uit alle drie de monden en er volgde een zucht. Ik keek even verbijsterd voor me uit maar begon toen te lachen. ‘Meesterlijk jullie gezichten!’ lachte ik en Georg, Tom en Gustav grijnsde. In de tijd dat ik aan het lachen was hadden Tom, Georg en Gustav de playstation aangezet en ze waren nu druk aan het playstationnen. Ik keek naar de tv en ik zag dat het scherm in drie verschillende kleinere schermpjes was opgedeeld. ‘Wie is op welk scherm?’ vroeg ik belangstellend. ‘Georg links, Tom midden en ik rechts.’ Antwoordde Gustav die net een bocht maakte en daarbij zijn tong uit zijn mond hing. Ik deed mijn best om niet in lachen uit te barsten en antwoordde zo normaal mogelijk: ‘Okee, succes alle drie.’ Toen had ik door dat ik nog steeds stond en ging ik op de bank zitten, naast Georg. ‘Slim!’ zei hij vanuit het niets en ik glimlachte verbaasd. Na nog een tijdje naar het beeld gestaard te hebben kwam Bill ook de kamer binnen. ‘Goede morgen lief broertje van me!’ slijmde Tom en hij grijnsde naar mij. Ik kon mijn lach niet onderdrukken dus er kwam een raar kreetje uit mijn mond. ‘Hmm…’ antwoordde Bill nors en hij liep de keuken in. Weer grijnsde Tom en hij knipoogde naar mij. Snel keek ik weg want ik voelde dat ik rood werd. Opeens hoorde en voelde ik mijn maag rommelen en keek ik hulpeloos om me heen. ‘Ehm… hebben jullie al gegeten?’ vroeg ik verlegen. ‘Jup.’ Zei Gustav zonder zijn blik van de televisie af te halen. ‘Maar de tafel in de keuken is nog gedekt dus je kan zo gaan eten.’ Maakt Georg de zin van Gustav af en ook hij bleef naar de tv kijken. ‘Oke..’ zei ik en stond op. ‘Veel plezier met ontbijten met Bill.’ Zei Tom grijnzend op een hele gemene manier. ‘Dankje, dat vind ik buitengewoon aardig van je.’ Zei ik terug met mijn wenkbrauw opgetrokken. Tom keek me grijnzend aan en ik liep de keuken in waar Bill chagrijnig zat te mokken. Hij had een beker koffie in zijn handen en er lag een broodje op zijn bord waar al een paar happen uit waren. ‘Goeie morgen.’ Zei ik voorzichtig en ik ging tegenover Bill zitten. Hij keek even op en glimlachte naar me. Ik pakte een broodje, deed er wat pasta op en at hem zwijgend op. Na een tijdje zei Bill: ‘Lekker geslapen?’ Ik keek glimlachend op en zei: ‘Het ging wel… En jij?’ Bill zuchtte even. ‘Kan beter… Ik slaap toch het beste in mijn eigen bed.’ ‘Ja, ik eigenlijk ook wel…’ zei ik glimlachend en ik dacht aan mijn eigen kamer. ‘Wanneer gaan jullie eigenlijk terug naar huis?’ vroeg ik. ‘Over drie dagen alweer…’ antwoordde Bill. ‘Voor oud en nieuw dus!’lachte ik. Bill knikte vrolijk. ‘Ja, gelukkig zijn we dan wel thuis!’ zegt hij lachend en we gingen weer verder met eten. Ondertussen hadden we het over van alles zoals vakantie en muziek. Ik kreeg ook steeds meer het gevoel dat ik ergens bij hoorde en dat Bill, Tom, Georg en Gustav nog wel eens goede vrienden zouden kunnen worden. Nadat we klaar waren met eten ruimden we de tafel af en liepen we de kamer in waar de rest nog altijd op de bank hing. ‘Nou, het is hier erg gezellig zie ik alweer.’ Zei Bill sarcastisch. Tom, Gustav en Georg keken even op maar richten hun aandacht toen gelijk weer op de televisie. Ik keek even op de klok en zag dat het alweer twee uur was. ‘Ik ga zo maar naar huis, mijn moeder zou ook wel denken waar ik blijf.’ Zei ik spijtig. ‘Nou al?’ vroeg Bill en ik hoorde wat teleurstelling in zijn stem. ‘Ach misschien kunnen er nog wel twee uurtjes bij.’ Zei ik grijnzend en ik knipoogde naar Bill. ‘Echt?’ vroeg hij lachend. Ik knikte en Bill zei opgewekt: ‘Gezellig!!’En tegen Tom, Georg en Gustav zei hij: ‘Mogen wij dan ook mee doen?’ Tom keek op en keek naar mij. ‘Meisjes kunnen niet playstationnen.’ Zei hij bot. Ik grijnsde. ‘Oh nee?’ vroeg ik en ik pakte de controller van Gustav aan.
Na van alle vier een keer gewonnen te hebben was het toch echt tijd om naar huis te gaan. ‘Ik vond het écht heel gezellig alleen ik moet nu echt naar huis…’ zei ik. De jongens keken me teleurgesteld aan. Die weten zeker niet hoe ze afscheid moeten nemen? ‘Anders gaan wij gewoon mee!’ kwam Gustav met het idee van het jaar. ‘Jaa!’ zeiden de andere jongens en ze keken me vragend aan. ‘Tegen die gezichten kan ik niet, natuurlijk mogen jullie mee!’ zei ik lachend en de jongens begonnen te juichen. ‘Heb je je spullen al?’ vroeg Tom die stond te springen. ‘Bijna, even wachten!’ zei ik vrolijk en ik liep naar de kamer waar ik geslapen had. Snel pakte ik mijn tas die ik eerder die dag al ingepakt had en ik liep terug naar de deur. Ik opende hem een stukje en keek nog even achter me om te kijken of ik wel alles mee had. Gelukkig had ik alles. ‘En wie was er weer de dupe van? Nou?’ hoorde ik Tom zeggen en er mompelde iemand. ‘Juist ja! Tom! De volgende keer ga je maar bij iemand anders of op de bank slapen!’ Ik voelde dat ik helemaal rood werd. Bill had tegen míj gezegd dat ze nog een kamer over hadden… Ik schaamde me nu wel een beetje, Bill had voor mij gewoon zijn eigen bed afgestaan. Ik deed de deur verder open en zei glimlachend: ‘Nu heb ik alles!’ Tom keek me lachend aan en zei hyper: ‘Dan gaan we!’ En hij liep als eerste de deur uit. Voordat we de kamer uitliepen pakte ik nog snel even mijn jas en ik liep achter ze aan.
Aangekomen in de hal liepen we naar de lift. Daar zagen we Tom grijnzend in staan en de deuren gingen voor onze neuzen dicht. Bill wilde de lift nog tegen houden maar het was al te laat. ‘Arg!’ zei Bill boos en hij gaf een klap op de lift deuren. ‘Ach maak je niet zo’n zorgen!’ zei ik grinnikend. ‘Wij gaan gewoon met de trap!’ zei ik er simpel achteraan en ik begon in de richting van de trap te lopen. ‘Wat?!’ piepte Bill hoog. ‘We gaan gewoon met de trap.’ Herhaalde ik. ‘Het zijn maar vier verdiepingen!’ Bill keek me aan alsof ik gek was. ‘Máár vier verdiepingen?’ zei hij en het leek alsof zijn ogen uit zijn kassen vielen. ‘Jup!’ zei ik vrolijk en ik begon al naar beneden te lopen. Achter me hoorde ik Bill mopperend tegen Gustav zeggen: ‘Ze is zeker gek! Je laat ons toch niet vier verdiepingen naar beneden lopen?!’ Ik deed mijn best om mijn lach in te houden en het lukte aardig goed. We waren pas bij de derde verdieping en toen werd ik ineens geroepen. Ik draaide me om en zag dat Bill op de trap zat met zijn hoofd in zijn handen. Ik deed mijn best om mijn grijns van mijn hoofd af te halen en ik liep serieus naar Bill toe. ‘Wat is er?’ vroeg ik glimlachend. ‘Ik ga niet verder.’ Zei Bill koppig. ‘Dan ga je niet!’ zei ik makkelijk en tegen Gustav en Georg zei ik: ‘Komen jullie mee jongens?’ Gustav en Georg keken even moeilijk naar Bill maar volgde me toen wel. Bill wilde niet alleen achter blijven dus hij volgde ons ook. We waren halverwege de tweede verdieping en toen kwam Bill naast me lopen. ‘Jij bent best gemeen weetje.’ Zei hij grijnzend. Ik grijnsde terug en zei trots: ‘Weet ik!’ Bill gaf me een vriendschappelijk duwtje en we liepen verder naar beneden.
Na vier verdiepingen waren we beneden waar ik Tom zag staan. Hij keek aandachtig naar de liften, waarschijnlijk wachtte hij op ons. Ik liep stil op hem af en pakte zijn schouders vast. Tegelijkertijd riep ik hard in zijn oor: ‘BOE!’ Tom maakte een sprongetje en draaide zich geschrokken om. ‘Mees!’ piepte hij hoog en ik moest lachen. Tom keek me beledigt aan terwijl ik me omhoog hield aan een plantenbak die er stond. ‘Jou gezicht!’ gierde ik uit van het lachen. Tom trok één wenkbrauw omhoog en zei: ‘Vind jij dat grappig?’ ik knikte lachend mijn hoofd. ‘Vind jij dat grappig?!’ herhaalde Tom. Weer knikte ik met mijn hoofd en langzaam kwam Tom op me af lopen. Ik had meteen al door wat hij wilde doen dus ik liep snel naar Georg en verschuilde me achter hem. ‘Hey!’ riep Tom verontwaardigt en hij kwam op Georg aflopen. ‘Georg!’ piepte ik. Wat ‘bescherm me’ was in het Duits wist ik niet dus ik hoopte maar dat hij het begreep. Tom liep dichter op Georg af en mompelde iets tegen hem wat ik niet kon verstaan. Ik keek hem vragend aan maar het enige wat Tom deed was grijnzen. Nu draaide Georg zich om naar mij en ook hij grijnsde breed. Oh god, wat waren ze van plan. Ik glimlachte moeilijk en ik wilde weg rennen. Jammer voor mij dat Georg nog al snel was en hij pakte me snel vast aan mijn arm. Hij tilde me op en ik spartelde heen en weer zodat hij me misschien los zou laten. Jammer genoeg was Georg nogal sterk en liet hij me niet los. Opeens galmde er een schrille stem door de hal: ‘Willen jullie dat laten? Het is hier geen speeltuin, jullie doen dat maar buiten!’ Tom keek me vragend aan. ‘Ze kunnen u niet verstaan, ze zijn Duits.’ Zei ik met een engelen gezicht. De vrouw herhaalde haar zinnen nog een keer en Georg grinnikte. ‘Laten we dan maar naar buiten gaan.’ Zei hij en hij liep met mij nog in zijn handen naar buiten.
Pov Tom.
Samen liep ik met Gustav het hotel binnen. ‘Hoe kwamen jullie nou eigenlijk beneden zonder dat ik het zag?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Met de trap.’ Antwoordde Gustav grijnzend. ‘Wat?!’ riep ik verbaasd. ‘Je hoorde me wel.’ Zei Gustav droog. ‘Ja ja, ik hoorde je zeker wel. Alleen… Bíll? Met de trap? Vier verdiepingen? ‘ stotterde ik verbaasd. Gustav knikte. ‘Who! Die Mees is geweldig!’ grijnsde ik. ‘Vind ik nou ook!’ grijnsde Gustav terug. ‘Weet jij waarom ze eigenlijk hier bleef slapen?’ vroeg ik. Gustav schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik weet even veel als jou. Niks dus.’ Zei hij en we liepen naar buiten.
Pov Mees.
We stonden inmiddels buiten en Georg had me nog steeds opgetild. Tom kwam op ons aflopen en grijnsde. Oh god, wat heeft hij nou weer in zijn gedachten. ‘Mag ik Mees even van je lenen Georg?’ vroeg hij slijmend. ‘Tuurlijk Tom, jij altijd!’ slijmde Georg terug. Hij liet me los en liep weg. ‘Zo Mees.’ Begon Tom serieus. ‘Hoe kreeg je Bill zo ver dat hij al die trappen af liep?’ ging hij verder. Ik keek hem verbaasd aan. ‘Gewoon. Zeggen dat hij moet gaan?’ zei ik verbaasd. ‘Hoe?! Dat probeer ik nou al járen… Maar nog nooit is het me gelukt. En nu kom jij even langs zetten en het lukt je meteen! Het is gemeen!’ en Tom zuchtte. Ik keek hem even verbaasd aan. ‘Grapje hoor’ grijnsde Tom en hij sloeg een arm om me heen. ‘Oh, ik dacht al!’ lach ik en we lopen verder richting mijn huis.
We liepen ondertussen al langs het strand en ik zag in de verte het hotel al. ‘Je woont hier wel mooi!’ glimlachte Tom die nog steeds naast me liep. ‘Ik zou hier ook voor geen miljoen weg willen.’ Antwoordde ik en ik keek naar de zee. Vroeger gingen we met z’n vieren en onze hond, Rocky, altijd elke zondag naar het strand. Alex zeurde dan altijd dat hij niet mee wilde maar als hij er dan eenmaal was… ‘Mees?’ hoorde ik iemand zeggen en ik keek op van de zee. ‘Jij weet de weg toch?’ vroeg Bill die bang was dat ik voorbij mijn eigen huis zal lopen. ‘Wees maar niet bang hoor Bill.’ Stelde ik hem gerust. ‘Ik woon hier al mijn hele leven en ken deze stad als mijn broekzak.’ Bill keek opgelucht en ik ging naast hem lopen. ‘Zie je daar, dat vrijstaande gebouw met rode plantenbakken?’ vroeg ik hem en ik wees het hotel aan. Bill tuurde in de verte en vroeg: ‘staat er een blauwe auto voor? Aan de weg?’ ‘Ja, daar is het.’ Zei ik glimlachend. We liepen in een stevig tempo door en binnen nog geen twee minuten waren we bij het hotel. Ik liep voor de jongens naar binnen , de hal in. Het was er best wel druk, er stonden drie stelletjes voor de balie om zich in te checken. ‘Ehm…’ zei ik ongemakkelijk. ‘Dan laat ik jullie wel even alles zien.’ Glimlachte ik. Ik keek even om me heen om te kijken waar ik zou beginnen. ‘Laten we maar beginnen bij de huiskamer.’ Glimlachte ik en ik liep naar de deur waar ‘Personeel’ opstond. Ik hield de deur open voor de jongens en ik volgde ze naar binnen. We liepen de brede hal door en gingen de tweede deur links. ‘Nou, dit is onze huiskamer…’ zei ik toen we in een lichte kamer stonden met twee zwarte banken, en twee sofa’s. In de hoek stond een witte kast en daarnaast stond een zwarte vleugel. Eigenlijk was die meer voor versiering dan voor gebruik, Alex en mijn moeder speelde vleugel maar eigenlijk sinds de dood van Alex is hij niet veel meer gebruikt. De jongens keken de kamer door en ik zag dat de blik van Tom bleef hangen bij een schilderij. ‘Dat ben jij Mees!’ zei hij verbaasd. ‘Is dat jou vriendje daar naast je?’ merkte hij op. Bill gaf hem een zetje. ‘Jij bent ook niet de slimste hè? Je ziet toch zo dat dat familie is? En anders, waarom zouden haar ouders een schilderij van Mees en haar vriendje in de kamer willen hangen?’ Zei Bill slim. ‘Ohja, slim.’ Zei Tom verslagen en hij keek snel ergens anders naar. ‘Wie is dat naast jou?’ vroeg Gustav nu. ‘Dat is mijn broer.’ Antwoordde ik glimlachend en ik bekeek het schilderij nog eens goed. Het was vier jaar geleden dat het schilderij gemaakt was maar je zag nog duidelijk dat ik het was. Alex vond ik daarentegen slecht geschilderd, maar dat kon ook komen doordat ik hem nooit in die houding zag staan. ‘Hoe oud is je broer nu?’ vroeg Gustav. ‘Hij zou een maand geleden eenentwintig geworden zijn.’ Zuchtte ik . ‘Is hij…’ vroeg Gustav ongemakkelijk. Ik knikte. ‘Ja, hij is vier jaar geleden omgekomen bij een ongeluk.. Hij was zestien.’ ‘Oh.. Het spijt me.’ Zei Gustav en hij keek moeilijk. ‘Geeft niet, je kon het niet weten.’ Antwoordde ik en ik glimlachte geruststellend naar hem. ‘Maar goed, ik laat jullie de rest zien!’ zei ik gemaakt vrolijk om niet te laten merken dat ik het er even heel moeilijk mee had. We liepen naar de keuken en daar was Geralda druk bezig met al het eten. Er stond een héle grote witte taart in het midden van de keuken. ‘Whoow…’ zei Bill sprakeloos. ‘Er is morgen een bruiloft hier in het hotel en Geralda, onze geweldige chef-kokkin maakt altijd alles zelf, zelfs de bruidstaart, zeg zelf maar wat je er van vind!’ zei ik enthousiast en ik knipoogde naar Geralda. ‘Nou nou, Mees ,niet opscheppen.’ Zei deze lachend en ik stak lachend mijn tong uit. ‘Waar is mam?’ vroeg ik. Geralda keek me onderzoekend aan. ‘Die is samen met Kim alles regelen.’ Zei ze. Ik knikte . Dat snapte ik wel, bij een scheiding kwamen natuurlijk weer veel dingen spelen… ‘Heb je nog iets lekkers voor ons?’ vroeg ik grijnzend aan Geralda. Geralda glimlachte ‘Voor de favoriete dochter van mijn beste vriendin? Altijd!’ zei ze en ze liep naar een grote voorraadkast. Ze haalde er een grote bak uit en gaf die aan mij. ‘Eet smakelijk!’ zei ze en ze ging verder aan de bruidstaart. ‘Nou, dan laat ik jullie nu wel mijn kamer zien.’ Zei ik simpel en ik liep voor de jongens de keuken uit.
Ik liep naar de lobby en ging bij de lift staan. Bill mompelde wat tegen Tom en ik verstond het. ‘Gelukkig, ze laat ons niet weer vier verdiepingen trap lopen.’ Zei Bill opgelucht. ‘Deze keer niet nee!’ zei ik grijnzend en Bill keek me zielig aan. ‘Oké volgende keer ook niet!’ zei ik lachend en de lift ging open. We stapte in en ik drukte op het knopje van de derde verdieping. Er speelde een rustig liedje in de lift en ik neuriede wat mee. De lift deuren gingen weer open en ik stapte uit. Ik liep naar rechts en ik opende de deur in de hoek met een sleutel. Ik hield de deur open en zei: ‘Treed binnen in mijn nederige paleis!’ De jongens liepen grijnzend binnen en ik sloot de deur achter me. We stonden nu in mijn kamer. Hij had de vorm van een omgekeerde L, eerst liep hij recht naar voren en achterin liep hij naar rechts. Alleen dat kon je niet zien door de gordijnen die ik voor dat stuk had gehangen, zodat het eigenlijk verdeeld was twee kamers. ‘Whoow! Jou posters!’ zei Bill enthousiast en hij bekeek al mijn Greenday posters. ‘Fan?’ vroeg hij dom. ‘Neuh. Ik vind het alleen leuke plaatsjes.’ Zei ik sarcastisch en Bill keek me verbaasd aan. ‘Natuurlijk ben ik fan!’ grijnsde ik en Bill grijnsde terug. ‘Maar ik zie helemaal geen bed!’ kwam Georg tussen Bill en mij in. Ik glimlachte ‘klopt.’zei ik. ‘Maar waar slaap je dan?’ vroeg Tom nu. Ik liep naar de gordijnen en schoof ze weg. Nu zag je mijn tweepersoons bed staan met daarnaast een mega grote kast. ‘Vet!’ zei Bill hyper en hij liep op mijn kast af. Tom zuchtte ‘Waarschuw de volgende keer even als je ons een grote kast laat zien, dan kan ik Bill in bedwang houden.’ Zei hij. Ik keek hem verbaasd aan. Meent hij dat nou? Ik keek nog eens goed naar Tom en hij keek wel heel erg serieus. Toen schoot ik in de lach. ‘Als jij het zegt!’ grijnsde ik en ik ging op mijn bed zitten en keek mijn kamer nog eens rond. Ik keek naar de gezichten van Billy Joe, Mike en Tré, wat hield ik toch van die muziek van ze. ‘Wat zit er in die bak die je van die Geralda kreeg?´ vroeg Tom die al aan het lekkerbekken was. Ik grijnsde naar hem. ‘Dat wil je wel weten hè?’ zei ik geheimzinnig. Tom knikte met zijn hoofd. Langzaam opende ik de bak en Tom zat er met zijn hoofd op. Langzaam trok ik de deksel eraf en ik zag Tom kwijlend naar de inhoud kijken. In de bak zaten verschillende soorten cakejes met verschillende kleuren glazuur, chocolade, aardbei, vanille, noem maar op! Ze zagen er allemaal heerlijk uit. ‘Whoa!’ Zei Tom sprakeloos terwijl hij met zijn hoofd boven de bak hing. ‘Dat ziet er lekker uit!’ Ik lachte om Tom zijn enthousiasme en ik zei glimlachend: ‘Pak maar hoor!’ Dat liet Tom zich geen twee keer zeggen en hij pakte een cakeje met blauw glazuur, bosbessen. De rest keek me nu ook vragend aan en ik zei: ‘Jullie mogen ook pakken hoor!’ en voor ik het wist gingen er drie handen naar de bak. Georg pakte een Vanille cakeje, Bill aardbeien en Gustav chocolade. Ik pakte ook een aardbeien, die vond ik het lekkerst en voordat ik het wist, was iedereen aan het smikkelen van zijn cakeje.
Die avond erop toen alle vier de jongens weer terug waren naar hun hotel, ging ik naar de keuken. Mijn moeder en haar zus zaten er ook al en ik ging aan de rechterkant van Kim zitten. ‘Mees…’ begon mijn Denise moeilijk, die tegenover mij zat. ‘Ik heb na gedacht over de situatie..’ goh… ‘En ik heb besloten, samen met Kim dat Kim en Tania hier komen wonen.’ Oké dat meent ze niet serieus! Was mijn eerste gedachte. Mijn tweede gedachte was: Als ze maar niet willen dat ik aardig ben tegen dat Tania kind hoor! En als derde ging er door mijn hoofd: Als het dan echt moet. ‘Is goed…’ zuchtte ik en ik rolde met mijn ogen. Mijn moeder keek me verbaasd aan. ‘Echt waar?’ vroeg ze met een hoge stem. Ik knikte. Ik kon toch wel íets voor mijn moeder doen. ‘Ja ik vind het best hoor… Als jullie maar niet van me verwachten dat ik aardig ga doen tegen Tania.’ En ik hief mijn hoofd op. ‘Nee nee, ik vind het al fijn dat je het er mee eens bent!’ zei mijn moeder opgelucht. Eigenlijk deed ik best wel kinderachtig, maar toch. Ik stond op en liep de keuken uit. Ik stond in de gang en ik bleef even staan. ‘Dat ik daar nou zo tegenop heb gezien…’ zei mijn moeder opgelucht tegen Kim. Ik kreeg een knoop in mijn maag. Vond mijn moeder het eng om te vragen aan mij? Ik zuchtte en liep naar buiten. Ik was nog geen twee minuten buiten of ik hoorde mijn mobiel afgaan. ‘Met Mees.’ Zei ik toen ik hem opnam. ‘Mees! Mees! Mees! Mees! Mees! Mees! Mees! Mees!’ hoorde ik hyper aan de andere kant. ‘Hey! Danique!’ zei ik lachend. Zo begroette ze me nou altijd aan de telefoon. ‘Wat is er?’ vroeg ik. ‘Het is morgen… Zaterdag!’ riep Danique door de telefoon heen. ‘Ohja!’ zei ik vrolijk ‘Gaan we nog schaatsen?’ vroeg ik. ‘Als het aan mij ligt wel ja! En wat vind jij?’ vroeg Danique blij. ‘Tuurlijk! Heb er nu al zin in! En ik moet je trouwens wat vertellen morgen.’ Zei ik. ‘Vertel! Je maakt me nieuwsgierig!’ zei Danique hyper en ze lachte. ‘Ik zeg het liever niet met de telefoon, ik vertel het je morgen wel.’ Zei ik een beetje bedroeft. ‘Is goed joh, dan hoor ik het wel van je.’ Zei Danique rustig. Ik had door dat ze het begreep dat ik het gewoon niet wilde zeggen. ‘Dan zie ik je morgen! Half twaalf toch?’ vroeg ik. ‘Ja, half twaalf! Zie je dan!! Hou van je!’ ‘Tot morgen, hou ook van jou!’ zei ik terug en ik hing op. Ik had er nu al zin in!
Ik stond op de vaste, afgesproken plek op Danique te wachten en toen ging mijn mobiel af. ‘Met Mees.’ Zei ik beleefd toen ik hem opnam. ‘Ha Mees, met Georg.’ Hoorde ik aan de andere kant. ‘Hey Georg.’ Begroette ik hem. ‘Zeg Mees, we vroegen ons af, – Gustav, Bill, Tom en ik – vandaag is onze laatste dag hier, morgenochtend vroeg gaan we weer naar huis en we vroegen ons af of je zin had om vandaag nog wat te doen.’ Zei Georg. ‘Oh… Als ik dat geweten had.. Ik heb afgesproken met een vriendin om te gaan schaatsen…’ zei ik spijtig. Het was even stil aan de andere kant en ik hoorde dat er druk overlegd werd. ‘Waar is die schaatsbaan?’ werd er gevraagd. ‘Weide van Dijkveld straat.’ Antwoordde ik. ‘De wátte straat?’ zei Georg hulpeloos. ‘Ik spel het wel even.’ Zei ik en ik spelde het voor hem. ‘Ben jij er al?’ vroeg Georg. ‘Ik ben op weg.’ Antwoordde ik. ‘Dan zien we je daar!’ zei Georg blij en hij hing op. Die was blij! Ging er door mijn hoofd en ik grijnsde. ‘Meeeees!’ hoorde ik geroepen worden door iemand achter me. Snel draaide ik mijn hoofd om en ik zag Danique in een snel tempo dichterbij komen. Snel probeerde ik wat vaart te maken en tegen de tijd dat Danique naast me reed ging ik even hard. ‘Alles goed?’ vroeg Danique blij en we gingen de bocht om. ‘Met mij wel hoor, en met jou?’ vroeg ik. ‘Áltijd!’ zei Danique vrolijk en we fietsten in een stevig tempo door. ‘Maar wat wilde je me nou vertellen?’ vroeg Danique toen we bij de schaatsbaan waren. Ik zuchtte, nu moest ik het toch echt zeggen. ‘Mijn ouders gaan scheiden…’ zei ik zacht. Danique keek me verslagen aan. ‘Je maakt een grapje…? Toch?’ vroeg ze. Ik schudde mijn hoofd en keek naar mijn voeten. Danique zette snel haar fiets op slot en liep naar me toe. ‘Dat moet wel een schok voor je zijn geweest! Na al dat gedoe met Alex en alles.’ Zei ze terwijl ze me omhelsde. ‘Nogal.’ Zei ik zacht en toen pas had ik door hoe ik me voelde, ik was moe, had hoofdpijn en ik had een raar, vervelend gevoel in mijn maag. Even dacht ik dat ik zou gaan huilen maar ik hield me groot. ‘Dankje.’ Zei ik zacht tegen Danique toen ik haar los liet. ‘Hey! Daar heb je mij voor hè, ik ben er altijd voor je, als je dat maar weet!’ zei ze medelevend. Ik glimlachte als bedank en we liepen de schaatshal binnen. Bij de balie hoefde we onze pasjes niet eens te laten zien, de jongen achter de balie kende ons onderhand wel en we liepen door. ‘Er komen trouwens nog vier jongens langs, ze gaan ook schaatsen.’ Zei ik toen vanuit het niets. Het was dan ook niet raar dat Danique me verbaasd aan keek. ‘Een paar dagen geleden heb ik een groepje Duitse jongens ontmoet. Daar heb ik geslapen met dat gedoe met mijn ouders, weet je wel?’ legde ik uit. Danique knikte. ‘ Nu belde ze net, voordat jij kwam, op en zeiden ze dat het de laatste dag was hier en dat ze nog wat zouden willen doen. Ik vond het spijtig maar ik zei dat ik al ging schaatsen en nu gaan zij dus ook schaatsen.’ Zei ik om een lang verhaal kort te maken. ‘Zitten er leuke jongens bij?’ was Daniques antwoord. Onverbeterlijk. Ik dacht even na, of er leuke jongens bij zaten? Ikzelf vond Bill toch wel heel erg knap… Maar de rest mocht er zeker ook wezen! ‘Ze zijn wel knap.’ Zei ik tenslotte en Danique liet haar wenkbrauwen op en neer gaan. Ik grijnsde en trok mijn schaatsen aan. Danique deed het zelfde en toen gingen we het ijs op. Om te schaatsen.
Danique en ik waren nog geen kwartier aan het schaatsen of ik zag Bill zijn haar boven de hoofde van een paar mensen uitsteken. ‘Volgens mij zijn die jongens er, ik ga even kijken.’ Zei ik tegen Danique en ik schaatste snel naar de kant. Bill en Gustav hadden hun schaatsen aan maar Georg en Tom waren nog aan het stoeien met de sluitingen van hun ijshockeyschaatsen. ‘Lukt het?’ vroeg ik, vrolijk om het uitzicht wat ik had en ik hing over de rand heen. De vier jongens draaide zich te gelijkertijd om en begroette me vrolijk en uitbundig. Ondertussen was Gustav Tom maar te hulp geschoten, waarschijnlijk stonden ze er al langer. ‘Het lukt niet!’ riep Gustav zielig en hij gaf een klap op de schaats van Tom. ‘Au!’ riep Tom beledigt uit en ik hield mijn lachen in. Ik liep van het ijs af en liep makkelijk naar de bank waar Tom op zat. ‘Zal ik even helpen?’ vroeg ik aan Tom. ‘Graag, Gustav doet me alleen maar pijn!’ zei hij boos. ‘Hé dat is niet waar hoor! Ik probeer je alleen maar te helpen! Maar jij hebt gewoon te grote voeten! ‘ riep Gustav terug. Tom hief verwaand zijn hoofd omhoog en Gustav stak zijn tong naar Tom uit. ‘Mag ik er even bij, Gustav?’ vroeg ik de ruzie negerend. Gustav deed een stapje opzij en ik knielde neer bij Tom zijn voeten. Ik deed rustig zijn schaatsen goed aan en ik klikte ze met beleid vast. ‘Dank je wel!’zei Tom opgelucht en ik stond op. Ik zag dat Tom even naar mijn schaatsen keek en hij zei: ‘Whoa! Dát zijn pas mooie schaatsen! Niet van zulke lompe ijshockeyschaatsen maar echte kunstschaatsen.’ Ik knikte trots. ‘Heb er ook lang voor gespaard.’ Zei ik glimlachend. Tom lachte lief en hij probeerde op te staan. Hij was alleen vergeten dat hij schaatsen aan had en hij begon te wankelen. Snel pakte ik hem vast aan zijn schouders en zorgde ervoor dat hij niet om zou vallen. Toen ik zeker wist dat hij sterk stond en dat hij niet meer zou vallen liet ik hem los. ‘Was even vergeten dat ik schaatsen aan had…’ zei hij schamend. ‘Dat dacht ik al!’ lachte ik en in het algemeen zei ik: ‘Ik ga weer schaatsen, gaan jullie mee?’ De jongens volgde me moeilijk op hun schaatsen en ze schaatste de baan op. Ik zag gelijk dat de helft niet kon schaatsen. Snel schaatste ik grijnzend een rond je om ze heen en ik bleef naast Bill schaatsen. ‘Jij schaatst goed!’ zij hij onder de indruk. Ik glimlachte trots. ‘Dat komt omdat ik ongeveer al zes jaar lang, bijna elke zaterdag op de schaatsbaan sta.’ Zei ik en om daad bij mijn woorden te voegen maakte ik nog een extra pirouette. Bill glimlachte lief naar me en ik zag pretlichtjes in zijn ogen. ‘Kun jij goed schaatsen?’ vroeg ik belangstellend. Bill haalde zijn schouders op. ‘Ik schaatste vroeger wel eens maar zo goed als jij kan ik het niet.’ Zei hij bescheiden. ‘Niet overdrijven hoor, ik vind dat jij het ook heel goed kan.’ Zei ik in de verlegenheid gebracht. ‘Volgens mij hebben Tom en Georg beide nog nooit geschaatst.’ Zei Bill terwijl hij voor zich keek. Ik keek naar Tom en Georg en zag wat hij bedoelde, ze stonden te wankelen op hun schaatsen en hielden zich vast aan de rand aan de zijkant. ‘Dat is te zien!’ zei ik lachend en ook Bill moest lachen. ‘Maar ik ben samen met een vriendin hier, ik ga haar even halen.’ Zei ik en zonder op antwoord te wachten schaatste ik weg, naar de andere kant van de baan. Daar zag ik Danique met een of andere jongen met zwart praten. Ik zag het al weer, ze was weer op jongensjacht. Ik schaatste naar haar toe en ik tikte op haar schouder. Danique keek even op en stelde me voor aan de jongen waarmee ze aan het praten was. Ik verstond niet hoe hij heette maar dat kon me eigenlijk ook niks schelen. ‘Ik moet weer gaan.’ Zei de jongen en hij schaatste weg naar een klein meisje dat nog niet zo heel goed kon schaatsen. Danique keek hem na en toen hij uit het zicht was keek ze pas naar mij. ‘Wat was er eigenlijk?’ vroeg ze toen ze eindelijk haar blik had los gescheurd van de jongen waarmee ze net had gepraat. ‘Die jongens zijn er.’ Zei ik en ik schaatste voor haar uit. Danique volgde me en ik zag de jongens al staan. Ze waren aan het stuntelen, nouja, Gustav en Tom waren aan het stuntelen. Georg en Bill hielpen ze omhoog en probeerde ze niet te latenvallen. Tevergeefs. Ik schaatste rustig naar ze toen en ik wees ze aan voor Danique. Ze siste nog snel voordat ze bij me waren: ‘Die met die dreads is een lekker ding!’ Ik lachte en ik ging naast Bill staan.
Inmiddels was het alweer vijf weken geleden dat ik ging schaatsen met de Gustav, Georg, Tom, Bill en natuurlijk Danique. We hadden de volgende dag afscheid genomen en we hebben contact gehouden. Met alle vier op een andere manier. Met Gustav en Tom msnde ik veel, met Georg e-mailde ik veel en met Bill e-mailde ik, msnde en belde ik heel af en toe. Oké, mijn telefoon rekening was enorm gestegen… Maar dat gaf niet, ik had het er voor over. Ik zat op mijn kamer, ik had net besloten om mijn huiswerk te gaan maken en ik zat op mijn bureau. Opeens hoorde ik het bekende deuntje van Good Riddance, van Greenday, het was mijn mobiel. Snel pakte ik hem op en ik zei zonder op het schermpje te kijken wie het was: ‘Met Mees!’zei ik vrolijk ‘Heey Mees! Met Bill.’ Hoorde ik aan de andere kant van de telefoon. ‘Hey Bill, wat is er?’ vroeg ik blij. ‘Nou… We hoorde dat je over twee weken vakantie hebt.’ Zei Bill en hij liet een stilte vallen. Waarschijnlijk wachtte hij op een antwoord van mij en snel zei ik: ‘Klopt..’ Ik hoorde Bill wat fluisteren en het gevolg was een gesmoord gejuich. ‘Nou, wij hebben dan ook vakantie… En het leek ons een leuk idee als jij kwam logeren.’ Zei hij snel, maar ik verstond elk woord luid en duidelijk. Ik schudde even met mijn hoofd om te kijken of ik wel echt wakker was. Ik was zo ondersteboven van die plotselinge uitnodiging dat ik geen woord kon uitbrengen. ‘Mees?’ vroeg Bill. Dat bracht me bij mijn positieven. ‘Ja? Wat is er?’ vroeg ik verward alsof ik het net niet gehoord had. ‘Nou, of je zin hebt om over twee weken hier te komen logeren…’ zei Bill een beetje zenuwachtig. Weer zei ik niks en ik hoorde Bill teleurgesteld zeggen: ‘Volgens mij wil ze niet jongens, ze zegt niks.’ Nu schrok ik helemaal en ik begon te springen. ‘Nee!’ gilde ik hard. ‘Het lijkt me super leuk!’ gilde ik snel erachteraan. ‘Zeker na die afschuwelijke weken.’ Floepte er uit mijn mond. Ik had Bill veel verteld, maar niet dat mijn ouders gescheiden waren de afgelopen weken. Ik vond het gewoon niet nodig, maar ik heb toch best wel een zware tijd gehad… ‘Welke afschuwelijke weken?’ vroeg Bill. ‘Nou, gewoon school en alles.’ Herstelde ik mijn andere zin en ik deed alsof er niks aan de hand was. Bill begon een heel verhaal maar ik luisterde alleen naar zijn stemgeluid, mijn gedachten waren al bij het logeren. Hoe zouden hun kamers eruit zien? En hebben ze eigenlijk vriendinnen? Volgens mij niet, anders had ik het wel geweten. En in wat voor stad of dorp wonen ze eigenlijk? Er gingen wel duizenden vragen door mijn hoofd en ik luisterde pas weer naar de telefoon toen er niks meer gezegd werd. ‘Ehm, volgens mij moet ik nu wat zeggen?’ zei ik beschaamd. ‘Heb je niet gehoord wat ik heb gezegd?’ vroeg Bill verbaasd. ‘Ehm, nee, ik zat ergens anders met mijn gedachten.’ Zei ik. ‘Oh, nouja, om een lang verhaal kort te maken: Je moet het waarschijnlijk wel aan je ouders vragen dus als je het weet, wil je dan meteen bellen?’ zei Bill en ik hoorde allerlei rare geluiden op de achtergrond, alsof er een kussen gevecht of iets werd gehouden. ‘Tom hou op!’ hoorde ik Bill roepen en hij zei snel: ‘sorry, Tom is vervelend bezig, maar bel als je weet of het mag of niet!’ ‘Doe ik!’ riep ik nog snel voordat Bill ophing en ik zuchtte blij, ik ging gewoon naar Duitsland! Ik wist niet eens bij wie van de vier ik ging slapen maar dat maakte me niks uit, ik ging eindelijk weg uit deze hel.
‘Mààm!!’ riep ik terwijl ik de keuken instormde. Denise keek op en trok een wenkbrauw omhoog. ‘Ik heb je verteld over die jongens uit Duitsland hè?’ begon ik mijn verhaal. Denise knikte. ‘Vond je ze aardig?’ vroeg ik, hopend dat het antwoord ja zou zijn. ‘Ik ken ze niet persoonlijk, maar het leken me aardige jongens.’ Zei mijn moeder en ze keek me achterdochtig aan, volgens mij verwachte ze al iets. ‘Oké,’ zei ik snel ‘nou, over twee weken heb ik dus vakantie, en zij ook…’ en ik liet even een stilte vallen. ‘En nu hebben ze gevraagd of ik dan bij ze kom logeren…’ zei ik. Ik keek mijn moeder vragend aan. Hopelijk zegt ze ja… ‘En wat moet ik daar nu op zeggen?’ vroeg mijn moeder die zich dom hield. ‘Dat ik erheen mag.’ Zei ik grijnzend. ‘Je wilt er helemaal in je eentje heen? Hoe wil je dat voor elkaar krijgen?’ vroeg mijn moeder bezorgd. Oei, daar had ik nog niet over na gedacht. ‘Nou,’ zei ik en ik zocht een oplossing. ‘ik dacht,’ en ik viel stil. ‘Daar had je dus nog niet aangedacht… ‘ zei mijn moeder terwijl ze medelevend glimlachte. ‘Jawel hoor!’ Zei ik snel. ‘Kijk, als jij me nou brengt…’ begon ik en mijn moeder trok haar wenkbrauw op. ‘Nee, nog niks zeggen, ik leg het eerst uit. Nou, als jij me dus brengt dan kun je gelijk kennismaken met de moeder van Bill, en dan weet je gelijk waar en bij wie ik blijf. Snap je?’ en ik keek Denise hoopvol aan. Ik zag mijn moeder denken. ‘Eigenlijk…’ begon ze. ‘Eigenlijk is dat nog niet eens zo’n slecht idee.’ Zei mijn moeder vrolijk en ze dacht even na. ‘Maar de vakantie is over twee weken toch?’ vroeg ze. Ik knikte, ja, over twee weken ál. ‘Een hele week?’ vroeg ze weer en ik knikte ook alweer. Wat was er nou? ‘En je weet dat je die dinsdag jarig bent?’ vroeg mijn moeder. Oh, shit, nee, dat wist ik even niet. ‘Ja, dat weet ik.’ Loog ik. ‘En wil je je verjaardag nog vieren dan?’ vroeg mijn moeder door. ‘Het hoeft niet perse…’ zei ik langzaam. ‘Maar het mag wel.’ Zei ik met mijn liefste stem. ‘Dan vind ik het goed.’ Zei mijn moeder. ‘Hoe laat wil je er zijn?’ vroeg ze lachend. Ik keek haar blij en verbaasd aan. ‘Dus… Ik mag?!’ riep ik blij. ‘Dat zei ik toch net.’ Grijnsde mijn moeder en ik vloog haar om haar nek. ‘Ik breng je dus want ik wil wel weten bij wie je een week blijft.’ Zei mijn moeder streng. Ik knikte blij, ze kon me alles laten doen op dit moment, ik zou het allemaal doen. ‘Bij wie van de drie blijf je slapen?’ vroeg mijn moeder. ‘Bij Bill en Tom, die tweeling.’ Zei ik lachend. ‘Die Bill was die met zwarte haren toch?’ vroeg mijn moeder nadat ze even nagedacht had. Ik knik. ‘Bill lijkt me een aardige jongen, vind je ook niet?’ ik knikte. ‘Is dat niet iets voor jou?’ ging mijn moeder door en ik werd rood. Maar voor ik iets kon zeggen ging mijn moeder weer door. ‘Maar hoe gaan we dat nou met je verjaardag doen? Zullen we die gewoon houden op de vrijdag voordat je weg gaat? Ja!! Dat doen we!’ zei mijn moeder enthousiast. Ik glimlachte hulpeloos. ‘Lijkt me een leuk idee Denies, maar we moeten verder aan het werk.’ Zei Kim die me verloste van mijn moeder. Ze knipoogde even naar me en ze werkte mijn moeder de keuken uit. ‘Heeeel erg bedankt!’ zei ik gretig tegen Kim maar ze wimpelde het af. ‘Af en toe slaat mijn zusje een beetje door.’ Zei ze en met die woorden liep ze de keuken uit. Nu stond ik daar, was ik samen met Tania in één kamer. Ik glimlachte zwakjes en Tania stond op en ging tegenover me staan. ‘Veel plezier in Duitsland alvast.’ Spuugde ze bijna uit. ‘Uh… Bedankt?’ zei ik verbaasd en ook Tania liep de keuken uit.
Eindelijk was het vrijdag, de dag vóór dat ik weg ging en dé dag waarop mijn verjaardag gevierd werd. Woensdag was ik jarig maar dan ben ik bij Bill en zo, dus dan kon ik het niet vieren. Ik heb het niet verteld tegen ze, ik vond het eigenlijk ook wel leuk om een keer onbewust jarig te zijn. Het was pas twee uur en over een uurtje zouden de eerste vrienden komen voor mijn feest. Het was stil, mijn moeder las de krant en mijn tante en Tania waren ergens anders. ‘Staat er nog iets leuks in de krant?’ vroeg ik geïnteresseerd. Mijn moeder schudde haar hoofd. ‘Mwua, niet echt. Er staat iets over een of ander concert van Tokio Hotel, in Paradiso. Ken je die band?’ vroeg ze. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, nog nooit van gehoord.’ Zei ik naar waarheid en ik glimlachte even. ‘Mm, er staat dat ze goed zijn en bekend in Duitsland.’ Glimlachte mijn moeder en ze sloeg de krant een pagina om. ‘Ach, het zal wel.’ Grijnsde ik en ik liep de keuken uit om naar de kamer te gaan. Daar aangekomen keek ik of alles al klaargezet was voor het feest. Dat was het en ik wachtte totdat de eerste gasten kwamen.
Het was zaterdag ochtend, negen uur en ik zat samen met mijn moeder in de auto. ‘Heb je er al zin in?’ vroeg mijn moeder glimlachend terwijl ze even opkeek van de weg. Ik knikte hevig, ‘Héél erg! Ik ben benieuwd waar ze wonen.’ Zei ik vrolijk. Mijn moeder glimlachte om mijn enthousiasme en we reden verder. Toen we over de grens reden begon mijn moeder vrolijk te zingen; ‘We zijn in Duitsland, we zijn in Duitsland! Mees gaat hier logeren, en het word heel leuk voor haar!’ Die zinnen herhaalde ze steeds en na een tijdje begon ik ook me te zingen. Toen we het zat waren zette mijn moeder de radio aan. Het geluid stond nogal hard dus er galmde hard een Duits liedje door de auto. ‘Ich muss durch denn Monsun, hinter die welt.’ Of in ieder geval, iets in die richting. Snel zette we de radio weer uit. ‘Laat maar.’ Lachte mijn moeder en we reden Duitsland nog verder in. Na nog ongeveer twee uur te hebben gereden waren we er dan eindelijk. De auto stond nog niet eens stil of ik sprong er al uit en ik pakte snel al mijn koffers uit de achterbak. ‘Ho, ho! Rustig!’ lachte mijn moeder en ze hielp me met de koffers. ‘Rustig? Ik vind dat ik al rustig genoeg in de auto ben geweest!’ zei ik lachend en ik stak plagend mijn tong uit. ‘Je hebt gelijk, bel maar aan hoor.’ Zei mijn moeder en ik trok mijn wenkbrauwen op. Snel keek ik even op mijn horloge, twaalf uur, precies op tijd. Ik belde aan en ik wachtte totdat ik iets hoorde. Een deur ging open en ik hoorde snelle voetstappen. Ik tikte zenuwachtig met mijn voet op het stoepje en ik keek naar de deur waarin ik een vage schim zag van Bill. Nou ja, ik zag zijn haar. De deur ging open en daar stond Bill. Daarachter stonden Tom, Georg en Gustav, in die volgorde. ‘Mees!’ riep Bill blij en hij vloog me om mijn nek. ‘Hey Bill!’ zei ik wat geschrokken van de reactie maar toch blij. Ik liet hem los en glimlachte vrolijk naar hem. Daarna omhelsde ik Tom, Georg en Gustav ook en de jongens stelde zich nog een keer voor aan mijn moeder. ‘Laten we maar naar de kamer gaan, laat je koffers hier maar staan.’ Zei Tom vrolijk en hij liep met een vaag waggel pasje een deur door. Ik liet mijn koffers staan en ik liep samen met mijn moeder achter de jongens aan, de woonkamer in. Daar zat een vrouw van middelbare leeftijd met dezelfde ogen als die van Bill en Tom. Toen ze ons opmerkte stond ze meteen op en liep ze naar ons toe. ‘Ik ben Simone, de moeder van deze twee hier.’ Glimlachte ze en ze stak haar hand naar me uit. Ik pakte de hand aan en zei beleefd: ‘Mees.’ Simone glimlachte vrolijk. ‘Gezellig dat je hier een week blijft logeren, ben ik tenminste niet de enige vrouw in huis.’ Zei ze en ze knipoogde naar me. Ik lachte verlegen en ging naast Georg op de bank zitten. Mijn moeder was inmiddels al diep in gesprek met Simone en ik zat er maar een beetje om me heen te kijken. ‘Zal ik je kamer dan maar laten zien waar je slaapt?’ vroeg Bill die gelijk op sprong. ‘Nee!’ riep Tom een beetje boos. ‘Dat wil ik al doen! ‘ en hij rende snel voordat Bill dat kon, de kamer uit. De andere drie jongens volgde hem snel en ik zat als enige nog op de bank. ‘Ga ze maar achterna hoor!’ glimlachte Simone. Dat liet ik me geen tweede keer zeggen en ik sprong op en ging ze achterna.
Mijn moeder bleef die avond eten en daarna ging ze weg. Ik liet haar samen met de jongens uit. ‘Veel plezier Mesulina.’ Glimlachte mijn moeder en ze gaf een kus op mijn voorhoofd. De jongens zeiden gedag en liepen naar binnen. Ze hadden door dat we even goed afscheid wilde nemen, in alle rust. ‘Wees voorzichtig hè?’ zei mijn moeder bezorgd. Ik glimlachte en kreeg toch een paar tranen in mijn ogen. ‘Mam, ik red me wel.’ Zei ik geruststellend en ik liep samen met haar naar de auto. Ze omhelsde me nog een keer en toen stapte ze in de auto. Ik zwaaide haar uit totdat ik haar niet meer zag en ik liep naar binnen. Bij de eerste stap die ik het huis in zette voelde ik me zenuwachtig worden. ‘Hier blijf ik dan een hele week.’ Fluisterde ik in mezelf. Toen glimlachte ik, ik red het hier wel! Dacht ik en ik ging de kamer binnen waar de jongens ondertussen ook zaten. Ik ging verlegen op een stoel zitten en ik keek om me heen. ‘Heet je Mesulina?’ vroeg Tom toen opeens uit het niets. ‘Tom!’ siste Bill beschuldigend en ik lachte. ‘Geeft niet hoor,’ zei ik terwijl ik rood werd. ‘ik heet inderdaad Mesulina ja.’ Zei ik en ik keek snel weg om de reacties van de jongens niet te zien. ‘Eigenlijk is dat een hele mooie naam.’ Hoorde ik Gustav zeggen en ik keek verbaasd op. ‘D… Dankje.’ Zei ik verbaasd om zijn reactie, vroeger werd ik altijd uitgelachen om mijn naam. ‘Ja, vind ik eigenlijk ook…’ zei Bill en hij glimlachte lief. ‘Ach, ik vind hem wel oké.’ Zei ik toen. ‘Maar ik word toch liever Mees of zo genoemd, is korter.’ En ik grijnsde. De jongens lachte en zeiden dat ze het begrepen.
Die avond toen ik in bed lag dacht ik blij terug aan de dag. Het was zo gezellig geweest! Voor het slapen gaan hadden we nog wat warme chocolade melk op, dat deden ze volgens Bill in de winter altijd. Gustav en Georg waren om tien uur ook naar huis gegaan en ik sliep snel.
Pov Tom.
Twee uur geleden kregen we een telefoontje van Mees haar moeder. Ze vertelde ons dat Mees woensdag jarig was maar dat niet wilde vertellen om ons niet tot last te zijn of zo. Ze werd zeventien, vertelde haar moeder ook. Bill, Gustav en Georg waren het met me eens dat we het hoe dan ook moesten vieren en nu gaan we alles plannen. ‘Weet je zeker dat ze slaapt?’ vroeg Bill bang dat we betrapt werden door Mees. Ik knikte met mijn hoofd. ‘Honderd procent zeker, ik heb het net gecheckt!’ zei ik grijnzend. ‘Oké..’ begint Bill ‘Mees is woensdag dus jarig, ideeën wat we kunnen gaan doen?’We overlegde tot laat in de avond maar we hadden alles geregeld. We hadden een paar super leuke dingen bedacht en het werd vast geweldig. Wat is het leven toch makkelijk als je beroemd bent. Dacht ik grijnzend en ook ik ging slapen.
Pov Mees.
Langzaam opende ik mijn ogen en pas na een tijdje besefte ik waar ik was en welke dag het was. Ik was nog steeds bij Bill en Tom en vandaag was ik jarig! Snel ging ik rechtop in mijn bed zitten en ik deed het licht aan. Het lampje belichte de kamer half en wat ik zag was dat het plafond helemaal versierd was met ballonnen en slingers. Ik keek verbaasd rond en kreeg een glimlach op een gezicht. Snel stond ik op en ik liep in mijn lange pyjamabroek en shirtje naar beneden. Het was ook daar helemaal versierd en ik begon weer helemaal te stralen. De jongens waren er dus op de een of andere manier achtergekomen dat ik vandaag jarig was. Eigenlijk toch best leuk. Dacht ik glimlachend en ik liep naar de keuken. Ik zette wat water op in de waterkoker en ik pakte een glas met een theezakje. Simone had zelf gezegd dat ik dat best mocht doen, dus niet denken dat ik het gewoon heel brutaal pak. Inmiddels kookte het water en ik schonk het in het glas. Ik liep met mijn glas thee terug naar de woonkamer. Tot mijn grote verbazing zaten daar: Georg, Bill, Gustav en Tom met alle vier een toetertje in hun mond waar ze hard op bliezen. Ik wist niet waarom maar ik was toch wel ontroerd en ik kreeg tranen in mijn ogen. Ze keken me allemaal lachend aan en ik veegde snel een traan die over mijn wang liep weg. ‘Niet huilen hoor, we bedoelen het goed!’ grapte Bill en de andere jongens grijnsde. Lachend veegde ik de tranen weg en ik omhelsde ze alle vier. ‘Hoe weten jullie het?’ vroeg ik verbaasd. ‘Voor ons een weet en voor jou een vraag.’ Grijnsde Tom. Ik voelde een stroom van blijheid door mijn lichaam gaan. ‘Dus gefeliciteerd!’ grijnsde Georg en hij omhelsde me. Ik glimlachte en bedankte hem. Nu kwam Gustav naar me toe en ook hij omhelsde me. ‘Ook gefeliciteerd van mij!’ zei hij vrolijk en ook hem bedankte ik. Toen kwam Tom waggelend op me aflopen. Ik hield mijn lachen in en ook hij omhelsde me. ‘We hebben een paar leuke dingen geregeld voor vandaag!’ fluisterde hij zacht in mijn oor. Ik keek hem verbaasd aan en het enige wat hij deed was knipogen. Langzaam liep Bill ook op me af en hij had twee pakjes in zijn handen. Een was erg groot en breed en de andere was kleiner en vierkant. Het leek een beetje op een CD doosje. ‘Dit is van ons alle vier.’ zei Bill. ‘We hopen dat je het leuk vind!’ en hij gaf me de cadeaus aan. Ik ging op de bank zitten en pakte het kleine vierkante pakje. Voorzichtig haalde ik het inpakpapier eraf en toen zag ik wat het was keek ik Bill sprakeloos aan. ‘Maar dit is… toch?’ vroeg ik met grote ogen. Bill’ ogen glinsterde en hij knikte. Ik vloog hem om zijn nek en ik moest me inhouden hem niet te gaan kussen. Toen ik hem los liet keek ik verwonderd naar het gesigneerde album van Greenday. ‘Hoe? Hoe hebben jullie dit voor elkaar gekregen?’ vroeg ik in hel algemeen. Ze keken me alle vier grijnzend aan en ik zei uit de grond van mijn hart: ‘Héél erg bedankt!’ zei ik met een grote glimlach. Ik legde het album voorzichtig op de tafel en ik pakte het andere cadeau. Hij was best wel zwaar dus Gustav hielp me even. Ook hier haalde ik voorzichtig het papier vanaf en ik zag zeven DVD boxen van de Gilmore Girls. ‘Hoe weten jullie dat?’ vroeg ik verslagen. Die boxen wilde ik namelijk al een hele tijd maar ik had er niet genoeg geld voor. ‘We hebben zo onze bronnen.’ Zei Georg geheimzinnig. ‘Nou, ik mag jullie bronnen wel!’ zei ik nog steeds onder de indruk van wat ik net gekregen had. ‘Vind je de cadeaus leuk?’ vroeg Tom overbodig. ‘Echt wel!’ zei ik opgetogen en ik knikte met mijn hoofd. Ik bekeek alle dvd boxen nog eens. ‘Mooi.’ Zei Tom en hij stond op. ‘Zou je je misschien willen aankleden?’ vroeg hij aardig. ‘We hebben namelijk nog een heel programma voor vandaag!’ Weer keek ik de jongens sprakeloos aan. ‘Dit hadden jullie niet hoeven doen.’ Zei ik. Bill grijnsde ‘We hebben het toch gedaan.’ Zei hij. ‘Pfoe!’ zei ik onder de indruk en ik liep naar boven om me aan te kleden.
‘Zijn we allemaal klaar?’ vroeg Georg toen we allemaal aangekleed waren en gegeten hadden. Iedereen stemde in en we deden onze jassen aan. Ik had werkelijk geen idee wat we zouden gaan doen en ik was super zenuwachtig. De jongens liepen naar buiten en ik volgde ze. Doordat ze alle vier voor me liepen zag ik niet waar we heen gingen. Ineens gingen ze alle vier aan de kant en zag ik een grote, zwarte limousine met geblindeerde ramen. ‘Ooit wel eens in een limousine gezeten?’ vroeg Bill die de deur openhield als een echte heer. Ik schudde hevig mijn hoofd en ik stapte in. Wat ik toen zag was betoverend. Zwarte, leren banken, een minibar die blauw licht de ruimte in scheen, champagne glazen hingen aan het plafond en er zat gewoon een plasma scherm in! Het leek wel een kleine ruimte in een chique club of zo. Snel schoof ik door zodat de rest ook naar binnen kon en toen iedereen zat begon de limousine te rijden.
‘We zijn er!’ riep Tom hyper toen de limousine stilstond en hij wilde uitstappen. Bill hield hem alleen tegen, wat maar goed was ook want de limousine begon alweer verder te rijden. Hij stond waarschijnlijk alleen even stil voor een stoplicht of iets. Tom ging verslagen weer op de bank zitten en ik zag dat hij zich een beetje schaamde. Ik kon me niet in houden en ik begon te gniffelen. Toen de limousine weer stopte zag ik Tom al klaar zitten om de limousine uit te springen. Toen hij zeker wist dat we er waren riep hij weer: ‘We zijn er!’en dit keer waren we er echt en stapte hij uit zonder tegengehouden te worden. De rest volgde hem en ik stapte als laatste uit. We stonden voor een groot gebouw en in grote letters stond er op de voorkant: Het verwen huis. Ik keek de jongens aan. ‘Gaan we hier heen?’ vroeg ik met grote ogen. Tom keek me grijnzend aan. ‘Vind je het leuk?’ vroeg hij. Ik knikte uitbundig. ‘Mooi, laten we dan naar binnen gaan.’ Zei Georg, op de een of andere manier keek hij erg tevreden. Toen we binnen stonden kwamen er gelijk allerlei mensen op ons aflopen. De ene gaf ons handdoeken en de ander drinken. Ik keek mijn ogen uit, we waren nog niet eens binnen of we werden al verwend. Het leek wel alsof de jongens beroemd waren, zo gingen ze met ze om. Dat zijn ze gelukkig niet, anders hadden ze het wel verteld. ‘Wat zullen we als eerst doen?’ vroeg Bill die in zijn handen wreef. Hij had er volgens mij al hartstikke zin in. ‘Bubbelbad!’ riep Tom die heen en weer sprong. ‘Jaa!’ riep ik ook en ik rende achter Tom aan. Bill riep ons nog wat aan maar waren al te ver weg om het te verstaan. We stonden voor de verkleedhokjes. ‘Euh, Tom?’ vroeg ik. Tom keek me vragend aan. ‘Ik heb geen bikini of iets.’ Zei ik en ik begon een beetje te blozen. ‘Jawel! Die moest ik van Bill mee nemen!’ zei Tom met pretoogjes. ‘Maar die zat in mijn koffer.’ Zei ik verbaasd. Tom knikte. ‘Je hebt hem uit mijn koffer gehaald?’ vroeg ik ongelovig. Weer knikte Tom. ‘Oh god.’ Zei ik in mezelf en ik sloeg mijn ogen op naar de hemel. Tom grinnikte en nog voor dat hij wat kon zeggen pakte ik snel zijn pet van zijn hoofd af. ‘Hey!’ riep Tom verontwaardigd en hij probeerde hem weer terug te pakken. ‘Eerst wil ik mijn bikini!’ grijnsde ik. Tom zuchtte ‘Oké, oké, ik geef hem wel.’ Zei hij spijtig en hij pakte mijn bikini uit de rugtas die hij mee had genomen. Na even zoeken had hij hem en hij gaf hem aan mij. Snel pakte ik hem uit zijn handen en ik verdween, mét zijn pet het verkleedhokje in. ‘Hey!’ riep Tom weer verontwaardigd en hij klopte op de deur. ‘Jammer!’ riep ik vrolijk en ik hoorde Tom boos brommen. Snel kleedde ik me om en toen ik het verkleedhokje uitstapte pakte Tom snel zijn pet uit mijn handen. ‘Rustig maar hoor,’ zei Tom tegen zijn pet ‘je bent weer in goede handen!’ en hij keek me grijnzend aan. ‘Doe normaal joh.’ Zei ik lachend en we deden onze kleding in een kluisje. ‘Kom! Snel!’ riep Tom en hij liep zo snel hij kon naar een bubbelbad. Toen ik er was zat hij al heerlijk tussen de bubbels. ´Ben je daar al?’ zei hij sarcastisch terwijl hij net alsof deed dat hij er al uren zitten. Ik grijnsde en plonsde naast Tom in het bubbelbad. We zaten gewoon lekker te relaxen en we waren stil. ‘Waarom hebben jullie dit eigenlijk voor me geregeld?’ vroeg ik. Tom grijnsde, alweer, ‘Omdat je een goede vriendin bent en omdat Bill je leuk vind.’ Zei hij en hij sloeg zijn hand snel voor zijn mond. Ik keek hem met grote ogen aan. ‘Dat had ik niet mogen zeggen.’ Zei hij terwijl hij geschokt keek. ‘Dus…’ zei ik maar verder kwam ik niet, Bill, Georg en Gustav kwamen al aanlopen.
Ik keek nog even snel naar Tom en hij siste smekend: ‘Doe zo normaal mogelijk alsjeblieft!’ Oh nee, heb ik weer. Dacht ik bij mezelf en ik ging wat rechter zitten. ‘Zo, wij zijn er ook, eindelijk.’ Zei Georg en hij stapte het bubbelbad in. Hij ging naast Tom zitten en Gustav kwam naast hem zitten. Bill kwam naast mij zitten en ik schoof wat om zodat hij wat meer plek had. Helaas voor mij ging dat mis, ik gleed van het bankje af en ik ging kopje onder. Tuurlijk Mees, zo moeilijk is het toch niet om op te schuiven?! Dacht ik terwijl ik iets langer onder water bleef dan nodig was. Ik ging weer met mijn hoofd naar boven en ik zag de jongens me allemaal vragend aankijken. Ik glimlachte waterig. ‘Het is hier nogal glad.’ Zei ik als excuus. De jongens begonnen te lachen en ik lachte schaapachtig mee. Ik keek even naar Tom die me grijnzend aan keek. Hij zou het toch niet doorhebben? Opeens was ik me bewust dat ik nog geen tien centimeter verwijderd was van Bill en dat, als ik niet uitkeek, ik zo op zijn schoot terecht zou komen. Ik begon zenuwachtig te wiebelen en ik wierp een vluchtige blik op de klok. We zouden hier nog wel even zitten, zag ik, en ik begon weer te wiebelen. ‘Wat is er toch?’ vroeg Bill die het opmerkte. ‘Niks!’ zei ik met een hoog stemmetje. Ik hoorde Tom naast me grinniken en ik keek hem hulpeloos aan. Hij hield zijn hoofd schuin en hij maakte een raar gebaar waar ik niks van snapte. ‘Ik ga even…’ zei ik terwijl ik steeds zenuwachtiger was. Toen ik de vragende blikken van de jongens zag zei ik er snel achteraan: ‘naar de wc.’ Zo snel als ik kon ging ik het bubbel bad uit en ik liep de wc in. Wat moet ik nu doen? Oké Mees, haal even rustig adem. En ik keek mezelf aan in de spiegel. Je moet je normaal gedragen tegenover de jongens, en vooral tegenover Bill, je hoort dit niet te weten. Zei het ene stemmetje in mijn hoofd. Maar je weet het wel, Bill vind je leuk, daar moet je iets mee doen! Zei het andere stemmetje en ik sloot mijn ogen even. Relax! Dacht ik en ik liep de wc weer uit. Ik liep naar het bubbelbad en ging weer tussen Tom en Bill inzitten. ‘Alles oké?’ vroeg Bill bezorgd. Ik knikte maar ik bleef de rest van de tijd stil. De jongens hadden het over wat ze voor de rest vandaag zouden gaan doen en ik schrok op toen Tom me aanstootte. ‘Wil jij een modderbad?’ vroeg hij. Ik knikte en ik volgde Tom. ‘Ik ga niet mee hoor, veel plezier!’ zei hij en hij grijnsde op een hele vage manier. Oh nee, dat betekend niet veel goeds. Ik zuchtte en draaide me om. Daar stond Bill voor het Bubbelbad en hij glimlachte lief naar hem. Ik voelde me rood worden en mijn hart begon harder te kloppen. ‘Hoi.’ Zei ik hees en ik ging naast hem staan. ‘Hey, hoe vind je het tot nu toe? Je bent zo stil!’ ‘Dat heeft er niets mee te maken, ik vind het geweldig hier!’ en ik glimlachte breed. ‘Gelukkig.’ Glimlachte Bill terug. ‘Zullen we er dan maar in gaan?’ zei Bill en hij stak zijn hand uit. Ik knikte en pakte zenuwachtig zijn hand aan. Ik voelde een schok door mijn hele lichaam gaan en ik keek Bill geschrokken aan, om te kijken of hij dat ook voelde. Bill was alleen een beetje roder dan ander, maar dat kon ook aan het licht liggen. Toen hij door had dat ik naar hem keek glimlachte hij en ik stapte het modderbad in. Het voelde raar, ik moest er even aan wennen. Bill kwam ook het bad in en hij ging naast me zitten. Ik wist niet wat ik moest zeggen dus ik bleef maar stil en ik bleef voor me uit kijken. Waarom doe je nou weer zo? Hij is geen monster hoor, hij bijt niet! ‘Alles goed?’ vroeg Bill terwijl hij voor mijn ogen zwaaide. Ik keek verstoord op en knikte. ‘Je bent zo afwezig.’ Zei Bill bezorgd. Ik haalde mijn schouders op en Bill kwam wat dichterbij me zitten. ‘Je kunt het me best vertellen hoor.’ Zei hij zacht. Ik sloeg mijn ogen neer. ‘Echt, het is fijn om je hart te luchten!’ zei hij lief. Ik keek weer omhoog en zag dat zijn hoofd nog geen vijf centimeter van me af was. Als een magneet werd ik naar hem toe getrokken en ik keek in Bill zijn betoverende ogen, ze glommen helemaal. ‘Ik weet het.’ Fluisterde ik nog terug voordat onze lippen elkaar raakte. Ik voelde Bill zijn tong over mijn lippen gaan en opende mijn mond. Zo zaten we daar, dicht bij elkaar, zoenend.
Toen we de kus beëindigen keek ik Bill verlegen aan en hij glimlachte. We waren allebei stil. ‘Dat was er…’ zei ik zacht. ‘Ik vind je al leuk vanaf dat ik je heb ontmoet.’ Zei Bill en zijn stem stierf weg. Ik beet op mijn lip en Bill keek me scheef aan. Ik glimlachte en ik voelde de zenuwen weer opkomen. ‘Zullen we nu dan maar van het bad genieten?’ zei Bill met twinkelende ogen. ‘Ja, lijkt me slim.’ Lachte ik en we gingen dicht naast elkaar zitten. Ik pakte zijn hand vast en legde mijn hoofd op Bill’ schouder. Eigenlijk vond ik hem de hele tijd al leuk… Ik wilde het alleen niet weten. Ging er door mijn hoofd. Ik zuchtte gelukkig, ik had niet verwacht dat ik me ooit zo zou voelen. Zo… Zo verliefd, en dat terwijl ik er zelf pas een uur achter ben dat ik verliefd op Bill ben. Ik voelde het duizelen in mijn hoofd van alle gedachtes die er doorheen gingen. ‘Wat is er?’ vroeg Bill glimlachend. ‘Niks, ik zit lekker.’ ‘Gelukkig.’ We bleven er nog een kwartier zitten en toen gingen we eruit. We gingen samen onder de douche en we haalde de modder uit elkaars haren. ‘Is het goed als ik in de sauna ga?’ vroeg ik. ‘Tuurlijk, ik hou je niet tegen!’ lachte Bill ‘Ik ga niet mee, ik hou niet zo van sauna’s.’ ‘Oké, zie je zo.’ Lachte ik en ik liep naar de sauna’s ik keek even of ik Gustav, Georg of Tom in een van de sauna’s zag zitten en ik had geluk. In de laatste sauna zat Tom en ik liep naar hem toe. Ik was nog niet binnen of Tom vroeg grijnzend: ‘Hoe was het met mijn broertje?’ Ik beet weer op mijn lip, een van mijn slechte gewoontes als ik niet wilde lachen maar het toch deed. ‘Nou?’ vroeg Tom nieuwsgierig. ‘Goed hoor…’ ‘Vertel.’ ‘Vraag het hem zelf maar.’ ‘Ik kom er toch wel achter, je kunt het net zo goed vertellen.’ Grijnsde Tom. ‘Daar heb je een punt.’ Zuchtte ik. ‘Vertel dan!’ zei hij ongeduldig. ‘We hebben gezoend.’ Zei ik zacht. ‘Wat?’ deed Tom net alsof hij het niet verstaan had. ‘We hebben gezoend.’ Zei ik nu iets harder. ‘Sorry, ik kan je niet verstaan.’ Zei Tom weer grijnzend. ‘We hebben gezoend!’ riep ik in zijn oor. ‘Oeh!’ zei Tom. ‘Hoe was het?’ Ik bloosde, Wat gaat hem dat aan? ‘Laat maar trouwens, ik hoef niet te weten hoe mijn broertje zoent.’ Zei Tom en hij grijnsde. Ik haalde mijn schouders op en ik droomde weer een beetje weg. Ik dacht aan toen ik ze ontmoete en weer beet ik op mijn lip. ‘Pfoe!’ zei ik ineens uit het niets en Tom keek me verbaasd aan. ‘Laat maar.’ Zei ik lachend en ik begon het nu toch aardig heet te krijgen. ‘Het is hier heet.’ Zei ik. ‘Goh.’ Antwoordde Tom droog. ‘Mm, ja, eigenlijk heel logisch.’ Dacht ik hardop en ik schudde mijn hoofd. Dom. ‘‘Het lijkt alsof je door de war bent.’ Zei Tom uit het niets. ‘ben ik ook.’ Zei ik afwezig. ‘Je bent verliefd!’ riep Tom. ‘ssst! Niet zo hard!’ waarschuwde ik. Tom grijnsde. ‘Dus ik heb gelijk?’ vroeg hij. Ik zuchtte en stond op. ‘Ik ga de rest zoeken.’ Zei ik snel zodat ik zijn vraag niet hoefde te beantwoorden. Ik was een beetje onzeker, merkte ik aan mezelf en ik liep zo snel ik kon naar de kluisjes. Ik pakte mijn handdoek en sloeg die om me heen. Daarna liep ik naar de bar en bestelde ik wat 7-up. ‘Alstublieft.’ Zei de man achter de bar vriendelijk toen hij mijn 7-up gaf en ik nam meteen een slok. Ik was gewoon zo door de war, ik snapte mezelf niet meer! ‘Alles goed?’ vroeg iemand naast me en ik keek op. Daar zat Georg. ‘Nee.’ Zei ik naar waarheid. ‘Waarom niet?’ vroeg Georg serieus. ‘Ik heb gezoend met Bill.’ Zei ik. ‘En… Vind je hem niet leuk dan?’ ‘Jawel, juist wel, dat is het juist!’ zei ik en ik legde mijn hoofd op de bar. Georg sloeg een arm om me heen. ‘Hey, dan is het toch niet zo erg?’ vroeg hij. ‘Ik weet het even niet meer, ik heb me gewoon nog nooit zo gevoeld en ik weet niet meer hoe ik tegen Bill moet doen.’ Zei ik in één adem. ‘Rustig maar hoor, alles komt wel goed, zolang je je hart maar volgt.’ Zei Georg psychologisch. Ik glimlachte ‘Dankje!’ en ik omhelsde hem. ‘Vertrouw me maar.’ Ik knikte. ‘Ik geloof je.’ Zei ik en ik stond op van de kruk. ‘Zullen we ons laten masseren?’ vroeg ik met glinsteringen in mijn ogen. ‘Waarom ook niet?’ zei Georg en hij liep achter me aan naar de masseurs.
Die avond lag ik in mijn bed te denken. Wat doe ik nou eigenlijk moeilijk? Ik vind hem leuk, hij vind mij leuk, klaar. Ik moest lachen om mijn eigen gedachtes. Was het maar zo makkelijk… Ik draaide me om en probeerde de slaap te vatten. Ik zou wel zien hoe het liep. Dacht ik voordat ik in slaap viel.
Ik stond de volgende morgen pas om 11 uur op, voor mij is dat laat, ik ben namelijk echt een ochtend mens. De slingers van gisteren hingen er nog steeds en ik liep de gang op om naar de badkamer te lopen. Voor de rest was het nog helemaal stil in het huis. Ik wilde de deur open doen maar voordat ik dat kon werd hij al vanaf de andere kant open gedaan en knalde de deur tegen mijn hoofd aan. Door de klap viel ik naar achteren en ik raakte de muur hard. Toen viel ik op de grond en ik hoorde iemand hoog gillen. ‘Mees! Gaat het?!’ werd er gevraagd en ik opende even mijn ogen. ‘Mm, het is wel eens beter met me gegaan.’ Kreunde iken ik ging rechtop zitten. Daar stond Bill met de schrik nog in zijn ogen. ‘Echt? Weet je zeker dat het gaat?’ vroeg hij bezorgd. Ik glimlachte ‘Ja hoor, het gaat wel, ik schrok alleen even.’ Zei ik. ‘Pfoe, dan ben je niet de enige!’ zei hij en hielp me overeind. We stonden weer dicht bij elkaar en ik had zin om Bill een kus te geven. Wie houd me tegen? Dacht ik en ik gaf hem een klein kusje op zijn lippen. Snel liep ik toen de badkamer in en draaide de deur op slot. Ik keek in de spiegel en zag dat ik helemaal rood was. Weer beet ik op mijn lip. Dat moet ik toch eens afleren! En ik ging naar de wc. Ik liep de badkamer weer uit en ik huppelde naar de logeerkamer waar ik sliep. Oh god, ik huppelde, ik ben écht verliefd. Dacht ik en ik barste in lachen uit. Ik wist eigenlijk niet waarom maar ik was zo blij. Zacht werd er op mijn deur geklopt. ‘binnen!’ lachte ik en ik keek met tranen in mijn ogen naar de deur wie er binnen kwam. ‘Alles goed hier?’ vroeg Gustav die zijn hoofd om de hoek van de deur stook. ‘Ja hoor!’ zei ik blij en ik sprong op. Ik deed de deur open en ik omhelsde Gustav. Hij keek me verbaasd aan en ik sloot de deur weer. Ik hoorde Gustav naar beneden lopen en ik begon me om te kleden.
Pov Georg.
Ik hoorde iemand naar beneden komen lopen. ‘Wie zou dat zijn?’ dacht Tom hardop ‘Gustav of Mees?’ ‘Gustav’ zei ik gelijk, ik herkende het ritme van zijn voetstappen. ‘Ja, Gustav.’ Zei Tom tegen zichzelf en de deur van de huiskamer ging open. ‘Jaa! Het is Gustav!’ riep Tom alsof hij een overwinning had behaald. ‘Mogge.’ Zei Gustav terwijl hij vaag uit zijn ogen keek. ‘What’s up?’ vroeg ik grijnzend. ‘Niks, ben net een beetje overdonderd.’ Zei hij. ‘Vertel.’ zei Bill. ‘Nou, ik hoorde gelach uit Mees’ kamer komen en toen lag ze in haar eentje te lachen op haar bed. Dus ik vroeg oef alles wel goed ging en toen liep ze naar me toe, omhelsde me en deed de deur weer dicht.’ Zei Gustav terwijl hij vaag met zijn hoofd schudde. ‘Nou nou Bill, zie je nou wat je die arme Gustav aandoet?’ zei Tom grijnzend. ‘Huh? Wat? Ik doe dat toch niet?’ zei Bill verward. ‘Tuurlijk wel, ze is in de wolken van je!’ zei Tom grijnzend en hij gaf Bill een klap op zijn schouder. ‘Denk je?’ vroeg Bill onzeker. ‘Ja man, dat weet ik zeker!’ zei ik toen ook. ‘Ik heb gister met haar gepraat en wat ze zei over je klonk niet verkeerd!’ grijnsde ik. ‘Echt?’ vroeg Bill weer onzeker. ‘Dude, geloof me maar!’ zei ik en ik grijnsde. Bill zuchtte ‘Ik heb vanochtend een deur tegen Mees’ hoofd aan gegooid.’ Zei hij vanuit het niets. Ik keek hem dom aan. ‘What the.. Hoe krijg je dat voor elkaar?’ vroeg Tom die zijn lachen in probeerde te houden. ‘Dat was helemaal niet leuk hoor!’ zei Bill verontwaardigd ‘Ik schrok me dood.’ En hij keek naar zijn schoenen. ‘Hey, je deed het vast niet expres.’ Zei ik steunend ‘Hoe gebeurde het?’ ‘Nou, ik was naar de wc geweest en ik deed de deur van de badkamer weer open en toen kwam hij tegen Mees haar hoofd aan, ze stond namelijk aan de andere kant. Toen viel ze tegen de muur op en toen op de grond. Ik stond helemaal te trillen!’ zei Bill en ik zag aan hem dat hij het vreselijk vond. ‘Hey, broertje, ze weet heus wel dat je het niet expres deed!’ probeerde Tom hem op te vrolijken. Bill haalde zijn schouders op en zei: ‘Toen ik haar had geholpen met opstaan stonden we nogal dicht bij elkaar en toen gaf ze me zomaar een kus. Ik wilde nog wat zeggen tegen haar maar ze was al verdwenen in de badkamer.’ ‘Oeh, mysterieus!’ grijnsde Tom waardoor hij weer een boze blik van Bill kreeg. ‘Hey, volgens mij valt het wel mee hoor Bill.’ Glimlachte Gustav. ‘Dankje.’ Mompelde Bill en hij keek voor zich uit. ‘Wat gaan we vandaag doen?’ vroeg Bill toen ineens heel erg opgewekt. Té opgewekt als je het mij vraagt. ‘Wij niks, maar ik heb wel een idee wat jij kunt gaan doen.’ Grijnst Tom dan. Ik kijk hem vragend aan en hij begint zijn plan uit te leggen.
Pov Mees.
Langzaam liep ik de trap af. Toen ik voor de deur van de woonkamer stond legde ik mijn hand op de deurknop. Achter deze deur zou Bill zitten. En de rest. Ik zuchtte en deed de deur open. Gelijk waren alle ogen van Georg, Tom, Gustav én Bill op me gericht. Ik glimlachte, zei goedemorgen en ik ging op de enige vrije plek zitten, naast Bill. Ik zorgde er wel voor dat ik op een normale afstand van hem zat, ik wilde niet te… opdringerig lijken. ‘Lekker geslapen?’ vroeg Georg aan me. ‘Ja hoor.’ Glimlachte ik. Toen was het weer stil en ik keek om me heen. Nog steeds keken alle vier de jongens mij aan. ‘Is er iets?’ vroeg ik verbaasd. ‘Nee hoor!’ ontkende ze gelijk alle vier en Tom stond op. ‘Zullen we gaan?’ vroeg hij. Ik keek hem scheef aan. ‘Tuurlijk.’ Zei Georg en hij stond op. Gustav volgde hem en ze groette Bill en mij. ‘Daar zitten we dan.’ Glimlachte ik toen Gustav, Tom en Georg weg waren. ‘Jup.’ Zei Bill en hij tikte wat op zijn been. ‘Nog plannen voor vandaag?’ vroeg ik om de stilte te verbreken. Bill begon een beetje heen en weer te bewegen op de bank en draaide zicht toen om naar mij. ‘Ik eh..’ begon hij en ik keek hem glimlachend aan. ‘Ik vroeg me af… Of je zin hebt om met me naar de bioscoop te gaan.’ Zei hij. Ik keek hem lachend aan. ‘Lijkt me super!’ zei ik met glinsteringen in mijn ogen en Bill stond op. Hij stak zijn hand uit en hij hielp me omhoog. ‘Laten we dan gaan.’ Glimlachte hij en hij begeleide me naar de deur. Daar hielp hij me met mijn jas en we liepen gearmd naar buiten. ‘Gaan we lopen?’ vroeg ik. ‘Nee, dat is een beetje ver, we gaan met de fiets.’ Antwoordde Bill en hij liep het schuurtje in die naast het huis stond. Hij kwam terug met één fiets en hij stapte op. ‘En ik dan?’ vroeg ik opgewekt. Bill klopte lachend op de stang. Ik keek hem verrassend aan en lachend liep ik naar hem toe. ‘Hou me wel goed vast!’ zei ik toch wel een beetje bang en ik ging op de stang zitten. ‘Ik hou je vast, vertrouw me.’ Zei Bill vol vertrouwen en hij begon langzaam aan te fietsen. ‘Help.’ Riep ik gespannen en ik hield Bill goed vast. ‘Rustig maar, ik heb je vast.’ Stelde Bill me weer gerust. En inderdaad, toen we eenmaal rustig opgang waren ging alles goed. ‘Ik zei toch dat alles goed zou komen.’ Glimlachte Bill en we fietsten door. Bij de bioscoop aangekomen sprong ik lenig van de stang af en hand in hand liepen we de bioscoop in.
We hadden een horror uitgekozen. Bill had gezegd: ‘Ik bescherm je wel, geloof me maar.’ En mij beviel het idee wel, lekker dicht bij Bill zitten… Waarom niet? We zaten in de zaal en de film ging over gigantische spinnen. Ik vond het vreselijk. Ik had zelf een hekel aan alle spinnen. Oké, die hele kleintjes vielen wel mee, maar die grotere? Brrr! Ik keek vanuit mijn ooghoeken naar Bill en ik zag hem gespannen naar het scherm kijken. Ik kroop nog wat dichter tegen hem aan en ik zag hem naar me kijken. Ik draaide mijn hoofd naar hem toe en Bill glimlachte. ‘Vind je het eng?’ fluisterde hij zacht. Ik knikte, ja nogal, spinnen, brrr. Weer glimlachte Bill en hij sloeg zijn arm om me heen. Ik legde mijn hoofd op zijn borst en ik voelde hem steeds rustig op en neer gaan. Wat later, toen het wat rustiger was, hoorde ik ook zijn hartslag en rook ik zijn lichaamsgeur vermengd met Deo. Ik glimlachte gelukkig en ik beet weer op mijn lip. Ik probeerde me te concentreren op het scherm maar toen ik opeens een mega grote spin zag verschijnen durfde ik niet meer te kijken. Niet snel daarna was het pauze. ‘Zal ik wat drinken en popcorn halen?’ vroeg Bill lief. Ik knikte, ik kon even niks uitbrengen doordat ik nog een beetje bang was door die afschuwelijke spinnen. Bill stond op en liep weg. Ik zat daar maar een beetje te dagdromen, het was zo leuk. Oké, ik haatte de film, maar ik was met Bill, dus wat kon me gebeuren. Ik glimlachte gelukkig en draaide me om naar de deur waar Bill ieder moment door naar binnen zou kunnen lopen. Toen hij naar binnen liep glimlachte ik en zwaaide ik naar hem. Bill glimlachte ook en toen hij bij me was zei hij grijnzend: ‘Heb je me gemist?’ Ik knikte hevig. ‘Echt wel, ik was bang voor de spinnen!’ zei ik. Bill ging lachend zitten en ik ging gelijk dicht bij hem zitten. ‘Ben je bang voor spinnen?’ vroeg Bill. Ik knikte ‘Ik haat spinnen!’ zei ik. ‘Dan is dit niet echt een film voor jou hè?’ vroeg Bill. ‘Ach, het geeft niet.. Het is niet echt..’ glimlachte ik. En langzaam kwam mijn hoofd dichter bij die van Bill. ‘Ik bescherm je wel.’ Fluisterde Bill zacht en we kuste. We beëindigde de kus pas toen de film alweer een tijdje aan de gang was en de rest van de film liet ik Bill zijn hand niet meer los.
De film was afgelopen en we liepen naar Bill’ fiets. ‘Het is al best laat, zullen we wat gaan eten?’ vroeg Bill. ‘Ik heb eigenlijk best wel honger, lijkt mee een goed idee.’ stemde ik in. Ik had de hele dag nog niks gegeten! Behalve dan een halve bak popcorn. ‘Zullen we dan maar gaan?’ vroeg Bill die al op zijn fiets zat. ‘Graag.’ Zei ik en ik ging weer op de stang van zijn fiets zitten. ‘Wat wil je eten?’ Ik twijfelde ‘Maakt me niet zo veel uit, gewoon wat friet of zo.’ Zei ik. ‘Dan word het friet.’ Stelde Bill vast en hij fietste de straat uit. ‘Ik vind het helemaal niet zo erg dat je bagagedrager stuk is.’ Floepte er uit mijn mond en ik begon te blozen. ‘Ik ook niet.’ Lachte Bill en hij gaf me een klein kusje op mijn wang. Nu werd ik nog roder en ik keek snel de andere kant op. Ik hoorde Bill zachtjes lachen en ik kreeg weer een glimlach op mijn gezicht. Ik vond Bill leuk, heel erg leuk en, anders dan anders, hij vond mij ook leuk. Vaak was ik verliefd en zag de jongen op wie ik verliefd was me niet staan. Tenminste, ik denk toch dat Bill me leuk vind, anders had hij zich toch zeker wel anders gedragen. Ik voelde Bill zijn hoofd op mijn schouders en ik draaide mijn hoofd om. Nu keek ik tegen zijn wang op en ik gaf hem een klein kusje. Ik zag Bill glimlachen en hij fietste verder. Na een tijdje waren we bij een kleine snackbar en stapte we weer van de fiets af. ‘Wat wil je?’ vroeg Bill terwijl we naar de lijst van snacks keken. ‘Ik kan ook zelf betalen hoor.’ Glimlachte ik. ‘Nee, ik sta erop.’ ‘Oke..’ Ik had, sinds ik hier was, nog helemaal voor niks betaald en ik vond het eigenlijk vreselijk. ‘Doe mij maar een.. Kleine friet en een frikadel.’ Zei ik. ‘Meer niet?’ vroeg Bill verbaast. ‘Oké twee frikadellen en een grote friet.’ Lachte ik. ‘Komt eraan.’ Zei Bill en hij ging bestellen. Opeens hoorde ik mijn mobiel piepen en ik haalde hem snel uit mijn broekzak. U heeft 1 nieuw bericht. Zei het schermpje en ik opende het bericht. Ha lieverd, hoe is het bij Bill en de jongens? Mis me al een beetje? Over morgen kom ik je alweer halen L kus mams. Ik glimlachte toen ik het bericht las maar toen had ik het pas door. Over morgen moet ik alweer naar huis! Shit! Ik wil niet naar huis, niet nu ik en Bill… Ik zuchtte en smste terug. Hey mam, het is hier super! Over morgen al naar huis.. ik wil niet! Niet dat ik je niet mis hoor.. maar dat zal ik wel uitleggen als je hier bent! Xxx Mees. Ik zuchtte hoe moest dat nou met Bill en mij.. Als we dan wat krijgen… ‘Ben ik weer!’ riep Bill terwijl hij met volle handen naar me toe kwam lopen. Snel pakte ik mijn dingen aan en bedankte hem. ‘Zullen we naar het park gaan?’ vroeg Bill. ‘Park?’ vroeg ik. Was hier een park dan? ‘Ja, die ligt achter de snackbar, loop maar mee.’ Glimlachte Bill en ik liep hem achterna.
Langzaam liepen we over het kleine paadje. We waren beide stil, we genoten van de omgeving en van onze frietjes. ‘Je moet overmorgen alweer naar huis, toch?’ vroeg Bill na een lange stilte. Ik knikte en keek Bill glimlachend aan. ‘De tijd is snel gegaan.’ Zei ik zacht. ‘Zeg dat wel!’ antwoordde Bill ‘Maar je bent nog niet weg! We kunnen nog van alles doen!’ zei hij enthousiast. Ik voelde me gelijk wat vrolijker en ik gooide mijn lege frietbakje in de prullenbak waar we voorbij liepen. ‘Dat is waar, we hebben nog twee dagen!’ zei ik vrolijk en ik wiebelde met mijn wenkbrauwen. Bill begon te lachen en niet lang daarna lagen we beiden krom van het lachen. ‘Tikkie!’ zei ik ondeugend toen we niet meer moesten lachen en ik tikte Bill aan. Snel rende ik lachend weg terwijl ik om keek. Bill begon weer te lachen en riep me na: ‘Ik pak je wel hoor!’ en hij rende zo snel als hij kon achter me aan. Hij was nog best ver weg dus ik draaide me om. ‘Je krijgt me toch niet!’ plaagde ik hem en ik stak mijn tong uit. Bill ging nu nog harder rennen en hij haalde me in. Opeens stond hij voor me en pakte hij me vast. Hij draaide me in het rond en toen voelde ik zijn lippen op die van mij. Ik werd helemaal warm en ik beantwoorde de kus. Toen we de kus verbraken keek Bill me serieus aan. ‘Mees?’ vroeg Bill zacht. Ik keek hem aan. ‘Bill?’ vroeg ik. Bill lachte even maar pakte toen wat uit zijn zak. ‘Ik vind je heel erg leuk…’ begon hij. Ik voelde mijn hart sneller kloppen. Zou het echt? ‘Wil je mijn vriendin zijn?’ vroeg hij terwijl hij een beetje rood werd. Omg. Ik vloog Bill om zijn hals. ‘Heel graag!’ fluisterde ik in zijn oor. Ik hield hem wat minder strak vast en ik keek hem aan. Weer kuste we en het leek alsof er even alleen Bill en ik was. ‘Ik… Ik heb nog wat voor je.’ Stotterde Bill een beetje toen we de kus beëindigde en hij pakte een doosje. Ik pakte het aan en opende hem langzaam. Daar lag een mooie, zilveren ring in met Bill erin gegraveerd. ‘Dankjewel!’ zei ik ontroerd en ik gaf Bill een kus op zijn wang. ‘Zal ik hem om doen?’ vroeg Bill. Ik knikte. Toen zag ik pas dat er een ketting aan zat. Gelukkig, dan hoef ik hem niet uit te leggen dat ik geen ringen om doe. Behalve die ik dan al om heb. Van Alex. Dacht ik en ik hield mijn haar aan de kant zodat Bill de ketting met ring om kon doen. Hij voelde koud aan om mijn nek en ik beefde even. Bill sloeg zijn arm om me heen en we liepen het pad verder af. De hele weg had ik vlinders in mijn buik en ik had het gevoel alsof ik de hele wereld aan kon. Ik sloeg ook een arm om Bill heen en zo liepen we naar ‘onze’ fiets.
Ik pakte met een vrolijk achtergrond muziekje mijn koffer in. Ook al was het liedje nog zo vrolijk, zo voelde ik me totaal niet… Ik werd vandaag weer opgehaald. Ik vouwde een van mijn laatste shirts op en ik legde hem in mijn koffer. Ik voelde even aan de ring die aan mijn nek hing. Ik vond hem zo mooi… De dag nadat ik hem van Bill had gekregen hebben Bill en ik er nog een gemaakt, voor Bill alleen dan met mijn naam erop. Tranen kwamen in mijn ogen en ik deed mijn best om ze in te houden. Het lukte niet en er rolde een paar tranen over mijn wangen heen. ‘Hou op!’ zei ik boos tegen mezelf en ik stampte met mijn voet op de grond. Snel veegde ik de tranen weg en ik ademde even rustig in en uit. Ik deed de laatste dingentjes in mijn koffer en ritste hem dicht. Ik pakte hem bij het handvat en rolde hem op de wieltjes richting de deur. Ik opende de deur en draaide me nog eens om. ‘Doei kamer, het was leuk om in je geslapen te hebben.’ Fluisterde ik lachend en ik liep de gang op, sleepte mijn koffer de trap af en zette hem om de hoek in het halletje. Ik liep de huiskamer in en daar zaten Bill, Tom en Simone. Van Gustav en Georg had ik al eerder afscheid genomen, ze moesten nog wat doen vandaag. ‘Alles ingepakt?’ vroeg Simone glimlachend. Ik knikte en ging op de bank zitten. Toen was het weer stil. ‘Zin om naar huis te gaan?’ vroeg Tom om de stilte te verbreken. Ik keek hem aan en ik zag dat Simone en Bill hem een boze blik stuurde. ‘Aan de ene kant wel, andere kant niet.’ Zuchtte ik en ik stond op. ‘Mag ik wat drinken pakken?’ vroeg ik. ‘Tuurlijk meid.’ Zei Simone en ik liep naar de keuken. Ik pakte een glas uit een keukenkastje en toen voelde ik twee handen op mijn heupen. Ik draaide om en daar stond Bill. Ik had een brok in mijn keel en ik kon niks uitbrengen. ‘Hey, ik kom je vaak opzoeken hoor.’ Zei Bill om me wat op te vrolijken. Ik liet mijn schouders hangen. ‘Waarom moet ik ook in dat stomme Nederland wonen.’ Zei ik boos en ik leunde tegen Bill aan. Bill streelde door mijn haar en ik begon langzaam te snikken. ‘Mees, het komt allemaal goed.’ Zei Bill maar ik hoorde dat hij een brok in zijn keel had. ‘Kan ik niet gewoon hier blijven?’ vroeg ik met mijn liefste ogen, gevuld met tranen. ‘Je weet zelf ook wel dat dat niet kan.’ Glimlachte Bill en hij gaf me een kus. Ik zuchtte en sloeg mijn armen weer om zijn nek. ‘Ik kom je gewoon heel vaak opzoeken, en anders kom je naar mij toe.’ Ik knikte. ‘En we kunnen bellen en smsen.’ Glimlachte ik. ‘Inderdaad!’ zei Bill die blij was dat ik al wat opgewekter was. Ik kuste Bill weer en ik keek hem glimlachend aan. ‘We redden het wel.’ Stelde Bill me gerust. Ik glimlachte, dat denk ik ook wel , en ik pakte wat drinken. We liepen samen terug naar de kamer en Simone keek ons medelevend aan, Tom daarentegen zat onderuitgezakt televisie te kijken. Ik dronk rustig mijn drinken op en toen hoorde ik een auto het pad oprijden. Ik sprong op en liep naar de voordeur die ik opende. Daar stond de auto van mijn moeder en nog voordat ze uitgestapt was hing ik al om haar nek. ‘Mees, wat fijn je weer te zien!’ zei mijn moeder lachend om mijn begroeting. ‘Ik heb je gemist.’ Glimlachte ik. ‘Alles goed hier? Waarom wilde je niet weg?’ vroeg mijn moeder nieuwsgierig. ‘Nou…’ begon ik en ik werd een beetje rood. ‘Wat een mooie ring!’ riep mijn moeder toen opeens uit en ze pakte de ring van Bill vast. Ze keek me verbaasd aan. ‘Heb je wat met..’ vroeg ze. Ik knikte ‘Daarom wilde ik niet naar huis.’ Zei ik terwijl ik weer rood werd. Mijn moeder omhelsde me. ‘Ik had het al verwacht.’ Zei ze toen ze me weer los liet. Nu was het mijn beurt om verbaasd te zijn. ‘Ik zag het aan de manier hoe jullie naar elkaar keken, toen ik je gebracht heb.’ Legde mijn moeder uit. Ik werd nu nog roder en mijn moeder sloeg een arm om me heen. ‘Daar ben ik moeder voor.’ Zei ze met een knipoog. We lachte samen en we liepen richting de deur. Voor de deur stopte ik met lopen en ik omhelsde mijn moeder nog een keer. ‘Waar heb ik dat aan verdiend?’ vroeg mijn moeder verbaasd toen ik haar weer los liet. Ik kreeg tranen in mijn ogen en mijn moeder pakte mijn hand vast. ‘Lieverd, wat is er nou? Je kunt Bill altijd opzoeken hoor!’ stelde ze me gerust. ‘Dat is het niet.’ Zei ik zacht. ‘Wat is er dan?’ vroeg mijn moeder. ‘Nou… Gewoon… Naar al dat gedoe.. Eerst Alex en toen die scheiding. Ik ben gewoon gelukkig…’ zei ik zacht. Ik zag dat mijn moeder ook tranen in haar ogen kreeg en ze omhelsde me weer. ‘Gelukkig, je moet ook gelukkig zijn.’ Zei ze en ik hoorde een snik in haar stem. Ik liet haar weer los en ze veegde de tranen die over mijn wangen liepen weg. ‘Niet meer huilen, dat doen verliefde mensen niet.’ Lachte mijn moeder. Ook ik moest nu lachen en ik veegde de laatste tranen weg. ‘Laten we maar naar binnen gaan.’ Zei mijn moeder lachend en we liepen naar binnen.
Het was avond, we hadden net gegeten en we zouden over een paar minuten vertrekken naar huis. ‘Het eten was heerlijk Simone.’ Complimenteerde mijn moeder haar. ‘Ach, koken is nou een maal een hobby van me.’ Antwoordde Simone bescheiden. Mijn moeder lachte en toen zei ze de woorden waar ik de hele tijd al zo bang voor was: ‘We moeten echt gaan Mees.’ Ik knikte, meer kon ik even niet uitbrengen. Ik stond op, met tegenzin en we liepen richting de deur. Ik zag Bill me aankijken maar ik kon het niet opbrengen om terug te kijken, ik wist het nu al, ik ging hem heel erg missen. Ik pakte mijn jas en liep naar buiten. Ik keek niet waar ik liep en toen ik bij de auto was stopte ik. Mijn moeder stapte in en Bill kwam op me aflopen. Hij pakte mijn hand vast en hij trok me mee, weg van de rest. Ik hoorde Simone nog tegen Tom zeggen: ‘Laat ze nou even afscheid nemen.’ Tom bromde wat terug en toen concentreerde ik me op Bill. Even keken we elkaar alleen maar in de ogen en zeiden we niks. ‘Ik wil niet weg.’ Zei ik zacht. ‘Ik wil niet dat je weg gaat.’ Zei Bill. Weer kreeg ik tranen in mijn ogen en hoe hard ik er ook tegen vocht, ze bleven komen. Boos veegde ik ze weg en Bill keek me medelevend aan. ‘Ik snap niet waarom ik nou moet huilen, het is niet zo dat ik je nooit meer zie of zo.’ Zei ik, boos op mezelf. ‘Je ziet me snel weer.’ Zei Bill kalm. Hoe kon hij zo kalm blijven? We wisten niet eens wanneer we elkaar weer zouden zien. Ik zuchtte en omhelsde hem. ‘Ik ga je missen, Bill Kaulitz.’ Zei ik verdrietig. ‘Ik jou ook, Mesulina van Daik.’ Zei hij. ‘Ik jou ook.’ En ik glimlachte omdat Bill mijn achternaam zo raar uit sprak – Van Dijk – en ik kwam dichter bij hem met mijn hoofd. We kuste weer en toen had ik het pas echt door. Ik zou hem sowieso vier weken niet zien… Hij moest eerst op ‘zakenreis’ of iets. Toen we de kus verbraken zeiden we niks meer en we liepen zwijgend naar de rest. ‘Zullen we dan maar gaan?’ vroeg mijn moeder voorzichtig. Ik knikte en stapte in de auto. Ik keek Bill voor de laatste keer aan en toen reed mijn moeder het pad af, terug naar Nederland.
De hele weg terug zei ik geen woord. Als mijn moeder iets vroeg antwoordde ik met: ‘Ja.’, ‘Nee.’ Of ‘mm’. Om half twaalf waren we thuis. Ik moest eerst van mijn moeder mee lopen naar de huiskamer om Kim en Tania te begroette en nog wat te praten. ‘Was het leuk?’ vroeg Kim belangstellend. Ik knikte. Ik heb geen zin om erover te praten. SNAP DAT DAN! Dacht ik boos en ik zuchtte. ‘Je bent zeker moe.’ Zei Kim. Weer knikte ik. ‘Ga maar lekker naar bed.’ Zei mijn moeder en ik stond op. Ik liep de huiskamer uit en toen ik buiten de deur stond hoorde ik Kim vragen: ‘Wat is er met Mees? Vond ze het niet leuk?’ ‘Juist wel, daarom.’ Antwoordde mijn moeder. ‘Ah ik snap het al.’ Zei Kim en ik wilde doorlopen. ‘Ze is dus gewoon chagrijnig omdat ze haar vriendje nooit meer ziet.’ Zei Tania toen en ik kreeg weer tranen in mijn ogen. Snel rende ik naar boven en ik plofte op mijn bed. Straks heeft Tania gelijk… Dan zie ik Bill nooit meer.. Snel schudde ik met mijn hoofd, daar wilde ik niet aan drinken. Toen pakte ik mijn mobiel uit mijn zak en ik zag dat ik twee berichtjes had.
Ik mis je xxx Bill Stond er in het eerste berichtje en ik opende het tweede berichtje. We zien elkaar snel weer, ik vergeet je echt niet. Het leek wel alsof hij precies wist wat ik wilde horen. Snel smste ik terug. Ik mis jou ook, en ik vergeet jou ook niet. Mijn nicht zei dat ik je toch nooit meer zou zien dus ik niet zo verdrietig zou moeten zijn. Maar ik zie je nog wel hè xx Mees Na nog geen twee minuten kreeg ik weer een berichtje terug. Wees maar niet bang, ik zou het niet aankunnen je niet meer te zien xB Ik voelde me al wat beter en langzaam begon ik me om te kleden. Ik kroop mijn bed in en ik viel inslaap. Ik droomde van Bill en mezelf en ik sliep heerlijk.
Het is nu al drieënhalve week geleden dat ik afscheid genomen heb van Bill. Nu lig ik ook alweer twee weken ziek in bed. Het is niet zo dat ik in bed lig omdat ik Bill zo mis, natuurlijk mis ik hem, maar ik ben ziek. Ik heb elk hoekje van mijn kamer nu wel gezien en ik verveel me stierlijk. Ik heb een soort buikgriep, ik eet bijna niks en ik moet toch de hele tijd overgeven. Ik ben al zes keer flauwgevallen in drie dagen en ik ben steeds kortademig. Ook heb ik hoofdpijn en als ik wil slapen lukt dat niet omdat ik gewoon niet moe ben. Slap stap ik uit mijn bed en ik loop naar de badkamer. Ik kijk even in de spiegel. Ik zie er niet uit.. Ik ben wit, mijn haar hangt slap om mijn hoofd en mijn ogen zijn rood. Ik zucht en doe een staart in mijn haar. Dat ziet er al ietsjes beter uit.. Ik ga even naar de wc en dan ga ik weer naar mijn kamer. Ik laat mezelf weer op mijn bed vallen en dan voel ik dat ik toch wel moe ben. Ik kan toch niet zo moe zijn van alleen naar de wc lopen? Denk ik bang. Langzaam val ik in slaap.
Toen ik mijn ogende weer opende had ik door dat er iemand op mijn bed zat.. Snel kwam ik omhoog en daar zag ik Bill zitten. ‘Bill!’ riep ik verbaasd uit en vloog hem om zijn nek. Bill lachte en gaf me een kus. ‘Ik hoorde dat je ziek was.’ Zei hij. Ik keek hem aan. ‘Hoe weet je dat?’ vroeg ik. ‘Ik had naar je huis gebeld omdat je niet terug sms’te of je vandaag thuis was. Toen zei je moeder dat je al twee weken hier ligt.’ ‘Oh shit, volgens mij is mijn batterij op.’ Zei ik en ik pakte mijn mobiel van mijn nachtkastje. ‘Ja, leeg.’ Zei ik met mijn wenkbrauwen omhoog. ‘Sorry.’ Verontschuldigde ik me. Bill glimlachte. ‘Het geeft eigenlijk niet, nu was het een verrassing, dat is nog veel leuker!’ grijnsde hij. ‘Nou, inderdaad! Ik verveel me helemaal dood hier.’ En ik zuchtte. ‘Zijn de andere jongens ook mee?’ vroeg ik. Bill schudde zijn hoofd. ‘Nee, die zitten nog in Spanje.’ Zei hij glimlachend. ‘Spanje…’ zei ik verlangend. ‘Ik zou er alles voor doen om nu daar te zitten in plaats van in deze kamer.’ En ik zuchtte weer. ‘Je word vast snel weer beter.’ Probeerde Bill me op te vrolijken. ‘Vast wel!’ zei ik opgewekt. ‘Ze hebben gisteren bloed geprikt, ze denken dat ik bloedarmoede heb.’ ‘Oh, is dat heel ernstig?’ vroeg Bill. ‘Weet je niet wat bloedarmoede is?’ vroeg ik verbaasd. Bill schudde zijn hoofd. ‘Vaak heb je dan een ijzertekort en daardoor heb je te weinig of slecht werkende rode bloedcellen.’ Legde ik uit. ‘En wat gebeurt er dan?’ vroeg Bill geïnteresseerd. ‘Je valt flauw, krijgt geen adem meer, krijgt hoofdpijn en je word heel wit.’ Zei ik. ‘Hoe weet je dat allemaal?’ vroeg Bill verbaasd. ‘Toen de dokter dat gisteren zei wilde ik wel weten wat dat nou precies is. En toen ik alles opgezocht had zag ik dat ik dat allemaal had.’ Zei ik en ik pakte mijn laptop van mijn nachtkastje. Ik had draadloos internet en ik liet de sites zien waarop ik allerlei informatie had gevonden – nou ja, ik vertaalde alles -. ‘Hopelijk heb je het niet in een ernstige vorm!’ zei Bill toen hij alles gelezen had – ahum -. ‘Vast niet.’ Zei ik lachend en ik legde mijn hoofd op Bill’ schouder. ‘Wanneer weet je welke vorm je hebt?’ vroeg Bill. ‘De dokter zou vandaag weer langs komen, met het resultaat.’ Zei ik en we waren weer even stil. ‘Hoe lang blijf je?’ vroeg ik terwijl ik hem lachend aan keek. ‘Ik heb drie dagen vrij.’ Grijnsde Bill. ‘Echt?!’ zei ik blij. ‘Ja.’ Zei Bill vrolijk en hij aaide even door mijn haar. ‘Dan hoef ik me niet meer zo te vervelen!’ zei ik blij. ‘Ik hoop het niet nee.’ Lachte Bill. ‘Vast niet, zo saai ben je toch ook weer niet?’ lachte ik en opeens voelde ik dat ik weer moest overgeven. Snel sprong ik mijn bed uit en ik rende naar de wc. Ik was net bij de wc en mijn helen hele maag inhoud kwam er weer uit, tenminste, maagzuur, meer zat er niet meer in. Ik kreeg tranen in mijn ogen, zo pijn deed mijn keel enik spoelde ik mijn mond en ik spoelde de wc door. Ik ging vermoeid op de badrand zitten en ik zuchtte en veegde de tranen weg die over mijn wangen liepen. Eigenlijk had ik gehoopt dat het overgeven over was, gister had ik namelijk niet hoeven overgeven. ‘Gaat het?’ vroeg Bill bezorgd die in de deuropening stond. Ik knikte maar begon te snikken. Bill kwam naar me toe lopen en kwam naast me zitten op de badrand. ‘Ik ben het gewoon zat, ik doe niks anders dan overgeven, flauwvallen en naar de wc rennen.’ Snik ik. Bill slaat zijn arm om me heen en wiegt me zachtjes heen en weer. ‘Het komt wel goed, vanmiddag hoor je wat je hebt en dan kunnen ze medicijnen voor je uitschrijven.’ Zei hij zacht. Ik haal mijn neus op en draai met mijn ogen. ‘Wat zit ik hier nou weer dom te huilen? Ik moet juist blij zijn dat jij er bent.’ En ik veegde mijn tranen weer weg. ‘hé het geeft niet joh, het is logisch dat je het zat bent na twee weken.’ Troost Bill me. ‘Dankje, volgens mij ben ik niet echt heel gezellig.’ Snik ik. ‘he doe niet zo negatief! Je bent hartstikke lief, en jij kan er ook niks aan doen dat je ziek bent!’ zegt Bill verontwaardigd. Ik omhels Bill en we lopen terug naar mijn kamer. Als we weer op mijn bed zitten horen we mijn maag luid knorren. ‘Volgens mij heb je honger.’ Lacht Bill. Ik knik ‘Ja, al een tijdje… Alleen ik hou niks binnen.’ Zucht ik. ‘Zal ik wat lekkers voor je klaarmaken? Dat maakte mijn moeder altijd voor mij en Tom als we ziek waren.’ Vroeg Bill lief. Ik knikte ‘Ik blijf wel hier, ik kan de trap niet af.’ Zucht ik. ‘Ben je de afgelopen week wel beneden geweest?’ vroeg Bill. Ik schudde mijn hoofd. ‘Daar gaan we verandering in maken dan!’ zei Bill lachend en hij tilde me op. ‘Bill!’ riep ik geschrokken en toen moest ik lachen. Bill tilde me naar beneden en zette me in de keuken neer. ‘Oké, blijf hier zitten, dan ga ik nu iets heel erg lekkers maken.’ Grijnsde hij. ‘Ik kan niet wachten!’ zei ik glimlachend en ik keek hoe Bill druk in de weer was met van alles en nog wat.
Ik nam net de eerste hap van de toast die Bill gemaakt had toen mijn moeder binnen liep. ‘Hier ben je!’ zei ze tegen mij en ze begroette Bill. ‘De dokter is er.’ Zei ze. Ik zuchtte en ik pakte het bord waar de toast van Bill op lag. Ik draaide met mijn ogen naar Bill – die moest lachen – en we volgde mijn moeder naar de woonkamer. Daar zat Dokter Sanders al. Ze liep op me af en gaf me een hand. ‘Hoi, gaat het al wat beter?’ vroeg ze. ‘Gaat wel.’ Glimlachte ik. Toen liep ze op Bill af en gaf hem ook een hand. ‘Linda.’ Zei ze. ‘Bill.’ Zei Bill en hij keek vragend naar mij. Ik moest lachen, hij snapte natuurlijk niet wat ze gezegd had, hij kon geen Nederlands. ‘Is dat je vriendje?’ vroeg Linda. Ik knikte ‘Hij kan je alleen niet verstaan.’ Lachte ik. ‘Hij komt uit Duitsland.’ Toen Bill Duitsland hoorde keek hij me helemaal verbaasd aan en ik begon weer te lachen. ‘Ga maar even zitten, dan zal ik je de uitslag vertellen.’ Zei Linda vriendelijk en ik duwde Bill richting de bank. We gingen naast elkaar zitten en mijn moeder ging naast Linda zitten. Ze hoestte even en toen begon ze te vertellen: ‘Ik zal er maar niet omheen draaien, je hebt intense bloedarmoede. Je krijgt morgen een bloedtransfusie en dan moet je nog vier weken medicijnen nemen.’ Oh. Leuk. Ik keek haar even verslagen aan en mijn moeder vroeg: ‘Morgen al?’ Linda knikte ‘Het is het slimste als dat zo snelmogelijk gebeurt, anders word Mees nog zwakker.’ En ze keek mij aan. Ik knikte en ik kneep even in Bill zijn hand. Hij keek me even vragend aan maar Linda begon alweer te praten. ‘Je mag sowieso morgen niks meer eten en geen aspirines of iets nemen.’ Waarschuwde ze me. Alsof ik al at. Ik schraapte even mijn keel. ‘Hoe laat moet ik dan in het ziekenhuis zijn?’ vroeg ik. ‘Tien uur, dus zo erg zal het niet zijn om niks te eten.’ Glimlachte ze. Ik knikte en zuchtte. ‘En helpt dat echt?’ vroeg ik twijfelend. ‘Ja, dat helpt in de meeste gevallen maar je moet daarna nog wel elke dag twee keer medicijnen innemen.’ Ik knikte. ‘Oké, van mij kun je gaan, dan bespreek ik de laatste dingen nog even met je moeder.’ Zei Linda vriendelijk en ik stond op. Bill stond ook op en we liepen de kamer uit. ‘Wat heb je?’ vroeg Bill toen we nog geen tel buiten waren. ‘Intense bloedarmoede.’ Mompelde ik. ‘En nu?’ ‘Moet ik morgen een bloedtransfusie hebben.’ Bill keek me geschrokken aan. ‘Morgen al?’ vroeg hij verbaasd. ‘Ja, leuk hè’ zei ik sarcastisch en ik liep naar de trap. Ik wilde naar boven lopen maar ik kwam nog niet eens tot de helft. Boos ging ik op de trede zitten tot war ik kwam en ik legde mijn hoofd in mijn armen. Zonder het te vragen pakte Bill me op en hij droeg me naar boven. ‘Sorry.’ Zei ik zacht toen hij me op mijn bed had gezet. Bill glimlachte lief. ‘Ik vind het gewoon stom.’ Zei ik boos en ik ging liggen op mijn bed. Ik dacht aan de dag dat ik Bill ontmoet had en ik ging gelijk weer recht zitten. Bill keek me vragend aan. ‘Weet je nog? De dag dat ik jullie leerde kennen?’ vroeg ik. ‘Hoe kan ik die nou vergeten.’ Glimlachte Bill. ‘Nou, je wilde weten waarom ik een kamer wilde huren en dat heb ik nog niet verteld.’ Zei ik. Bill knikte. ‘Mijn ouders hadden die dag ruzie gehad en ze hadden me toen verteld dat ze gingen scheiden. Mijn vader zou die avond langs komen om zijn spullen op te halen en waarschijnlijk zou dat niet al te zachtaardig gaan.’ Zei ik zacht. ‘Dus dat bedoelde je met die afschuwelijke weken.’ Mompelde Bill en ik knikte zachtjes. ‘Gaat het nu wel weer?’ vroeg Bill bezorgd. ‘Ach, het gaat wel, ik ga over twee weken mijn vader voor de eerste keer opzoeken in zijn nieuwe huis. Hij woont nu in Berlijn.’ Zei ik. ‘Echt?’ vroeg Bill verbaasd. ‘Ja, waarom zou ik daar over liegen?’ lachte ik. ‘Nee, zo bedoel ik het niet, maar ik ben over twee weken ook in Berlijn.’ Zei Bill met grote ogen. ‘Nou, dan weten we gelijk wanneer we elkaar weer zien!’ zei ik lachend. Bill lachte ook en ik glimlachte naar hem. ‘En nu eet je je toast op!’ zei Bill en hij pakte het bord. Ik nam een hap en met volle mond zei ik: ‘Als ik in Berlijn ben dan ga ik ook naar een of andere Johannes, er komt dat een nieuwe Duitse groep of iets en mijn vader vond het wel leuk om erheen te gaan.’ Het leek even alsof Bill schrok maar hij herstelde zich snel. ‘Wie komen er dan?’ vroeg hij. ‘Killerpilze of zo iets zei mijn vader.’ Zei ik ongeïnteresseerd. ‘Leuk.’ Glimlachte hij moeilijk. ‘Is er iets?’ vroeg ik verbaasd. ‘Nee, niks.’ Zei Bill en we waren beide stil. Wat had die gast nou weer? ‘Je toast is lekker.’ Zei ik om de stilte te doorbreken. Bill glimlachte breed. ‘Dank je wel!’ zei hij. Ik nam langzaam hapjes omdat ik bang was dat ik het anders weer uit zou spugen. Bill zat tegenover me, te kijken hoe ik at en ik werd er een beetje zenuwachtig van.
‘Lina? Joehoe, Lina? Opstaan.’ Werd er gefluisterd en langzaam deed ik mijn ogen open. ‘Alex?’ vroeg ik schor maar toen ik mijn ogen open deed zag ik mijn moeder en Bill staan. Op de een of andere manier was ik teleurgesteld dat Alex er niet was, maar dat was logisch. ‘Nee lieverd, wij zijn het.’ Zei mijn moeder glimlachend. ‘We moeten over drie kwartier weg.’ En mijn moeder streek me door mijn haren. Langzaam kwam ik omhoog en gelijk voelde ik die afschuwelijke hoofdpijn weer opkomen. Mijn gezicht vertrok en ik zag dat Bill me medelevend aankeek. Langzaam stond ik op. ‘Kun je jezelf aankleden?’ vroeg mijn moeder bezorgd. Hallo, ik ben toch geen klein kind? Ik knikte. ‘Dan wachten wij buiten op de gang, oké?’ vroeg mijn moeder. En weer knikte ik. Bill en mijn moeder liepen de kamer uit en langzaam kleedde ik me om. Gek genoeg, voelde ik me al iets beter toen ik me omgekleed had. Ik liep mijn kamer uit en daar stonden Bill en mijn moeder tegen de muur aan. ‘Alles gelukt?’ vroeg mijn moeder bezorgd. Weer knikte ik. Ik haatte het om ziek te zijn, dan doet iedereen net alsof je niks kan. Oké in mijn geval is dat ook zo… Ik ging naast Bill staan, hij sloeg gelijk een arm om me heen en hij drukte me dicht tegen hem aan. ‘Dan gaan we maar!’ zei mijn moeder die – waarschijnlijk – glimlachte omdat Bill een arm om me heen sloeg. Ik liep – met Bill zijn arm nog steeds om me heen – naar de trap. Net toen ik mijn eerste voet op de bovenste traptrede had gezet trok Bill me terug waardoor ik een hoog gilletje gaf. ‘Gisteren lukte het ook niet alleen van de trap af te lopen, denk je dat het nu wel lukt?’ vroeg hij bezorgd. Ik twijfelde, ik wilde graag gewoon alleen de trap af, maar wat als ik zou vallen? Nee, dat risico kon ik maar beter niet nemen. ‘Ik denk het niet.’ Zei ik schor. Bill glimlachte even en tilde me toen op. Ik sloeg mijn armen om zijn nek en zo liepen we naar beneden. ‘Hij is echt een schat.’ Zei mijn moeder in het Nederlands zodat Bill het niet kon verstaan. ‘Zeg dat.’ Zuchtte ik en ik gaf Bill een kusje op zijn slaap. Ik zag dat hij rood werd en ik vroeg onderzoekend: ‘Kon je dat verstaan?’ Bill knikte langzaam. ‘Ik probeer Nederlands te leren.’ Mompelde hij. ‘Hè! Jammer! Nu kunnen we niet meer over je roddelen!’ plaagde ik Bill en hij begon te lachen. We stonden beneden en verscheidene gasten keken ons vragend aan, maar we negeerde het. Na nog geen twee minuten kwam Kim snel aanlopen. Ze kuste me op beide wangen en aaide me over mijn hoofd. ‘Het komt vast allemaal goed, geloof mijn maar.’ Zei ze om me een hart onder de riem te steken. Ik omhelsde haar als bedank maar toen moesten we toch echt weg. ‘Kom op, opschieten!’ zei mijn moeder zenuwachtig. ‘Ja, gaan jullie maar.’ Zei Kim en ze knipoogde naar mij. We wisten beide hoe mijn moeder kon zijn als ze zenuwachtig was. We liepen langzaam naar buiten – omdat ik gewoon niet snel kon lopen – en we stapte in de auto. De hele weg hield ik Bill zijn hand vast maar we zeiden niks, we waren allebei zenuwachtig. Na een kwartier waren we bij het ziekenhuis en met een zucht stapte ik uit.
Pov Bill.
Vreselijk vond ik het. Vrésélíjk! Haar eigen moeder had gewoon tegen haar gelogen! Haar eigen moeder! Ja, ik bedoelde de moeder van Mees. Oké Mees kreeg dan wel een bloedtransfusie, maar ze niet tegen Mees hadden verteld was dat ze al het bloed uit haar zouden lopen. Oké dat klikt misschien een beetje raar, maar in feite was dat zo! Ze lieten eerst je bloed uit je lopen en als je hartslag dan op een bepaald punt kwam stopte ze snel nieuw bloed in je. Gezellige boel is het allemaal. Mees wist niet eens wat ze gingen doen! Ze kon misschien, na de bloedtransfusie, een paar dagen in coma liggen! Ik was ten einde raad en ik besloot Tom te gaan bellen. Hij ging een paar keer over en toen werd er opgenomen. ‘Met Tom.’ Hoorde ik een vertrouwde stem zeggen. ‘Hey, Tom met Bill.’ Zei ik zacht en ik voelde dat ik op het punt stond om in huilen uit te barsten. ‘Bill! Wat is er?’ vroeg Tom alsof hij meteen wist dat er wat aan de hand was. ‘Mees, ze ligt in het ziekenhuis!’ zei ik wanhopig en ik begon het ziekenhuis uit te lopen. Het stonk er en ik kreeg er rillingen van over mijn lijf. ‘In het ziekenhuis?’ vroeg Tom verbaasd. ‘Wacht, ik zet je even op de speaker.’ Ik wachtte even. ‘Je staat op de speaker, Georg en Gustav zijn hier ook.’ Zei Tom. ‘Hey jongens.’ Zei ik zacht en inmiddels stond ik buiten. ‘Maar, vertel, ligt Mees in het ziekenhuis?’ vroeg Tom bezorgd. ‘Ja, ze heeft een erge vorm van bloedarmoede, daarvoor moet ze nu een bloedtransfusie hebben. Alleen… Haar moeder heeft tegen haar gelogen en Mees weet zelf eigenlijk niet wat er gaat gebeuren en dat ze in coma kan komen liggen en ik kan alleen maar wachten en ik moet morgen al naar huis.’ Zei ik in een adem. Het was even stil aan de andere kant van de lijn. ‘En nu even rustig.’ Hoorde ik Gustav kalm zeggen. Ik legde het hele verhaal uit. Het was even stil aan de andere kant. ‘Dus… Mees weet eigenlijk niet eens wat er gaat gebeuren?’ vroeg Georg die een beetje geschrokken was van mijn verhaal. ‘Nee.’ Zei ik. ‘Maar… Ik had eigenlijk een vraag.’ Zei ik zacht. ‘Vertel.’ Zei Tom. ‘Nou… Denken jullie dat ik van David nog wat langer kan blijven? Ik bedoel, we hebben geen concerten, dus zo erg zou het toch niet zijn als ik iets langer hier blijf… Toch?’ zei ik voorzichtig. ‘Zal ik David even halen?’ vroeg Tom. ‘Graag.’ Nog geen twee minuten later hoorde ik David zijn stem. ‘Vertel het eens jongen.’ Zei hij serieus en ik vertelde het verhaal voor de tweede keer.
Pov Mees
Langzaam opende ik mijn open en ik probeerde rechtop te gaan zitten. Ik zag Bill uit het raam kijken en ik probeerde zijn naam te zeggen. ‘Bill.’ Zei ik zacht, maar doordat het in de kamer stil was, was het hard genoeg. Bill draaide zich gelijk om en kwam op me aflopen. ‘Mees!’ zei hij met een brok in zijn keel en hij omhelsde me. Ik verkrampte een beetje en Bill liet me geschrokken los. ‘Sorry.’ Stamelde hij ‘Ik heb je gemist!’ Ik keek hem verbaasd aan. ‘Ik heb pas net die bloedtransfusie gehad hoor.’ Zei ik en ik keek Bill onderzoekend aan die zijn ogen neersloeg. ‘Niet?’ vroeg ik zacht. Bill schudde zijn hoofd en keek me weer aan. ‘Je hebt twee dagen in coma gelegen.’ Zei hij zacht en hij ging op de zijkant van mijn bed zitten. ‘In coma..?’ zei ik verbaasd. Bill knikte en mijn moeder kwam de kamer binnen. ‘Heb ik in coma gelegen?’ vroeg ik scherp aan mijn moeder. ‘Jullie hebben me verteld dat er niks kon gebeuren!’ De glimlach die mijn moeder op haar gezicht had verdwijnt als sneeuw voor de zon en ze word rood. ‘Het was beter als je het niet zou weten, je zou je te druk maken.’ Zei mijn moeder ter verdediging. ‘Ik zou me te druk maken?’ gil ik bijna waardoor mijn stem overslaat. Het was dat ik in bed lag en niet overeind kon komen, anders had ik haar aangevlogen. Ik zag mijn moeder me angstig aankijken. ‘Het was voor je eigen bestwil.’ Zei ze nog eens maar ik draaide me boos om. Mijn moeder hoefde niet te zien dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Bill keek me bezorgd aan. Hij had het gesprek niet helemaal kunnen verstaan maar hij begreep maar al te goed waar het over ging. Ik pakte Bill zijn hand vast en kneep er even in. Ik sloot mijn ogen en al heel snel viel ik weer in slaap.
Toen ik weer wakker werd kon ik alweer normaal zitten en ik voelde me ook al een stuk minder moe. ‘Goede morgen!’ zei een vrolijke dokter die binnenkwam. ‘Hoi.’ Zei ik, ondersteboven van zijn verschijning. ‘En hoe is het met je? Voel je je al wat minder moe?’ vroeg de dokter nog steeds even vrolijk. Ik knikte. ‘Gelukkig maar! Het is tijd voor je medicijnen en als alles goed gaat kun je vanavond weer naar huis.’ Ik keek hem verbaasd aan. ‘Maar normaal moet je toch helemaal revalideren nadat je in een coma gelegen hebt?’ vroeg ik. De dokter ging op de stoel naast mijn bed zitten en knikte serieus. ‘Normaal is dat inderdaad zo alleen vaak hebben mensen een coma als ze een ongeluk hebben gehad, of als ze gevallen zijn. Dit is bij jou niet het geval, jij kwam in een coma omdat dat kwam door de behandeling.’ Legde de dokter uit. ‘Snap je dat?’ vroeg hij. Ik knikte. ‘Gelukkig maar.´ glimlachte ik. ‘Ja ja! Nou, neem je medicijnen dan maar, dan komt er zo een zuster je onderzoeken.’ Zei de dokter weer even vrolijk als toen hij binnen kwam. Ik knikte en verzette me even op het bed omdat ik niet lekker zat. Ik nam de medicijnen aan en slikte ze door. ‘Doeg!’ zei de dokter vrolijk en hij liep de kamer uit.
Nog geen vijf minuten later was er een verpleegster langs geweest en die had me verteld dat ik naar huis mocht. Daarna kwam Bill binnen. ‘Hey.’ Zei hij zacht en hij glimlachte ongemakkelijk. Ik ging op de rand van mijn bed zitten en lachte hem toe. ‘Het spijt me dat ik het je niet verteld heb.’ Zei Bill ongemakkelijk en hij ging voor me staan. Ik keek hem in zijn ogen en legde mijn armen rond zijn schouders. ‘Het geeft niet, eigenlijk snap ik ook wel dat het niet verteld is.. Maar toch, er is wel tegen me gelogen.’ Glimlachte ik. Bill kwam dichtbij me staan en hij sloeg ook zijn armen om me heen. ‘Je moest toch eigenlijk gisteren al weg?’ vroeg ik zacht. Bill glimlachte ‘Ik heb geregeld dat ik nog wat langer kon blijven.’ En hij gaf een kus op mijn voorhoofd. ‘Wat lief.’ ‘Ik ben lief.’ Grijsde hij. ‘Weet ik.’ Zei ik zacht en ik kuste hem. Zo stonden we even en speelde we met elkaars tongen. Toen we de kus verbraken lieten we onze voorhoofden tegen elkaar rusten en ik fluisterde: ‘Ik mag naar huis.’ Bill keek me verrast aan. ‘Nu al?’ vroeg hij. ‘Ik kan ook vragen of ik nog wat langer mag blijven hoor.’ Zei ik lachend. Bill lachte ook ‘Ik bedoelde, zo snel al.’ ‘Gelukkig wel, ik heb het niet zo op ziekenhuizen.’ Bill glimlachte ongemakkelijk. ‘Doet het je herinneren aan…’ vroeg hij zacht. ‘Ja, aan Alex.’ Zei ik zacht en ik zuchtte even. Wat ik nu nodig had was een knuffel en alsof Bill mijn gedachten kon lezen, omhelsde hij me. ‘Dankje.’ Zei ik terwijl ik mijn hoofd in zijn schouder verstopte. Bill zei niks, hij wreef alleen over mijn rug. Ik liet hem na een paar minuutjes weer los en zuchtte opgelucht. Bill keek me glimlachend aan. ‘Ik vind je lief.’ Zei ik verliefd. ‘Gelukkig.’ Lachte hij ‘Ik jou ook.’ Ik grijnsde breed en toen kwam mijn moeder binnen. Ik had haar niet meer gesproken sinds de ‘ruzie’ en er was een ongemakkelijke sfeer.’ ‘Het spij…’ begon ik en op het zelfde moment zei mijn moeder hetzelfde. We moesten beide lachen en mijn moeder kwam op me aflopen en omhelsde me. ‘Ik hoorde dat je weer naar huis mag.’ Zei ze terwijl ze me stevig vast hield. ‘Gelukkig wel.’ Zei ik en ik liet mijn moeder weer los. ‘Zal ik je helpen met omkleden en inpakken?’ vroeg mijn moeder grijzend. Dat was het teken dat ze me wat wilde vertellen. Ik knikte en we keken beide tegelijk naar Bill. ‘Ik ben al weg!’ grijnsde hij en hij liep lachend de kamer uit. ‘Bill is je kamer niet uit geweest en heeft zelfs niet geslapen die twee dagen.’ Zei mijn moeder toen we bezig waren met mijn koffer inpakken. Ik keek verbaasd op. ‘Echt niet?’ zei ik met een brok in mijn keel. Mijn moeder knikte met haar hoofd. ‘Ik denk echt dat je geluk hebt met die jongen, Mees.’ Begon mijn moeder haar moeder-dochter gesprek. ‘Maar je moet niks doen wat je niet wilt, dat weet je hè?’ vroeg ze bezorgd. ‘Wees niet bang mam, ik kan goed voor mezelf opkomen en op dit moment denken we beide daar niet aan.’ Grijnsde ik naar mijn moeder. ‘Gelukkig.’ Zei mijn moeder opgelucht en ik keek haar verbaasd aan. ‘Ik wil gewoon dat je voorzichtig bent.’ Legde ze uit. Ik glimlachte ‘Doe ik ook.’ Verzekerde ik haar. Mijn moeder pakte de laatste dingen in en ik begon met omkleden. Na vijf minuten stonden we buiten de kamer en kwam Bill weer naar ons toe lopen. Hij had zijn handen op zijn rug en ik zag dat hij wat verstopte. Ik probeerde achter zijn rug te kijken maar hij ontweek me lachend. ‘Als je zo nieuwsgierig bent zal ik het je maar geven hè?’ grijnsde hij. Ik knikte hevig en lachte vrolijk. Hij haalde zijn handen achter zijn rug vandaan en daarin had hij een klein beertje met een hartje in zijn handen. Daarop stond: Hug me! Ik deed wat het beertje zei en ik omhelsde Bill. ‘Dank je wel!’ zei ik ontroerd en ik liet hem weer los. Bill keek me grijnzend aan. ‘Ik vond hem zo lief, en hij deed me aan je denken.’ Glimlachte hij. Ik pakte het beertje aan en bekeek hem goed. ‘Ik zal goed voor hem zorgen.’ Grijnsde ik. ‘Dat hoop ik maar.’ Zei Bill lachend en hij sloeg een arm om mijn schouders heen. ‘Laten we je maar af gaan melden Mees.’ Zei mijn moeder die ik bijna was vergeten. Ik knikte en ik liep met Bill naast me naar de receptie. ‘Ik wil naar huis.’ Zei ik een beetje bot tegen de mevrouw die achter de balie stond. De vrouw keek al niet al te vriendelijk en zei bot terug: ‘Nou, dan moet je even geduld hebben, wat is je naam.’ Ik wilde mijn naam zeggen maar mijn moeder was me voor. ‘Ze heet Mesulina van Dijk.’ De verpleegster wierp me nog een boze blik en ik keek boos terug. ‘Ga maar alvast.’ Zei mijn moeder en Bill en ik liepen langzaam richting de uitgang. ‘Wat was dat?’ vroeg Bill verbaasd toen we uit gehoorafstand waren. ‘Ze deed niet aardig.’ Zei ik. ‘Jij ook niet.’ Glimlachte Bill. ‘Zij begon.’ Zei ik kinderachtig en Bill begon te lachen. Ik keek hem beteuterd aan. ‘Zo grappig was dat toch niet?’ vroeg ik. ‘Je gezicht.’ Legde Bill uit en mijn moeder kwam ook aanlopen. ‘Eindelijk weer naar huis.’ Zei ze vrolijk en we liepen naar de auto.
Het was nu al weer twee weken geleden dat ik in het ziekenhuis lag. Bill was 2 dagen erna naar huis gegaan en ik moest na 4 dagen weer naar school. Ik werd er met open armen ontvangen en iedereen vroeg me hoe het met me ging, zelfs mensen die ik niet kende. Op dit moment zat ik op school, bij geschiedenis en naast Danique. Ik zat half op te letten en opeens voelde ik mijn mobiel afgaan. Snel haalde ik hem uit mijn broekzak en er stond op het schermpje: Bill<3 belt. ‘Shit, Bill belt me!’ siste ik snel naar Danique en ik stond op. ‘Ehm, mevrouw, u weet wel.’ Zei ik ongemakkelijk tegen onze Duits lerares. ‘Is goed Mees.’ Zei mevrouw Smith vriendelijk glimlachend. Ik liep richting de deur en toen ik buiten het lokaal was sprintte ik naar de dichtstbijzijnde meisjes wc. Ik kon zomaar de les uit omdat ik af en toe nogal misselijk kon worden als ik mijn medicijnen was vergeten. Die vergat ik nooit maar op dit moment was die smoes erg handig. Ik was in de meisjes wc en ik ging in een hokje staan. ‘Met Mees.’ nam ik fluisterend op.
‘Hey Mees! Met Bill, waarom fluister je?’
‘In tegenstelling tot jou moeten sommige mensen naar school.’ Zei ik glimlachend omdat ik Bill eindelijk weer eens sprak.
‘Oh… Vergeten…’ gaf Bill toe.
‘Geeft niet hoor, waarvoor belde je?’
‘Je gaat vrijdag toch naar je vader? In Berlijn?’
‘Eh, ja?’
‘Hoe?’
‘Met de trein, hoezo?’ vroeg ik verbaasd.
‘Zou je het leuk vinden als ik je op kom halen?’
‘Lijkt me gezellig!’
‘Oké dan kom ik je ophalen hoor!’
‘Maar ik moet dan wel gelijk door naar mijn vader.’
‘Weet ik toch, ik breng je er gewoon heen.’
‘Oké, lief van je.’ Zei ik.
‘Voor jou altijd’
‘Die zondag is Georg toch jarig?’ vroeg ik terwijl ik probeerde te bedenken welke datum het dan zou zijn.
‘Jup.’
‘Dan ga ik wel even langs. Weet jij nog iets wat ik voor hem kan kopen?’
‘Ik zal wel een lijstje met cd titels doormailen.’
‘Je bent een schat.’
‘Weet ik toch.’ Zei Bill lachend.
‘Hey, sorry, maar ik moet echt gaan, ik heb gewoon les hoor!’ zei ik bang om gesnapt te worden.
‘Nee, snap ik, ik bel je morgen avond nog wel anders.’
‘Ik kijk er nu al naar uit.’
‘Dag Meesje!’
‘Bye Billie!’ Ik hing glimlachend op en ik stapte het wc-hokje uit. Daar schrok ik me rot omdat daar een grijnzende Danique stond. ‘Zozo, stiekem bellen onder de les hè?’ zei ze grijnzend. Ik voelde dat ik rood werd en Danique begon te lachen. ‘Hij was vergeten dat ik op school zat.’ Zei ik glimlachend. ‘En hij noemt zich jou vriendje.’ Zei Danique lachend. Ik haalde mijn schouders ongeïnteresseerd op maar ergens raakte het me wel. Danique zag het en gaf een vriendschappelijk klapje op mijn schouder. ‘Hey, het is maar een grapje hoor.’ Zei ze. ‘Weet ik.’ Zei ik met een glimlach en we liepen samen terug naar de klas. ‘Gaat het weer een beetje?’ vroeg mevrouw Smith toen we de klas binnenliepen. Ik knikte en ik liep samen met Danique weer naar onze plekken. Ik grijnsde even naar Danique en na even gewerkt te hebben kreeg ik een briefje op mijn tafel geworpen.
Wat zei B. eigenlijk? xD
stond erop en ik krabbelde snel een briefje terug.
Of hij me vrijdag mocht ophalen van t station in Berlijn. xM
En ik gooide hem op Danique haar tafel.
Hoe lief! xD
Kreeg ik terug maar mevrouw Smith had het gezien.
‘Mevrouw van Dijk, wat heeft u daar?’ vroeg ze terwijl ze over haar bril heen keek. ‘Eh, niks?’ zei ik niet al te overtuigend. Mevrouw Smith kwam op me aflopen en pakte het briefje van mijn tafel af. ‘Zo zo, brievenpost.’ Zei ze alsof ze leuk was. Ze liep terug naar haar bureau en vouwde het briefje open. ‘Willen jullie weten wat er op het briefje stond?’ vroeg mevrouw Smith in de klas. De klas begon te juichen en ik rolde met mijn ogen. ‘Wat zei B. eigenlijk? kus D.’ zei mevrouw Smith grijnzend met een veel te zoet stemmetje. ‘Wie is B?’ vroeg ze aan mij en ik haalde mijn schouders op. ‘Of hij me vrijdag mocht ophalen van het station in Berlijn. Kus M’ ging ze zoet verder. ‘Zo zo Mees, dus je gaat vrijdag naar Berlijn.’ Zei mevrouw Smith gemeen. ‘Hoe lief! Kus D.’ zei ze weer met een veel te zoet stemmetje. ‘Wie is die B?’ vroeg mevrouw Smith nieuwsgierig. En dit keer haalde ook Danique haar schouders op. ‘Is dat je vriendje?’ vroeg ze gemeen. Ik voelde dat ik rood werd maar ik verroerde geen vin. Gelukkig voor Danique en mij ging toen de bel en pakte we snel onze spullen. We liepen het lokaal uit en keken elkaar geschrokken aan. ‘Dat ging maar net goed.’ Zei ik zacht en Danique grijnsde. ‘Ik wilde er eigenlijk op zetten: Wat zei Bill net toen hij belde? Wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan.’ ‘Ik ook…’ zei ik en toen moesten we beide lachen. ‘Wacht even hoor.’ Zei Danique en ze stond stil om na te denken en ik keek haar vreemd aan. ‘We zijn uit!’ gilde Danique ineens. ‘Eh, dat wist ik al.’ Zei ik grijnzend waardoor Danique haar gezicht betrok. ‘Fijn.’ Zei ze beteuterd en we liepen naar onze kluisjes.
Ik zat nu al zes uur en een kwartier in de trein en ik verveelde me dood. Ik gooide mijn mobieltje wat in de lucht en ving hem weer op. Opeens schrok ik op omdat hij afging. Snel viste ik hem uit de lucht en nam hem op. ‘Met Mees.’ Zei ik nog een beetje geschrokken. ‘Mees! Met Bill.’ Hoorde ik een vrolijke stem aan de andere kant zeggen. ‘Billie!’ zei ik vrolijk terug en Bill moest lachen. ‘Is het een beetje leuk in de trein?’ vroeg hij. ‘Nee, ik verveel me.’ Zei ik lachend. ‘Ach gossie.’ Zei hij lachend. ‘Dat is niet leuk hoor.’ Zei ik ook lachend. ‘Maar ik ben er bijna hoor!’ zei ik vrolijk. ‘Mooi zo, ik sta al te wachten!’ ‘Ik kan niet wachten om eindelijk vaste grond onder mijn voeten te voelen.’ Zuchtte ik en Bill moest heel hard lachen. Waarschijnlijk konden de mensen het aan de andere kant van de coupé nog horen. ‘Het lijkt wel alsof je een week in die trein hebt gezeten.’ Zei hij. ‘Nou, zo lijkt het wel.’ Mokte ik en ik zuchtte nog een keer. ‘Je bent er bijna hoor!’ pepte Bill me wat om en ik glimlachte en zei: ‘Weet ik, ik kan niet wachten je weer te zien.’ ‘Je hebt me drie weken geleden nog gezien hoor.’ Lachte Bill. ‘Nou, dat vind ik al veel te lang geleden.’ Zei ik naar waarheid. Ik zou willen dat ik hem gewoon elke week zou kunnen zien of gewoon naar hem toe kunnen gaan na school. Bill was even stil. ‘Ik zou ook willen dat het anders was.’ Zei hij zacht en we waren beide stil. ‘Ach, we zien elkaar zo weer.’ Zei ik om de sfeer wat omhoog te helpen. ‘Dat is waar, ik zie je zo.’ ‘Tot zo Billie!’ ‘Tot zo Meesje.’ Ik glimlachte naar mijn mobieltje en begon mijn spullen die nog los lagen in mijn tas te doen. Daarna pakte ik mijn weekend tas uit het rek boven mijn hoofd en zette hem op de grond neer. Ik besloot mijn vader ook nog even te sms’en. Ik ben er nu bijna en Bill haalt me van het station af en brengt me naar je toe, zie je zo xxx. Ik wachtte tot er omgeroepen werd dat de trein aangekomen was bij het station en ik stond op. Ik deed mijn rugtas op mijn rug en mijn weekend tas hield ik aan het hengsel vast. Zo liep ik naar de uitgang van de trein en ik moest uit kijken dat ik niet omver gelopen werd. Na wat gestoei stond ik dan eindelijk buiten en ging ik opzoek naar Bill. Stom, we hebben geen plek afgesproken. Langzaam begaf ik me tussen alle duwende mensen en ineens voelde ik dat ik vast werd gepakt aan mijn arm. Met een ruk draaide ik me om en ik stond klaar om die persoon een klap te verkopen. Daar stond Bill en hij keek me een beetje angstig aan. ‘Eh, sorry.’ Zei ik lachend en ook Bill kon gelukkig lachen. Hij begroette me met een lange kus en toen we die verbraken keken we elkaar lachend aan. ‘Zo, laten we nu eerst maar uit deze drukte gaan.’ Glimlachte Bill en hij pakte mijn weekend tas over als een echte heer. Met zijn andere hand pakte hij mijn hand vast en zo liepen we door de menigte. Ik zag dat verschillende mensen ons nakeken maar ik schonk er geen aandacht aan.
We waren eindelijk bij de uitgang van het station en daar stonden we te wachten op de taxi die Bill net gebeld had. ‘Ik ben moe.’ Zei ik terwijl ik een gaap onderdrukte. ‘Je hebt zes en een half uur in de trein gezeten, vind je het raar?’ plaagde Bill me die naast me zat. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en sloot mijn ogen even. ‘Niet gaan slapen hoor, anders moet ik je nog naar je vader dragen.’ Grapte Bill en hij gaf me een klein kusje op mijn voorhoofd. Ik glimlachte en ging weer rechtop zitten. ‘Waar zijn jullie eigenlijk overmorgen?’ vroeg ik. ‘Waarschijnlijk gaan we naar Magdeburg om Georg zijn verjaardag te vieren.’ Ik keek even moeilijk. ‘Dat word al moeilijker om langs te komen…’ zei ik en Bill sloeg een arm om me heen. ‘We zullen wel zien hoe het loopt.’ Zei hij en toen kwam er een taxi om de hoek rijden. Bill en ik stonden op en de chauffeur deed onze spullen in de kofferbak. Toen we rustig zaten had ik door dat ik een sms’je terug had van mijn vader. Neem Bill anders mee, ik wil hem ook wel eens ontmoeten. Kus pa. ‘Heb je zin om mee te gaan?’ vroeg ik ineens en Bill keek me verbaasd aan omdat ik het zo uit het niets zei. ‘Lijkt me gezellig, mag dat van je vader?’ zei Bill. ‘Hij stelde het juist voor.’ Grijnsde ik. ‘Oh, nou zoals ik al zei, het lijkt me leuk, dan ontmoet ik je vader ook eens.’ En hij glimlachte. ‘Gezellig.’ Zei ik ook en ik ging dicht tegen Bill aan zitten.
Na een kwartiertje rijden kwamen we aan in een wijk net buiten het centrum. Er stonden grote herenhuizen en ik keek mijn ogen uit. ‘Mooie huizen.’ Zei ik en ik zag Bill knikken. Na nog een straat uitgereden te hebben stopte de taxi. ‘Is het hier?’ vroeg ik verrast terwijl ik naar alle grote huizen keek. De taxichauffeur knikte en ik stapte uit terwijl ik mijn ogen uit keek. ‘Dat had ik nooit verwacht.’ Fluisterde ik in mezelf en ik bekeek het huis wat van mijn vader moest zijn. Langzaam liep ik samen met Bill het trapje op om bij de deur van het huis van mijn vader te komen. Ik keek nog eens omhoog en zag dat het huis sowieso drie verdiepingen had. ‘Er klaar voor?’ vroeg Bill die zag dat ik zenuwachtig was. Ik knikte en voordat ik aanklopte nam ik nog eens goed adem. Ik hoorde wat gestommel aan de andere kant van de deur en na een tijdje ging hij open. Daar stond mijn vader, geschoren en hij leek wel vijf jaar jonger. ‘Ha Mees, Bill, kom binnen.’ Glimlachte mijn vader en hij hield de deur verder open. ‘Bill!’ werd er gekrijst van de straat en ik draaide me verbaasd om. Bill daarentegen duwde me gewoon naar binnen en mijn vader sloot de deur. Ik stuur Bill een vragende blik maar hij fluistert enkel: ‘Later.’
De avond verliep heel gezellig, mijn vader mocht Bill en andersom. Ik zat alleen in mijn maag met dat meisje die die middag naar Bill had geroepen. We hadden een tijdje geleden al gegeten en het was al half elf. ‘Ik ga even naar de wc.’ Zei Bill en hij stond op. ‘Je weet waar het is?’ vroeg mijn vader en Bill knikte. Hij liep de kamer uit en mijn vader richtte me op mij. ‘Leuke jongen.’ Zei hij grijnzend. Ik begon te glimmen.’Vind ik ook.’ Zei ik terwijl ik een beetje rood werd. ‘Mees die rood word?’ vroeg mijn vader grijnzend. Ik sloeg mijn handen voor mijn wangen en stak mijn tong uit naar mijn vader. ‘Vroeger werd je nooit rood, zelfs niet als je loog.’ Grijnsde mijn vader. Ik haalde mijn schouders op en haalde mijn handen van mijn wangen af. Ondertussen hoorde ik de wc doortrekken en Bill kwam de kamer weer in. ‘Leuke wc heeft u.’ Zei Bill grijnzend tegen mijn vader. ‘Dat vind ik nou ook.’ Antwoordde deze lachend en Bill en mijn vader keken mij allebei grijnzend aan. ‘Oh jee, wat is er in die wc?’ vroeg ik terwijl ik op stond om naar de wc te gaan. ‘Ga maar kijken hoor.’ Zei mijn vader en ik liep naar de wc toe. Ik deed de deur open en daar zag ik gelijk waar Bill zo om moest grijnzen. Er hingen foto’s van mij toen ik klein was. ‘Pap!’ gilde ik naar de kamer en ik hoorde gelach uit de kamer komen. Ik bekeek de foto’s nog eens. De meeste had ik nog nooit gezien en ook Alex stond op veel foto’s. Toen keek ik pas op de deur en daarop hingen allemaal tekeningen die ik had gemaakt. Allemaal poppetjes van toen ik nog in de kleuterklas zat maar ook van nog geen jaar geleden. Toen heb ik het uitzicht uit mijn slaapkamer raam getekend, de zee. Ik sloot de deur achter me en liep terug naar mijn kamer. ‘Inderdaad een leuke wc.’ Zei ik lachend ‘Ik wist niet eens dat er nog zoveel foto’s waren van mij en Alex. Mijn vader knipoogde ‘Je weet wel mee niet.’ Plaagde hij. ‘Vertel.’ Zei ik grijnzend en ik ging weer naast Bill zitten. ‘Nee, anders weet je het wel.’ Zei mijn vader grijnzend en ik rolde met mijn ogen. ‘Flauw.’ Zei ik lachend en ook Bill moest lachen. Toen was het weer stil en ik zag Bill op de klok kijken. ‘Ik denk dat ik maar weer eens moet gaan.’ Zei Bill die langzaam opstond. ‘Is goed jongen, het was gezellig.’ Zei mijn vader die het zo te zien erg gezellig had gevonden en hij gaf Bill een hand. ‘Ik loop wel even met je mee naar de deur.’ Glimlach ik en samen met Bill loop ik naar de gang. ‘Nou, vertel.’ Zei ik toen we alleen waren. ‘Dat meisje volgt me al de hele dag. Ik heb een tijdje geleden met haar gedanst in een club maar nu kom ik niet meer van haar af.’ Legde Bill uit. Ik keek hem onderzoekend aan. Hij had me wel de hele tijd recht in mijn ogen gekeken. Dus hij loog niet… Toch? Ik zuchtte ‘Had je dat niet eerder kunnen vertellen?’ vroeg ik. ‘Het leek me niet zo slim.’ Zei Bill en hij gaf me een kus op mijn wang. Ik keek naar de vloer, ergens in me dacht ik dat Bill loog maar daarna bedacht ik dat hij dat niet zou doen. ‘Oke, ach ja…’ zei ik om de stilte te verbreken. ‘Wanneer zie ik je weer?’ vroeg Bill met een scheve glimlach. ‘Ik weet niet, misschien kom ik op Georg zijn verjaardag.’ Zei ik en ik friemelde wat aan Bill zijn jas. ‘Ik hoop het.’ Glimlachte hij lief en ik lachte. ‘Ik hoop het ook.’ Zei ik glimlachte en we liepen verder richting de deur. ‘Dan ga ik maar.’ Zei Bill en hij glimlachte. ‘Ja…’ glimlachte ik ook en Bill deed de deur open. Ik stond in de deur opening en Bill stond al buiten. ‘Doeg.’ Zei ik zacht en ik bekeek Bill. Hij stapte ineens op me af en begon me te zoenen. Ik legde mijn handen in zijn nek en ging door Bill zijn haren. Op de een of andere manier voelde het deze keer anders, lekkerder. Toen we de zoen verbraken bleven mijn handen nog even rusten in Bill zijn nek en zo bleven we staan. ‘Nog bedankt voor het ophalen van het station.’ Glimlachte ik. ‘Ik vond het leuk om te doen.’ Grijnsde Bill en hij gaf me een klein kusje op mijn lippen. Ineens werd er hard getoeterd en we draaide ons beide om. Daar stond een taxi met een ongeduldige taxichauffeur erin. ‘Nou, die heeft ook geen gevoel.’ Zei Bill die het niet leuk vond dat de taxichauffeur getoeterd had. ‘Inderdaad zeg, is hij nooit jong geweest?’ grijnsde ik. ‘Blijkbaar niet.’ Zei Bill lachend en hij gaf me nog een kusje. ‘Ik ga dan maar en ik hoop dat je zondag komt hoor!’ zei Bill. ‘Ik zal het proberen.’ Glimlachte ik. ‘Doei!’ zei Bill glimlachend en hij liep naar de taxi. Voordat hij instapte zwaaide hij nog even en ik zwaaide terug. Ik wierp hem nog een kus handje en toen reed de taxi weg.
Ik deed de deur achter me dicht en zuchtte even. Hoe wist ik nou zeker dat Bill niet gelogen had? Ik heb sinds ik wat met Bill heb niet eens meer gedanst met andere jongens. Weer zuchtte ik en ik besloot er niet meer aan te denken en er een leuk weekend van te maken. Ik liep terug naar de woonkamer waar mijn vader nog was en ik ging naast hem op de bank zitten en ik zei: ‘Ik moet toegeven pap, ik had nooit verwacht dat je zo’n huis zou krijgen.’ Mijn vader glimlachte ‘Dan had je dit huis twee maanden geleden eens moeten zien!’ ‘Hoezo?’ vroeg ik verbaasd. Mijn vader stond op en liep naar een boekenkast. Hij haalde er een boek uit en kwam weer naast me zitten. ‘Zo zag het huis er eerst uit.’ Zei hij terwijl hij foto’s liet zien van een huis die volgespoten was met graffiti en waarvan de ramen en deuren waren dichtgetimmerd met planken ervoor. ‘Dat meen je niet!’ riep ik uit en ik keek de woonkamer even rond. We keken het fotoalbum door en op ieder plaatje zag je dat het huis, volgespoten met graffiti en dicht getimmerd, steeds meer op het huis ging lijken zoals het nu was. ‘Ik vind dat je het knap gedaan hebt pa, en ik ben blij dat ik je weer eens zie.’ Complimenteerde ik mijn vader. ‘Ik ben ook blij dat ik jou weer zie Mees.’ Glimlachte mijn vader en hij gaf me een aai over mijn hoofd. Ik glimlachte nog een keer en zei toen: ‘Ik vond het ook heel lief van je dat Bill mee mocht.’ Mijn vader keek me begripvol aan. ‘Tuurlijk, ik moet sowieso weten wie het vriendje van mijn dochter is en ik moet zeggen…’ zei mijn vader en hij liet een stilte vallen ‘Dat ik het een hartstikke aardige jongen is en ik ben het eens met je moeder, hij past heel goed bij je.’ Ik begon helemaal te glimmen. ‘Heb je nog met mama gesproken dan?’ vroeg ik. ‘Ja, toen je in het ziekenhuis lag.’ Glimlachte mijn vader. ‘Ohja.’ Zei ik en ik glimlachte even. ‘Het is niet zo dat nu we gescheiden zijn, je moeder en ik, dat we elkaar niet meer spreken hoor.’ Stelde mijn vader me gerust. ‘We zijn nog steeds goede maatjes maar het ging gewoon niet meer.’ Zei mijn vader. Dat was het eerste uitleg wat ik na al die tijd gehad had nadat mijn ouders gescheiden waren. Ik knikte ‘Snap ik wel maar mam heeft het gewoon niet daarover.’ Zei ik. ‘Hoe heb je Bill eigenlijk ontmoet?’ vroeg mijn vader om van onderwerp te veranderen. Ik vertelde mijn vader het hele verhaal en hij begon te lachen. ‘Die Tom lijkt me er ook wel eentje zeg!’ zei hij lachend ‘Eerst loopt hij je omver en dan verraad hij dat zijn broer je leuk vind.’ Ik lachte ook. ‘Hij is echt een scha hoor.’ Glimlachte ik. ‘Laat Bill dat maar niet horen!’ plaagde mijn vader me en ik begon te lachen. ‘Maar ik hoorde dat een van die jongens morgen jarig is?’ vroeg mijn vader heel onverwacht. Ik knikte ‘Ja, hoe weet je dat?’ vroeg ik verbaasd. ‘Ik heb zo mijn bronnen.’ Grijnsde mijn vader geheimzinnig en ik rolde met mijn ogen. ‘Flauw.’ Zei ik. ‘Maar, hoe zou je het vinden dat als ik je zondag naar huis breng ik een stukje om rij en dan langs Magdeburg rij?’ vroeg mijn vader grijnzend. Ik keek hem met grote ogen aan. ‘Wil je dat?’ vroeg ik verbaasd. ‘Wil je dat dan niet?’ zei mijn vader om me te pesten. ‘Duh, natuurlijk wel!’ zei ik opgewonden en mijn vader begon ook te lachen. ‘Als jij het adres weet dan rij ik er wel heen.’ ‘Ik heb het adres nu niet, maar ik bel morgen Gustav op en dan vraag ik het adres wel en dan zeg ik dat het een verrassing moet zijn.’ Zei ik trots en mijn vader lachte weer. ‘Ik wil de pret niet bederven hoor, maar morgen gaan we Berlijn in en blijven we ook laat op omdat we naar JB Kerner gaan weet je nog?’ zei mijn vader. ‘Oh ja!’ zei ik omdat ik het alweer bijna vergeten was. ‘Door al dat gedoe was ik het bijna vergeten.’ Zei ik glimlachend. ‘Killerpilze komt zei je en ik heb dus wat muziek van ze geluisterd en ik moet toegeven, ik vind dat het leuke muziek is.’ Zei ik enthousiast. ‘Ik weet wel wat je leuk vind hoor!’ plaagde mijn vader en ik stak mijn tong naar hem uit. ‘Weet ik wel hoor maar ik ga maar naar bed want zo te horen heb je een drukke dag voor morgen ingepland.’ Lachte ik ‘Inderdaad dus ik hoop dat je goed slaapt!’ zei mijn vader en ik gaf hem een kus op zijn wang. ‘Truste.’ Zei ik ‘Slaap lekker.’ Zei mijn vader en ik liep naar boven, naar de kamer waar ik de komende twee nachten zou slapen.
_____________________________________________
De volgende morgen werd ik wakker van een geur van net gebakken broodjes en verse koffie. Langzaam ging ik rechtop in mijn bed zitten en werd ik een beetje wakker. Ik stapte het bed uit, deed de sloffen aan die naast mijn bed stonden en ik liep de trap af. Ik keek eerst in de woonkamer maar daar zat niemand. Toen liep ik naar de keuken en daar zat mijn vader. ‘Goeie morgen.’ Zei ik nog slaperig en ik ging tegenover mijn vader zitten die de krant aan het lezen was. ‘Goeie morgen Mees, lekker geslapen?’ vroeg hij terwijl hij de krant weglegde. ‘Heerlijk.’ Zei ik nog steeds een beetje slaperig. ‘Gelukkig maar.’ Zei mijn vader en hij schonk een beker koffie voor me in. Normaal hield ik niet zo van koffie maar voor de koffie die mijn vader gemaakt had op de morgen zei ik geen nee. Ik nam een slokje en ik voelde me gelijk al wakkerder. ‘Laten we maar snel gaan eten, ik was van plan om half twaalf te vertrekken en jij moet je – denk ik dan – nog omkleden. Ik wierp een blik op de klok, elf uur. ‘Is goed, ik heb er zin in.’ Zei ik en mijn vader haalde de vers gebakken broodjes uit de oven.
De hele midden waren we winkel in- winkel uit gelopen. We zijn zelfs in de meest dure winkels geweest! Daar deden mijn vader en ik net alsof dat we rijk waren en daardoor kregen we allerlei demonstraties te zien en werd ons van alles uitgelegd. Ook mochten we dingen uitproberen maar dan op het eind was het dan nét niet wat we zochten. Ook hadden we een ijsje gegeten, heerlijk Italiaans ijs, beter is er niet. ‘Laten we maar wat gaan eten, we moeten over anderhalf uur in de opnamestudio zijn.’ Zei mijn vader en ik knikte. ‘Waar wil je eten?’ vroeg mijn vader. Ik begon te grijnzend en ik zag dat mijn vader al wist wat ik wilde zeggen. ‘McDonald’s’ zeiden we tegelijkertijd en we lachten samen. ‘Zijn we al zo lang niet meer samen geweest.’ Zei ik en mijn vader grijnsde. ‘Vandaag ben jij de baas, op weg naar de McDonald’s!’ en we liepen naar een Macdonald. Ik bestelde een BigMac, een milkshake, normale friet en nog een MacFlurry. Wat mijn vader had gekozen was zo veel dat ik het niet eens probeer om op te noemen. We aten rustig ons eten op en daarna reden we met de auto naar de andere kant van Berlijn, naar de studio. Een beetje zenuwachtig liep ik met mijn vader naast me naar binnen en onze plaatsen werden aangewezen. Ik keek mijn ogen uit, we zaten op de eerste rij! ‘Lijkt het je leuk?’ vroeg mijn vader toen we zaten. ‘Echt wel!’ zei ik opgewonden en toen begon het intromuziekje en kwam die Kerner gast oplopen.
Het was zo leuk, die show! Kerner-gast stelde allerlei vragen aan de drie jongens, over dat Schlagi net weg was en ze hadden het over hun nieuwe single, Springt hoch. Na een tijdje vroeg Kerner-gast ook aan het publiek wie de liedjes van Killerpilze kende. Twijfelend had ik ook mijn hand opgestoken, als een van de weinige. ‘Maar zo weinig mensen?’ zei Kerner-gast heel uitbundig waardoor de hele zaal moest lachen. ‘Oké, dan hopen we dat jullie na vanavond wel alle liedjes leren kennen.’ Zei Jo lachen en ik grijnsde breed. Ik zag Jo naar me kijken en hij knipoogde naar me en ging toen weer gewoon verder met het interview-achtig-iets. Na een tijdje gingen ze op het podium staan en gingen ze een paar liedjes zingen. Na het eerste liedje, Springt hoch, kwam Kerner-gast op me aflopen en vroeg: ‘jij kende toch alle liedjes?’ ik knikte vragend. ‘Kom mee!’ zei hij vrolijk en hij trok me van mijn stoel af. Ik trok nog een vragend gezicht naar mijn vader maar die zat alleen maar te lachen. Ik werd naast Jo gezet en blijkbaar mocht ik mee zingen. Ik voelde enorm veel zenuwen door mijn buik gaan. ‘Rustig maar hoor.’ Stelde Jo me gerucht en ik glimlachte een beetje. Mäx zette Ich Hasse Dich in en ook Fabi begon te drummen. Oh god, nu kwam het. Jo begon te zingen en ik keek hem eerst wat onwennig aan. Toen begon ik ook te zingen en ik genoot er gewoon van en toen het liedje afgelopen was kwamen Fabi en Mäx ook bij mij en Jo staan. Ik zag mijn vader snel een foto maken en ik moest mijn best doen niet breed te gaan lachen. ‘Je zong echt geweldig, als we ooit nog iemand zoeken voor in de band ben jij de eerste die het hoort.’ Zei Mäx en ik voelde dat ik bloosde. ‘Ken ik jou niet ergens van?’ vroeg Fabi nu. Ik keek hem vragend aan ‘Dit is de eerste keer dat ik jullie heb gezien hoor, ik zou niet weten waarvan je me zou kennen.’ Glimlachte ik. ‘Oh oké.’ Zei Fabi maar hij keek me nog eens goed aan. ‘Dat was het mensen!’ zei Kerner-gast nu en hij sloot het programma af. ‘Ik ga maar.’ Glimlachte ik en ik zei gedag tegen de drie jongens. ‘Doei!’ zwaaide ze me na en ik liep grijnzend naar mijn vader.
‘Hoe vond je het?’ vroeg mijn vader toen we buiten liepen. ‘Zo geweldig! Ik mocht gewoon mee zingen!’ zei ik enthousiast en ik moet mijn best doen niet te gaan springen. Mijn vader lachte. ‘En waarom had je niet gezegd dat we op de eerste rij zaten? Dat was ook helemaal geweldig namelijk.’ Ging ik even enthousiast verder. ‘Verrassing.’ Zei mijn vader en we stapte in de auto. ‘Morgen moet ik alweer naar huis.’ Zei ik toen mijn vader het parkeerterrein afreed en ik zuchtte. ‘Ja, jammer hè? Maar we gaan eerst naar die jongen die jarig is en dan ga je pas écht naar huis.’ vrolijkte mijn vader me op. ‘We moeten er zeker wel vroeg uit?’ vroeg ik en mijn vader knikte. ‘Ik wil om half tien vertrekken dus om negen uur eruit en dan eten we wat in de auto.’ ‘Oke.’ Zei ik en we reden verder richting het huis van mijn vader.
‘Mees!’ werd er geschreeuwd en langzaam opende ik mijn ogen. Mijn vader kwam mijn kamer binnen stormen en ik vroeg nog half slapend: ‘tisser?’ Mijn vader hijgde wat van het rennen en zei: ‘Het is al één uur! En we wilde om half tien weg!’ Gelijk was ik klaar wakker en ik sprong mijn bed uit. ‘Maar ik had mijn wekker gezet!’ zei ik onbegrijpend. ‘Ik ook.. Maar we zijn er denk ik beide doorheen geslapen, kleed je maar snel om, dan gaan we snel weg.’ Zei mijn vader en hij liep mijn kamer uit om zich om te gaan kleden. Zo snel als ik kon deed ik mijn kleding aan die ik gisteravond al had klaargelegd en ik kleedde me om. Ik deed mijn make-up op en liep met mijn weekendtas de trap. Daar stond mijn vader al te wachten en hij keek me aan. ‘Eh, je haar.’ Zei hei en ik keek snel in de spiegel die in de gang hing. ‘Vergeten!’ riep ik uit en snel deed ik mijn haar in een staart. ‘Okey! Let’s go!’ zei mijn vader toen ik klaar was en we liepen naar buiten. We zette mijn tassen in de kofferbak en we stapte in. We deden onze gordels om en we scheurde weg, naar Magdeburg.
‘Het spijt me Mees.’ Zei mijn vader toen hij alles verteld had. ‘Ik snap het wel.’ Zei ik maar ik was toch teleurgesteld. We zouden maar even langs Georg gaan omdat we ons zo verslapen hadden. We reden hard over de snel weg en na enige tijd zagen we de afrit naar Magdeburg. We sloegen rechtsaf en verder lieten we ons door de TomTom de wegwijzen. We reden een straat in en de TomTom vertelde ons dat we bij onze bestemming waren aangekomen. ‘Ik wacht wel even in de auto.’ Zei mijn vader. ‘Is goed, ik blijf niet te lang hoor.’ Zei ik en ik pakte het cadeautje wat ik gekocht had. Ik gaf mijn vader een kus op zijn wang en ik stapte uit. ‘Tot zo.’ Zei ik voordat ik de deur dicht deed. Ik liep naar het huis waar het feest gegeven werd en ik sms’te Gustav dat ik er was. Met hem had ik namelijk alles afgesproken, de rest wist nog van niks. Na nog geen minuut kwam hij via de zijkant van het huis aanlopen en ik omhelsde hem. ‘Ik kan jammer genoeg maar even blijven. Alleen het cadeautje geven en dan weg.’ Zei ik spijtig. ‘Ik weet zeker dat Georg het alleen al leuk vind dat je even bent geweest.’ Vrolijkte Gustav me op. ‘Laten we maar gaan dan!’ zei ik en ik volgde Gustav naar de zijdeur. ‘Oké, nu stil zijn hoor.’ Fluisterde Gustav en we liepen het huis in. Zachtjes opende Gustav een deur en gelijk hoorde ik stemmen. We liepen een klein halletje door en Gustav opende weer een deur. Nu hoorde ik de stemmen heel dichtbij en toen ik de kamer in liep zag ik de mensen waarvan de stemmen waren. De kamer zat helemaal vol en er werd vrolijk gepraat. Ik keek even de kamer door en ik zag dat Georg en Bill -die met hun rug naar me toe stonden – met Tom aan het praten was. Tom zag me maar ik legde mijn vinger op mijn mond en hij begreep de hint. Zachtjes liep ik op Georg en Bill af en ik legde mijn handen op Georg zijn schouders waardoor hij schrok. Snel draaide hij zich om en toen hij me zag keek hij me verbaasd aan. ‘Mees?’ vroeg hij en doordat Bill mijn naam hoorde draaide hij zich om. ‘Mees?’ herhaalde Bill ook verbaasd. ‘Dat ben ik!’ zei ik grijnzend en ik omhelsde Georg en feliciteerde hem. ‘Ik heb ook nog wat voor je gekocht.’ Glimlachte ik en ik gaf mijn pakje. Georg begon hem nieuwsgierig uit te pakken terwijl Bill me vragend aan keek. Daar ging ik dit keer niet op in, ik was nou eenmaal voor Georg – voor de verandering. Hij had het cadeautje uitgepakt en hij keek me verbaasd aan. Georg stond nu met een stapeltje CDs in zijn handen en hij bekeek ze een voor een. Bij elke cd die hij bekeek werd zijn blik verbaasder en toen hij de laatste had bekeken vloog hij me om mijn hals. ‘Daar gaat je vriendin, Bill.’ Hoorde ik Tom zeggen maar ik negeerde het. ‘Vind je het wat?’ vroeg ik. Georg liet me los. ‘Of ik het wat vind? Ik vind het geweldig!’ zei hij glimmend. ‘Hoe wist je dat ik die CDs nog wilde?’ vroeg hij. ‘Ehm, als we in een CD winkel waren wees je altijd dezelfde CDs aan maar je kocht ze nooit. Dus heb ik dat gedaan.’ Grijnsde ik. ‘Ik vind ze super!’ zei Georg en hij legde het stapeltje CDs voorzichtig weg. ‘Iedereen! Dit is Mees.’ Riep Georg ineens door de kamer. ‘Mees, dit is iedereen.’ Ik werd zo rood als een biet want iedereen keek me aan en lachte naar me. ‘Dit is nou de beruchte vriendin van Bill.’ Zei Georg er achteraan en iedereen moest lachen. ‘Doe je tas toch af en ga zitten!’ zei Georg en hij wilde mijn tas aal aanpakken. ‘Het spijt me, ik moet meteen door.’ Zei ik. ‘Hè, jammer!’ zei Georg. ‘Ik wilde je reactie zien.’ Grijnsde ik. ‘Maar ik moet echt gaan, mijn vader wacht buiten in de auto. Georg omhelsde me nog eens. ‘Echt heel erg bedankt!’ zei hij en ik lachte. ‘Doei!!’ zei ik tegen Bill en Tom die ik eigenlijk niet eens begroet had en ik omhelsde Tom. Toen liep ik op Bill af. ‘Ik loop even met je mee.’ Fluisterde hij in mijn oor en hij pakte mijn hand en we liepen de kamer uit.
Bill leidde me de hal in en keek me lief aan. ‘Ik had niet verwacht dat je zou komen, je had toch ge-sms’t dat je niet zou komen?’ vroeg hij. ‘Verrassing!’ grijnste ik en Bill lachte. ‘Jammer dat je niet langer kan blijven.’ Zei hij met lichte teleurstelling in zijn stem. ‘Het was eigenlijk wel de bedoeling maar we gingen gister laat naar bed en vanochtend zijn mijn vader en ik door de wekker heen geslapen, die dingen gaan gewoon te zacht af!’ mopperde ik en Bill keek me glimlachend aan. ‘Je bent lief.’ Zei hij en ik werd rood. Langzaam kwam Bill met zijn gezicht dichterbij die van mij. Ik wilde nog wat zeggen maar Bill zijn lippen lagen al op die van mij. Hij ging met zijn tong over mijn lippen en ik opende mijn mond. Onze tongen raakte verstrengeld en automatisch ging ik met mijn handen door Bill zijn haar. Pas na een tijdje lieten we elkaar weer los en ik keek Bill nog even verliefd in zijn ogen. Ik voelde een golf vlinders door mijn buik heen gaan.’Ik ga je missen.’ Zei Bill en hij glimlachte een beetje verdrietig. ‘Ik jou ook Billie, maar we zien elkaar vast snel weer.’ Zei ik en het klonk zelfverzekerder dan ik zelf was. Bil glimlachte. ‘Vast wel.’ Zei hij en hij sloeg een arm om me heen. Hij drukte me tegen zich aan en drukte een kus op mijn kruin. ‘Ik moet echt gaan Bill…’ zei ik met tegenzin en Bill zijn greep verzwakte. ‘Is goed.’ Zuchtte Bill en hij deed de deur open. Ik liep het tuinpad af en toen ik net door het hekje gelopen was riep Bill me achterna: ‘Ik ga je missen!’ ik glimlachte en riep terug. ‘Ik jou ook Bill!’ en ik stapte in de auto die nog voor het huis stond. Mijn vader startte de motor en ik zwaaide naar Bill die nog in de deuropening stond. Hij zwaaide terug en toen was hij uit het zicht. ‘Hoe vond… Georg je cadeau?’ vroeg mijn vader toen we de straat uit waren. ‘Hij vond ze geweldig! En hij had er nog geen één! Terwijl hij het al zo lang over die CDs had!’ zei ik opgewonden. ‘Mooi zo meid.’ Zei mijn vader en we reden de snelweg op.
Het was nu alweer drie weken verder en het was eind juli. Ik had net te horen gekregen dat ik geslaagd was maar eigenlijk was ik er niet zo heel erg blij mee. Nu ik zoveel vrij was dacht ik steeds meer aan Bill en begon ik hem steeds meer te missen. Ik vond het zo vervelend dat hij overal en nergens was. Ik wilde gewoon een vriendje waarnaar ik een smsje stuur dat ik diezelfde avond nog langs kom, niet dat ik het weken van te voren moet afspreken omdat hij er anders niet is of geen tijd heeft. Ik zuchtte en besloot mijn mail maar eens te checken. Ik zat in het kantoor van mijn moeder en keek wat uit het raam wat zicht gaf op de zee. Het strand lag al aardig vol voor een doordeweekse dag maar dat was eigenlijk ook wel logisch, het was heerlijk weer. De computer was opgestart en snel opende ik mijn mail. Ik had zestien nieuwe berichten. ‘Zo lang geleden heb ik mijn mail toch niet bekeken?’ zei ik in mezelf en ik keek van wie ik bericht had. Reclame, reclame, reclame, Danique, reclame, Georg, Bill! En nog meer reclame. Snel opende ik Bill zijn mailtje en las hem vluchtig door. ‘Wat!?’ riep ik blij uit en ik viel bijna van mijn stoel af van verbazing. Deze vrijdag zou hij in Brussel zijn en hij zou het leuk vinden als ik dan langs zou komen. Ik mocht hem alleen pas na drieën bellen omdat hij anders vergaderingen had. Ik keek op de klok, één uur. ‘Nee!’ kreunde ik en ik liet mijn hoofd hard op het bureau vallen. ‘Au.’ Zei ik droog en ik kwam weer omhoog. Snel sloot ik de computer af en ik bedacht een manier om de tijd snel te laten gaan. ‘Misschien een boek lezen…’ zei ik weer in mezelf en ik liep naar mijn kamer. Ik pakte een boek, ging op mijn bed liggen, sloeg mijn boek open en begon te lezen. Ik had net zo goed mijn boek dicht kunnen doen want ik bleef maar naar mijn wekker staren, de secondes gingen veel te langzaam voorbij. Ik zuchtte en keek om me heen. ‘Wat-o-wat zou ik eens gaan doen.’ Mompelde ik in mezelf en ik begon wat heen en weer te wiebelen op mijn bed. Toen had ik ineens een idee. Ik stond op, liep naar beneden en zocht mijn moeder op. ‘Mam? Kan ik misschien iets doen?’ vroeg ik lief. ‘Tuurlijk Mees, wat lief dat je dat vraagt!’ zei mijn moeder, die dacht dat ik het deed om haar te helpen. ‘In de kamers twee, zes, achttien, negen, vierentwintig en… achtentwintig, moet er nog gestofzuigd worden. Zou je dat kunnen doen?’ vroeg mijn moeder. ‘Tuurlijk!’ zei ik te vrolijk voor mijn doen en ik herhaalde de kamer nummers. ‘Én negen.’ Corrigeerde mijn moeder me en ik knikte. Snel pakte ik de stofzuiger uit de bezemkast, deed mijn iPod aan en al zingend begon ik de kamers te stofzuigen. Toen ik vier kamers van de vijf gestofzuigd had zag ik Tania nog even lopen. ‘Hey.’ Begroette ik haar lachend. Tania trok haar wenkbrauwen op. ‘Oké, nu wil ik het weten ook.’ Zei ik en ik liep op haar af en ging voor haar staan. ‘Waarom doe je zo tegen me?’ vroeg ik bot. Tania trok weer haar wenkbrauwen op en ik had de neiging om haar omver te duwen. ‘Gewoon..’ zei ze vaag en nu trok ik mijn wenkbrauw op. ‘Als je bot tegen me wilt doen, heb dan tenminste een goede reden.’ Zei ik boos en ik liep terug naar de kamer die ik nog moest stofzuigen. Wie dacht die Tania wel niet wie ze was? Dacht ik boos en ik deed mijn muziek weer aan en stofzuigde vrolijk verder. Toen ik klaar was en de stofzuiger weer terug had gezet in de bezemkast was het twee over drie. ‘Yeah!’ juichte ik in mezelf en ik rende naar mijn kamer om mijn mobiel te gaan halen. Met de huistelefoon mocht ik al niet meer bellen, mijn moeder vond dat de rekening teveel omhoog was gegaan sinds ik Bill kende. Toen ik mijn mobiel had gepakt liep ik mijn kamer uit en ondertussen begon ik te twijfelen. Bill had gezegd ná drie uur, het was nu twee over drie, maar straks liep die vergadering wat uit.. ‘Scheit aan die vergaderingen, het is na drieeën, ik mag bellen.’ Zei ik in mezelf en ik drukte Bill zijn nummer in.
Langzaam ging hij over en zenuwachtig nam ik op. ‘Met Bill.’ Hoorde ik aan de andere kant. ‘Billiee!’ riep ik vrolijk. ‘Mees!’ riep Bill uit. ‘Bill ‘Je had gemaild dat je vrijdag in Brussel bent?’ vroeg ik. ‘Ja! Klopt, ik had eigenlijk verwacht dat je om drie uur gelijk zou bellen.’ Lachte Bill. ‘Maar… Het is nu toch drie uur.’ Zei ik van de kaart gebracht. ‘Nee lieverd, het is vier uur.’ Zei Bill. Ik voelde dat ik rood werd. ‘Heb ik voor niks als die kamers gestofzuigd…’ mompelde ik mopperend. ‘Hoezo?’ vroeg Bill een beetje lachend. ‘De tijd ging zo langzaam en toen ben ik mijn moeder maar gaan helpen met de kamers stofzuigen.’ Zuchtte ik. Bill begon te lachen. ‘Maar goed, vertel.’ Lachte ik. ‘Nou, heb je zin om langs te komen?’ vroeg Bill met een beetje hoop in zijn stem. ‘Nouuu..’ plaagde ik Bill. ‘Ik weet niet of ik dan wel zin heb.’ ‘Waarom niet?’ vroeg Bill verbaasd. ‘Ooit gehoord van sarcasme?’ lachte ik. ‘ohja.. maar kom je?’ zei Bill een beetje dom. ‘Tuurlijk!’ zei ik lachend en ik liep de trap af. ‘Gezellig!’ zei Bill vrolijk. Doordat ik zo enthousiast was liep ik te snel de trap af en vergat ik de laatste tree te nemen. Daardoor viel ik op de grond en viel mijn mobieltje uit mijn hand. Ik was even stil en keek om me heen. ‘Mees?’ hoorde ik vaag uit mijn mobieltje komen en ik pakte hem op. ‘Mees?’ riep Bill bezorgd. Opeens begon ik te lachen omdat ik door had hoe dom het eruit gezien had. ‘Wat gebeurde er?’ vroeg Bill geschrokken. ‘Ik viel van de trap af.’ Gierde ik uit. Bill was even stil. ‘en waarom lach je dan?’ ‘Ik weet niet.’ Lachte ik en Bill was weer stil. ‘Sorry.’ Hikte ik nog een beetje na en ik probeerde me weer te concentreren op Bill. ‘Oke, je bent dus vrijdag in Brussel, hoe laat kan ik komen en in welk hotel zit je?’ zei ik zo serieus mogelijk. ‘Je bent echt onverbeterlijk.’ Zei Bill lachend en ik lachte vrolijk mee. Bill vertelde alles wat er was. ‘Oké! Dan zie je me vrijdag om half drie!’ zei ik vrolijk toen we alweer een kwartier aan het bellen waren. ‘Ik moet je nog iets vertellen.’ ‘Wat? Is het goed nieuws?’ vroeg Bill nieuwsgierig. ‘Jahaa!’ zei ik lachend en Bill zei als een klein kind: ‘Nouhouw! Ik wil het weten!’ Ik moest lachen ‘Vrijdag Bill!’ antwoordde ik daarop. ‘Dan pas…’ zuchtte Bill. ‘Sorry.’ ‘Tot vrijdag Meesje.’ Zei Bill. ‘Doeg Billie.’ En ik deed een smakgeluidje na. Ik stond bijna te springen van het idee dat ik Bill vrijdag alweer zou zien. ‘Owyeah.’ Zei ik blij en een oudere mevrouw die langs liep keek me een beetje bang aan. Zo snel als ik kon rende ik de trap af – zonder te vallen – en ik liep snel naar de receptie waar mijn moeder nu wel zou staan. ‘Mam!’ zei ik vrolijk ten ik de hal in kwam lopen. Mijn moeder keek me bestraffend aan en ik zag dat ze bezig was met een gast. Ik zuchtte en ging naast mijn moeder staan. ‘Vrijdag ga ik naar Bill.’ Zei ik terwijl ik de sleutel van de kamer doorgaf waar de vrouw de volgende dagen zou slapen. ‘Ik!’ zei ik vrolijk en ik wenste de mevrouw een prettige tijd in het hotel. Mijn moeder draaide zich naar me om. ‘Hoe wil je er komen? En wanneer kom je weer terug? Je weet toch dat Kim en ik morgen op vakantie gaan?’ begon mijn moeder met een vragenvuur. ‘Rustig maar hoor.’ Zei ik rustig. ‘Bill betaald de taxi, daar stond hij op. Ik kom die zondag weer terug naar Nederland, ik weet dat jullie morgen op vakantie gaan maar jullie hadden toch gezegd dat jullie alles geregeld hadden? Ik hoefde toch niet te helpen?’ vroeg ik. ‘Dat weet ik wel lieverd, maar ik heb de volgende keer liever dat je het eerst met mij bespreekt.’ Zei mijn moeder. ‘Is goed mam, daar had ik niet aan gedacht, ik was veel te blij dat ik Bill weer zou zien.’ Verontschuldigde ik me. ‘Snap ik Mees, maar van mij mag je gaan hoor.’ Zei mijn moeder met een glimlach. ‘Dankje!’ zei ik blij en ik vloog mijn moeder om haar hals. ‘Geen dank.’ Zei mijn moeder zacht en ze klopte even op mijn schouder.
Ik was er bijna, na drie uur in de taxi gezeten te hebben. Het was half elf en Bill zou pas om half drie in het hotel zijn. Ik was expres eerder weg gegaan, ik had namelijk al een tijdje geld gespaard om uitgebreid te gaan shoppen en nu ik toch ik Brussel was, besloot ik het hier maar te doen. Ik keek alleen al mijn ogen uit van alle grote gebouwen die er stonden, toen waren er ook nog super veel winkels en ik was bijna bang dat ik zou verdwalen. Ik liep een winkel in, paste drie shirtjes, kocht er twee van, betaalde en liep de winkel weer uit. Zo ging het bij de meeste winkels en na drie uur had ik zeven tassen in mijn hand van zeven verschillende winkels en was ik eigenlijk toch een beetje moe geworden. Ik haalde bij een kleine snackbar een grote patat en at hem helemaal op. Gelijk voelde ik de energie weer door mijn aderen stromen en ik stond op. Aan de overkant van de straat stonden vier meisjes vuil naar me te kijken. Ik bekeek ze eens goed, ze hadden alle vier het zelfde shirt aan, een band shirt. Nieuwsgierig liep ik dichter op ze af. ‘Wat kijk je nou?’ zei het langste meisje boos toen ze me zag kijken. ‘Ik vind dat jullie leuke shirts aan hebben.’ Glimlachte ik. Gelijk veranderde de hele houding van de meisjes en ze keken me glimlachend aan. ‘Dank je wel!’ zei een ander meisje en ik liep op de meisjes af. Ik bekeek de shirts nu nog een keer, er stond met grote letters op: Tokio Hotel. ‘Kijk!’ zei het middelste meisje en ze draaide zich om. Daar stonden vier jongens. Ik bekeek ze eens goed en er ging toen een schok door mijn lijf heen. ‘Maar..’ stotterde ik en mijn tassen vielen op de grond. ‘Dat zijn Bill, Tom, Georg en Gustav.’ Zei ik zachtjes. Het rechter meisje knikte trots. ‘Ze zijn zó goed. Maar Bill heeft een vriendin, in ieder geval, dat staat in alle tijdschriften.’ Zei ze. Nu werden mijn ogen nog groter. ‘Sorry, ik moet gaan.’ Zei ik haastig. Ik pakte mijn tassen op, glimlachte nog even naar de vier meisjes en baande toen een weg door alle mensen die er waren. ‘Wacht! Jij bent de vriendin van Bill!’ hoorde ik nog een meisje me naroepen en mijn hart klopte in mijn keel. Zo snel als ik kon zocht ik naar een tijdschriften winkel. Na nog geen minuut lopen kwam ik er een tegen. Hij was erg klein maar hij stond helemaal vol. Ik zocht alle rekken af en toen ik bij de muziekbladen stond vergat mijn hart een keer te kloppen. ‘Nee.’ Zei ik zacht en ik pakte drie willekeurige tijdschriften. Op alle drie de exemplaren stond Bill met een onduidelijke foto van mij er naast. Ik nam even diep adem en kreeg toen tranen in mijn ogen. Ik verbood ze te komen en gelukkig gingen ze weer weg. Ik staarde verbouwereerd naar de tijschriften. Ik liep naar de kassa en legde de tijdschriften op de toonbank. De man áchter de kassa keek me even vragend aan maar ik keek snel weg. Ik betaalde voor de tijdschriften en ik liep weer naar buiten. Ik zocht snel een bankje, zetten mijn tassen tussen mijn benen en begon te bladeren in de tijdschriften. “Heeft Bill Kaulitz een vriendin?” “Waarom was Bill niet bij drie prijsuitreikingen?” “Bill Kaulitz gespot met meisje in ziekenhuis.” Ik begon zwaarder te ademen en het leek alsof er een mes door mijn hart stak. Ik keek op mijn horloge, twee uur. Snel liep ik naar de plek waar ik met de taxichauffeur had afgesproken en als verdoofd stapte ik in. ‘Gaat alles wel?’ vroeg de chauffeur toen ik aan kwam lopen bezorgd. ‘Ongeveer.’ Zei ik met een hoge stem en ik stapte in. Dit kón toch niet waar zijn? Toch? Bill zou het me dan toch wel verteld hebben? Of tenminste, een van de vier jongens zeker? Ik hapte naar adem en de taxi reed door de drukke stad. ‘Alsjeblieft, laat dit niet waar zijn.’ Fluisterde ik in mezelf en ik moest weer mijn best doen om mijn tranen in te houden. Na vijf minuten rijden stopte de taxi. ‘We zijn er.’ Meldde de taxichauffeur en ik stapte uit. Verblind door de zon keek ik naar het reusachtige hotel en ik zuchtte. De taxichauffeur hielp me met mijn koffers en tassen vol met kleding en van het hotel kwam er gelijk een piccolo aanlopen om ze over te nemen van me. ‘Waar moeten ze heen?’ vroeg de jongen vriendelijk. ‘Ik slaap bij Bill Kaulitz.’ Zei ik met een brok in mijn keel. ‘Dus jij moet Mees zijn!’ zei de jongen vrolijk. ‘Ja.’ Zei ik zacht en ik glimlachte zwakjes naar de jongen. ‘Hier is uw sleutel, kamer 483 en veel plezier!’ zei de jongen terwijl hij de sleutel aan me gaf. ‘Dank je wel.’ Bedankte ik de jongen en ik liep naar de lift. Ik drukte op het lift knopje en ik moest even wachten voordat de lift beneden was. Er kwamen vier mannen uitlopen en ik stapte in. Ik drukte op de vierde etage en de lift ging omhoog. Ondertussen kwam er nog iemand bij die van de tweede verdieping afkwam en ik stapte uit bij de vierde verdieping. Ik zocht kamer nummer 483 en stak de sleutel in het slot. Ik deed de deur open en zuchtte even. ‘Hallo?’ vroeg ik voorzichtig maar ik kreeg geen reactie. Ik stapte naar binnen en het zag er allemaal heel verlaten uit. Ik zuchtte nog een keer en liep naar de bank die er stond. Ik ging er op zitten en legde mijn handen even in mijn hoofd. Ik ademde even rustig in en uit en stond toen weer op. Ik liep naar het raam en keek naar buiten. Ik legde mijn hand erop en het voelde koud aan terwijl het buiten zo warm was. Buiten op de gang hoorde ik gelach en er werd gerommeld aan de deur. ‘Succes.’ Zei ik in mezelf, ik legde mijn voorhoofd ook op de ruit en toen snikte ik even.
‘Ik ga even snel douchen voordat Mees komt.’ hoorde ik Bill zeggen die half in de kamer stond en half in de gang. ‘Ik had niet anders verwacht, straks dan stink je als Mees komt!’ hoorde ik Tom overdreven zeggen. Ik kreeg even een glimlachje op mijn gezicht maar ik verroerde niks, ik bleef naar buiten kijken en ik wachtte totdat Bill binnen zou komen. ‘Nou, dan ga ik maar.’ zei Bill en hij liep verder de kamer in. ‘Je bent verslaafd!’ hoorde ik Tom zingen en ik zag in de weerspiegeling van het glas dat Bill de kamer in liep. Ineens zag ik hem halt houden. ‘Mees?’ vroeg hij verbaad. Ik zette een nep-glimlach op en draaide me om. ‘Hey Bill.’ zei ik. Bill liep gelijk op me af en omhelsde me. ‘Ik heb je gemist!’ zei hij en hij gaf me een kus op mijn mond. ‘Ik jou ook.’ zei ik met een kleine glimlach en Bill keek me onderzoekend aan. ‘Kom, we gaan zitten. Wil je wat drinken?’ vroeg Bill vrolijk. ‘Graag.’ zei ik ongemakkelijk en ik ging op de bank zitten. Bill liep naar de minibar, haalde er twee blikjes redbull uit en kwam naast me zitten. ‘Zo..’ zei ik toen ik een slokje van de redbull genomen had. ‘Nog wat leuks gedaan afgelopen dagen?’ vroeg ik geïnteresseerd. ‘Neuh, niet echt.’ zei Bill en hij ging onderuit op de bank zitten. ‘We komen net uit Frankrijk en net hadden we een int.. lezing over saaie dingen.’ zuchtte Bill. Ik glimlachte zwakjes maar ik voelde me bozer worden. ‘Leuk.’ zei ik zeer ongemeend met een hese stem en ik kneep in het redbull blikje. ‘Niet echt.’ grapte Bill. Ik slaakte een zucht en stond op. ‘Even naar de wc.’ zei ik en ik liep naar wat ik dacht dat de badkamer was. ‘De deur er tegenover.’ lachte Bill toen ik de bezemkast opende en glimlachend liep ik naar de andere kamer. Ik sloot de deur achter me en ik deed hem op slot. Ik ging op de gesloten wc zitten en ik zuchtte. Hoe moet ik dit Bill vertellen? Ik… Ik weet het gewoon niet… Ik stond op, gooide wat water in mijn gezicht en veegde hem weer droog. Ik slikte even voordat ik de deur van het slot haalde en ik liep weer met een nep-glimlach richting Bill. Ik ging naast Bill zitten en Bill schoof gelijk naar me toe. ‘Ik vind het gezellig dat je er bent.’ fluisterde hij in mijn oor en ik glimlachte even. Je moet het zeggen Mees, kom op, je kan het! ‘Ik vónd het ook gezellig.’ zei ik met tranen die brandde achter mijn ogen en ik stond op. ‘Wat is er?’ vroeg Bill verbaasd. Er liep een traan over mijn gezicht en boos veegde ik hem weg. ‘Wat denk je zelf.’ zei ik woedend. Bill trok zijn wenkbrauwen op. ‘Hoe moet ik dat weten?’ vroeg hij bezorgd. Ik slaakte een zucht en pakte mijn tas die naast Bill op de bank lag. Ik haalde de drie tijdschriften eruit en gooide ze één voor één tegen Bill aan. ‘Au! Waar heb ik dat aan verdiend?’ vroeg hij verontwaardigd en hij keek naar de tijdschriften. Gelijk vertrok zijn hele gezicht, zijn wangen die eerst zo rood waren trokken wit weg. ‘Ik… Ik…’ stotterde Bill en hij sloeg zijn ogen neer. ‘Wat dacht je?’ siste ik ‘Die Mees is zo dom, die merkt het toch niet?’ En ik balde mijn hand tot een vuist. ‘Nee… Zo was het niet.’ zei Bill zacht. ‘Nee?! Waarom heb je het me dan niet verteld?’ Gilde ik kwaad. ‘Ik wilde je geen pijn doen.’ zei Bill nu nog zachter. ‘Je wilde me geen pijn doen?! Wat is dat voor een slap excuus?’ en ik deed mijn tas om. ‘Dat ik je ooit vertrouwd heb, dat ik hiervoor al die hoge telefoonrekeningen heb betaald!’ zei ik met tranen in mijn ogen. ‘Ik wilde het je wel vertellen…’ zei Bill en zijn stem stierf weg. Ik bleef stil en hoopte dat er nu een hele goede uitleg kwam. Bill keek naar buiten maar zei niks. Ik sloeg mijn ogen neer. ‘Ik ben hier weg en ik denk niet dat je me nog zult zien Bill.’ zei ik met een gebroken stem en ik liep richting de deur. Ik legde mijn hand op de deurknop en ik hoopte dat Bill nog wat zou zeggen wat me tegen zou houden om te gaan. Jammer genoeg was het stil, deed ik de deur open en liep de gang op. Ik liep richting de lift en toen ik in stapte hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ik draaide me om en daar stonden Tom, Georg en Gustav. Doei.’ zei ik zacht en ik liep de lift in. Ik drukte op het knopje van de begaande grond en de liftdeuren sloten. Ik sloot mijn ogen en hield mezelf groot. Er kwamen nog wat mensen bij staan van de derde verdieping en ik glimlachte vriendelijk naar ze. Ik zag dat ze me via de spiegel grondig opnamen maar ik negeerde het. De lift ging open en ik zag de jongen die mijn koffer en tassen naar boven zou brengen mijn tassen op een kar laden. Snel liep ik naar hem toe. ‘Het spijt me, maar ik ga weer weg…’ zei ik met een scheve glimlach. ‘Geeft niet hoor.’ zei de jongen vrolijk en hij haalde mijn tassen en koffers weer van de kar af. ‘Dank je.’ bedankte ik de jongen en ik liep met al mijn tassen en mijn koffer naar buiten. Ik begon de straat uit te lopen en met al die tassen lopen was maar vervelend. Snel deed ik alle tassen in de twee grootste tassen en toen had ik alleen mijn koffer, mijn rugtas en twee tasjes die ik moest dragen. Ik liep door maar ik had geen idee waar ik heen liep. Ik keek om me heen of ik ergens een bordje zag staan met waar het station was maar ik kon niks vinden. Snel liep ik op een groepje meisjes af en ik vroeg of zij het misschien wisten waar het station was. Ze wezen me de weg en gelukkig voor mij was het nog geen half uur lopen. Ik liep zo snel als ik kon naar de richting waar de meisjes me hadden heen gestuurd en gelukkig wás ik er ook binnen een half uur. Toen ik er was voelde ik dat ik blaren op mijn voeten begon te krijgen maar ik besteedde er geen aandacht aan. Ik kocht bij een ticketmachine een kaartje Brussel – Den Haag en ik ging op een bankje op het perron zitten. Ik hoorde het bekende toontje van mijn mobiel en ik haalde mijn mobiel uit mijn broekzak. Bill <3 Belt vertelde het me en ik zuchtte even. ‘Sorry.’ fluisterde ik en ik zette mijn mobiel uit. Ik wachtte nog een half uur en toen kwam de trein aan die ik moest hebben. Ik zocht een plaatsje bij het raam en zo ging ik terug richting huis met een afschuwelijk gevoel in mijn maag.hah
